Το Αλφάβητο μέσα από τα μάτια ενός ασκητή του Ιορδάνου Ποταμού-Μικρό απόσπασμα από το βιβλίο “Μυστικά Βιώματα στην Αγία Γη”

http://anastasiosk.blogspot.com/2019/06/blog-post_596.html#more

ΠΈΜΠΤΗ, 27 ΙΟΥΝΊΟΥ 2019

Μικρό απόσπασμα από το βιβλίο “Μυστικά Βιώματα στην Αγία Γη”

Μικρό απόσπασμα από το βιβλίο 

“Μυστικά Βιώματα στην Αγία Γη” 

της συγγραφέως Σοφίας Κιόρογλου

ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗ ΤΕΤΑΡΤΗ

Το Αλφάβητο μέσα από τα μάτια ενός ασκητή του Ιορδάνου Ποταμού.

Όπως μας διηγήθηκε η Ξεναγός Ελένη Ξανθάκη, το 2009 ήταν μια προσκυνήτρια, ηλικίας περίπου 65 ετών, της οποίας η προγιαγιά είχε πάει στους Αγίους Τόπους μετά κόπων και βασάνων και είχε συναντήσει έναν ασκητή την έρημο του Ιορδάνου ποταμού που την είχε ρωτήσει αν γνώριζε το αλφάβητο. Εκείνη δεν ήτανε γραμματιζούμενη γυναίκα γιατί τότε δεν μαθαίνανε γράμματα όπως σήμερα και του απάντησε πως δεν γνώριζε. Εκείνος της είπε: Θα σου το μάθω εγώ το αλφάβητο και ακριβώς περιέγραψε αυτά που λέει. Κάθε γράμμα και μια φράση. Παρακάτω παραθέτουμε το αλφάβητο όπως η αδελφή μας μας το παρέδωσε για ενίσχυση και νουθεσία των αδελφών μας.

Advertisements

Μαρτυρία δέκατη – Μυστικά βιώματα στην Αγία ΓΗ

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2019/06/blog-post_540.html

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ” Μυστικά Βιώματα στην Αγία Γη” της συγγραφέως Σοφίας Κιόρογλου . Περί παρηγορίας στο θάνατο της Ηγουμένης της Μονής Αγίου Ονουφρίου Ιερουσαλήμ Παϊσίας

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ” Μυστικά Βιώματα στην Αγία Γη” της συγγραφέως Σοφίας Κιόρογλου

ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΔΕΚΑΤΗ

Περί παρηγορίας στο θάνατο της Ηγουμένης της Μονής Αγίου Ονουφρίου Ιερουσαλήμ  Παϊσίας

Η Ιερά Μονή Αγίου Ονουφρίου στον Αγρό του Κεραμέως αποτελεί ένα ξεχωριστό προσκύνημα. Στο σπηλαιώδη ναό, ο επισκέπτης εναποθέτει τον πόνο και την ελπίδα τους, και να αντλήσει δύναμη και παρηγοριά. Όλη η ζωή του οσίου Ονουφρίου ήταν ένα θαύμα. Ο Όσιος έζησε τον 4ο αιώνα μ.Χ. στην Αίγυπτο. Ο πατέρας του ήταν βασιλιάς της Περσίας. Με Θεία αποκάλυψη του έδωσε το όνομα Ονούφριος και τον οδήγησε μωρό ακόμη σε ένα μοναστήρι στη Θηβαϊδα της Αιγύπτου. Όταν μεγάλωσε αναχώρησε για την έρημο και ασκήτευσε εβδομήντα χρόνια ζώντας με τα θηρία και τρώγοντας χόρτα. Η έρημος αποτέλεσε την πνευματική κολυμβήθρα του. 

Ο ασκητικός αγώνας του ήταν ουσιαστικά το πέρασμα από την «στενήν και τεθλιμμένην οδόν», που όμως γλυκαίνει και νοηματοδοτεί την ύπαρξη. Αλλά και τροφοδοτεί τον πνευματικό οργανισμό με ισχυρά αντισώματα, για να είναι σε θέση να αντέχει στα δύσκολα, να αποδιώχνει την πίκρα των λυπηρών και να βιώνει την γλυκειά χαρμολύπη. Ο Άγιος Ονούφριος έμεινε λιπόθυμος πάρα πολλές φορές στην έρημο, εξαντλήθηκε πολλές φορές από την πείνα, τη δίψα, τη ψύχρα της νυκτός και το λιοπύρι της μέρας. Το σώμα του ψήθηκε κάτω από τόν ήλιο του ουρανού. Όταν ο Θεός είδε πως είχε υποφέρει αρκετά από τον πόλεμο αυτό, έστειλε τον άγγελο του να φροντίζει για την τροφή του και κάθε μέρα του έφερνε κάτι για να στηρίξει το σώμα του. 

Στον τόπο εκείνο της ερήμου που ασκήτεψε ο Αββάς Ονούφριος υπήρχε μια χουρμαδιά που έκανε δώδεκα τσαμπιά με χουρμάδες το χρόνο. Ένα μεγάλο τσαμπί χουρμάδες έπεφτε κάθε μήνα στον Άγιο. Υπήρχαν ακόμα και κάποια χορτάρια και κάποια άλλα μικροδενδρύλια των οποίων τα φύλλα είχαν μια θαυμάσια γεύση στο στόμα του που προσομοίαζε αυτή του μελιού. Κάθε Κυριακή τον κοινωνούσε Άγγελος Κυρίου. Έζησε πολλά βάσανα αλλά έχοντας πάντα τις ελπίδες του στον Κύριο τα υπέμεινε καρτερικά. Τελειώθηκε ειρηνικά στις 12 Ιουνίου όπου εορτάζεται και η μνήμη του. 

Πολλά θαύματα έχουν επιτελεστεί σε προσκυνητές οι οποίοι εμπλέκονταν σε δικαστικές υποθέσεις και με την χάρη του Αγίου απαλλάχθηκαν από κατηγορίες και πολλά προβλήματα. Ένα προσφιλές μας άτομο, είχε έναν πολύ μεγάλο πειρασμό. Προσευχόταν στον Άγιο Ονούφριο να βρεθεί λύση. Δεν πέρασε μια μέρα και θαυματουργικά της τηλεφώνησε μια γνωστή της από την επαρχία που μόλις είχε επικοινωνήσει με κάποια μοναχή από την Αγία Γη, η οποία μόλις πληροφορήθηκε τι συνέβαινε όχι απλά της υπέδειξε τον τρόπο για να λυθεί το πρόβλημα αλλά της έδωσε και απάντηση όσον αφορούσε τα κίνητρα του ατόμου που της προκαλούσε τον πειρασμό.

 Το πρόβλημα όπως καταλαβαίνετε εξαφανίστηκε και το άτομο που ταλαιπωρούσε την κοπέλα σταμάτησε να την ενοχλεί. Άλλοι αδελφοί μας που δεν εγνώριζαν τον Άγιο, τον είδαν στον ύπνο τους  και από τότε τον ευλαβούνται πολύ. Ο κ. Αναστάσιος Σούκουλης από την Κορινθία διηγείται τα εξής :

–  Ήμουν μικρό παιδάκι. Πήγαινα στις πρώτες τάξεις του Δημοτικού Σχολείου και μία ημέρα έμεινα στο σπίτι με τον παππού μου. Οι γονείς μου, έμεναν στα κτήματά μας, μακριά από το χωριό, ήταν καλοκαίρι και θέριζαν. Όταν το πρωί ξύπνησα, ο παππούς μου είχε φύγει, για να κουβαλήσει με τα ζώα τα δέματα από τα χωράφια, και είχε κλειδώσει την πόρτα του σπιτιού μας. Επειδή δεν είχα άλλο τρόπο να βγω έξω από το σπίτι προσπάθησα να κατεβώ από το παράθυρο, χωρίς να σκεφθώ ότι κάτω ήταν γκρεμός. Γλύστρισα και έπεσα στο κενό. Τότε αισθάνθηκα ότι κάποιος με κράτησε και πέφτοντας απαλά έμεινα σε ένα βράχο, χωρίς να πάθω τίποτε.

Εκείνη την νύκτα παρουσιάστηκε στην μητέρα μου, ενώ κοιμόταν στα κτήματά μας, ένας παππούλης και της είπε:

− Εγώ έσωσα το γιο σου.

– Ποιός είσαι εσύ, του είπε η μητέρα μου.

– Εγώ είμαι ο Όσιος Ονούφριος και γιορτάζω σήμερα.

Το όνομά του, ο Όσιος, το είπε τρεις φορές, διότι η μητέρα μου ήταν αγράμματη, για να μην το ξεχάσει. Αμέσως ξύπνησε τον πατέρα μου, του διηγήθηκε το όνειρο που είδε και επειδή ανησύχησαν ξεκίνησαν για το χωριό. Όταν έφθασαν στο σπίτι με ρώτησαν, τι μου συνέβη. Εγώ είπα το γεγονός, χωρίς να γνωρίζω το όνειρο της μητέρας μου. Κατόπιν πήγαν στον ψάλτη του χωριού και έπειτα στην Εκκλησία για να μάθουν για τον Όσιο, επειδή πρώτη φορά άκουγαν τέτοιο όνομα. Είδαν ότι εκείνη την ήμερα, 12 Ιουνίου, ήταν η μνήμη του Οσίου Ονουφρίου. Όταν είδε η μητέρα μου την εικόνα του Οσίου Ονουφρίου είπε ότι ήταν ακριβώς όπως τον είδε στον ύπνο της. Με τη μακριά γενειάδα, χωρίς ράσα, έχοντας πολλές τρίχες στο σώμα του, ασκητικότατος παππούλης.

Αλλά και η Ηγουμένη της μονής του Αγίου Ονουφρίου στην Ακελδαμά διηγείται μια προσωπική της εμπειρία:

Όταν το 2013 κοιμήθηκε από καρκίνο η μοναχή Σεραφείμα, 46 ετών, που είχα μαζί μου, δεξί μου χέρι, και η μοναδική καλογριά o Θεός με παρηγόρησε μέσω ενός κάκτου! Όταν άφησε την τελευταία της πνοή, παρατήρησα στη μονή μας έναν κάκτο. Άνθιζε σπάνια. Είδα να βγάζει ένα πανέμορφο λουλούδι,λευκό με κίτρινες ανταύγειες,το οποίο άνοιγε στις 8 η ώρα το βράδυ και το πρωί στις 5 έκλεινε και δεν ξαναάνοιγε. Έσβηνε,…πέθαινε! Είπα, τότε με το μυαλό μου: Μα τόσο ωραίο άνθος ποιός το βλέπει και το χαίρεται εκείνη την ώρα; Σχεδόν κανείς.

− Γιατί ο Θεός το δημιούργησε άραγε;

− Γιατί του έδωσε τόση ομορφιά; Για ποιόν;

− Σκέφτηκα πάλι: Δικά Του είναι τα πάντα!

Ο,τι θέλει κάνει, και όλα τα εκλεκτά τα παίρνει

εκεί ψηλά στην τελειότητα!

Πήρα τόση παρηγορία με τη σκέψη ότι , η Σεραφείμα μου ήταν άνθος εκλεκτό και σπάνιο, πολύτιμο, και η θέση του ήταν να είναι πιο νωρίς στον Παράδεισό Του!”

Ο Άγιος Ονούφριος -Ποίημα Σοφία Κιόρογλου

Ένας παλιός ερημίτης ήρθε στην πόρτα να με καλοσωρίσει

Με μακριά μαλλιά και γένια, να εισέλθω στο σπήλαιο νεύμα μου κάνει•

Αίφνης σαν από λήθαργο ξυπνώ, το στήθος ξέχασε επίπλαστες αλγηδόνες

Εβδομήντα χρόνια στην έρημο και μοναδικός επισκέπτης ο Άγγελος” μου λέει

Σαν μπαίνω στο μοναστήρι του ασκητή της ερήμου,

Τα μάτια μου αποστάγματα δροσιάς εκχύνουν,

Υποδοχή σε σπήλαιο και στέμματος Χάριτος ακτινοβολία

Κοσμεί την λευκή του ασκητή της ερήμου κόμη

Πριν του πω ότι πεινώ, σαν μάννα εξ’ ουρανού ένας

άγγελος μας φέρνει μετάληψη και αντίδωρο, στης

Ακελδαμά το τραπέζι μας επιδαψιλεύειτης λογικής

υπέρβαση το τι συμβαίνει, ο ερημίτης φως ουράνιο

εκπέμπει χρυσών ακτίνων στέφανον,

πάνω από το έδαφος ανεβαίνει.

O Κενυάτης Παπά Μεθόδιος Ντούνγκου και τα ορφανά του Αγίου Τίμωνος

έργο που χρηματοδότησε η κυρία Σταματίνα από Αθήνα 
Επειδή θαύματα γίνονται κάθε μέρα…θα ήθελα να σας καταθέσω ένα από τα αναρίθμητα θαυμαστά γεγονότα  που συνέβησαν σε όλη την διάρκεια του ιεραποστολικού μας αγώνα….Κάποια κυρία, άγνωστη προς εμένα, μου τηλεφώνησε πριν περιπου 10 μήνες και μου είπε ότι θέλει να ενισχύσει ένα μεγάλο πόσο για να γίνουν σχολικές αίθουσες στο ορφανοτροφείο του Πατέρα Μεθοδίου…αλλά δεν ήξερε αγγλικά και δεν ήξερε πως να το κάνει.
Πολλά τα έτη αδελφή μου…
Η χαρά του Πατέρα Μεθοδίου είναι έκδηλη. Πόσοι φίλοι από Ελλάδα στηρίζετε το πρόγραμμα σίτισης «Οσία Μελάνη» και πόσοι άλλοι από το υστέρημα σας ενισχύσατε με τον οβολό σας αυτές τις τάξεις και τις τουαλέτες που βλέπετε…Πολλά τα ονόματα…εσείς γνωρίζετε που βοηθήσατε αδελφοί μου. Να είστε ευλογημένοι!
Όλοι μαζί ενωμένοι μπορούμε…Λαϊκοί και μοναχοί εργάζονται ώστε το όνειρο να γίνει πραγματικότητα. Το μόνο τώρα που μας μένει είναι να αγοραστούν 40 καρέκλες και ένας μαυροπίνακας και έτσι να είναι όλα έτοιμα για τον Σεπτέμβριο.
Όσοι επιθυμείτε να στηρίξετε με οποιονδήποτε τρόπο, παρακαλώ επικοινωνήστε με τον πατέρα στο παρακάτω
Η εικόνα ίσως περιέχει: ένα ή περισσότερα άτομα, άτομα στέκονται και υπαίθριες δραστηριότητες
ΔΩΡΕΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΣ ΠΑΝΤΕΡΜΑΛΗ
IMG_2003
οι τουαλέτες που η Κυρία Φακουλάκη από την Ρόδο επιδότησε…ΠΟΛΛΑ ΤΑ ΕΤΗ ΑΔΕΛΦΗ ΜΟΥ

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ” Μυστικά Βιώματα στην Αγία Γη” της συγγραφέως Σοφίας Κιόρογλου

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2019/06/blog-post_540.html

Ψυχωφελή αναγνώσματα

ΑΓΙΟΣ ΟΝΟΥΦΡΙΟΣ – 12 ΙΟΥΝΙΟΥ

Χρόνια πολλά και ευλογημένα. Λόγω της εορτής του μεγάλου ασκητή της ερήμου αύριο, θεώρησα σωστό να κάνουμε ένα μικρό αφιέρωμα στον Άγιο Ονούφριο μιας και κατέχει εξέχουσα θέση και στα δύο βιβλία μου “ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΈΣ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΓΗ”  και “ΜΥΣΤΙΚΑ ΒΙΩΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΓΗ” έτσι για να τιμήσουμε τον άγιο!!!

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ “ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΕΣ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΓΗ” ΤΗΣ ΣΟΦΙΑΣ ΚΙΟΡΟΓΛΟΥ

image.png

Προσευχή Αγίου Ονουφρίου

 
 Στην τελευταία ένθερμη προσευχή που έκανε ο όσιος προ της κοιμήσεως του, μαρτυρεί ότι του έταξε ο Θεός πως θα ελεεί όποιον τον επικαλείται  στην προσευχή του προς τον Θεό λέγοντας: Ακολουθεί η προσευχή:
 «Ὕψιστε Θεὲ καὶ ἀόρατε, οὗ ἡ δύναμις ἀνεξιχνίαστος καὶ ἡ δόξα ἀκατανόητος καὶ ἀνέκφραστος, καὶ τὸ ἔλεος ἄπειρον καὶ ἀμέτρητον, ὑμνῶ, εὐλογῶ, προσκυνῶ καὶ δοξάζω Σε, Ὃν ἐπόθησα ἐκ νεότητός μου καὶ Σοὶ ἠκολούθησα. Ἐπάκουσόν μου, πρὸς Σὲ γὰρ ἐκέκραξα, ὅτι ἐπεῖδες τὴν ταπείνωσίν μου, ἔσωσας ἐκ τῶν ἀναγκῶν τὴν ψυχήν μου, οὐ συνέκλεισάς με εἰς χεῖρας ἐχθρῶν, ἀλλ’ ἔστησας ἐν εὐρυχώρῳ τοὺς πόδας μου. Δέομαί Σου, Κύριέ μου· τῇ Σῇ δεξιᾷ σκέπασόν με, ἵνα μὴ ταραχθῇ ἡ ψυχή μου ἀπὸ τοὺς δαίμονας, ὅταν ἐξέρχεται ἐκ τοῦ σώματος, ἀλλὰ παράλαβε αὐτὴν δι’ ἁγίων Ἀγγέλων Σου καὶ κατάτακον αὐτὴν ἔνθα ἐπισκοπεῖ τὸ φῶς τοῦ προσώπου Σου, ὅτι εὐλογητὸς εἶ καὶ δεδοξασμένος εἰς τοὺς αἰῶνας. Μνήσθητι Πανοικτίρμον καὶ Πολυέλεε τοῦ πιστοῦ λαοῦ Σου. Καὶ ὅστις εὑρεθῆ εἰς κίνδυνον θαλάσσης ἢ εἰς θυμὸν δικαστοῦ ἢ εἰς ἄλλην τινὰ στενοχωρίαν, καὶ Σὲ ἐπικαλεσθῇ λέγων· Παντοδύναμε Κύριε, διὰ πρεσβειῶν τοῦ δούλου σου Ὀνουφρίου ἐλέησόν με, παρακαλῶ τὴν βασιλείαν Σου, καθὼς μοῦ ἔταξες ἐπάκουσον  τῆς δεήσεως αὐτοῦ. Κύριε εἰς χεῖρας Σου παρατίθημι τὸ πνεῦμά μου» καθὼς μοῦ ἔταξες ἐπάκουσον  τῆς δεήσεως αὐτοῦ.

Θαυμαστά γεγονότα από την ζωή του Αγίου Ονουφρίου
 Υπάρχει ένα θαυμάσιο γεγονός από τη ζωή του Αγίου Ονουφρίου, τον οποίο εορτάζει η εκκλησία μας στις 12 Ιουνίου. Όταν ήταν πολύ μικρός, μπήκε σ’ ένα κοινόβιο, άγνωστο πως. Μεγάλος ανεχώρησε για την έρημο, όπου έζησε 60 χρόνια χωρίς να δει ποτέ άνθρωπο. Ήταν γυμνός, αλλά ολόκληρο το σώμα του επικάλυπτε η μακρυά γενειάδα του, που έφθανε μέχρι το έδαφος. Τον μεγάλο αυτό Άγιο τον ανακάλυψε ο Όσιος Παφνούτιος, στον οποίο διηγήθηκε τα της οσιακής και ερημικής ζωής του. Όταν λοιπόν ήταν πολύ μικρός, 5-6 ετών, και ζούσε στο Κοινόβιο, συνέβη το εξής: Ως μικρός που ήταν, έτρωγε συχνότερα από τους άλλους πατέρες. Όταν πεινούσε, έτρεχε στον τραπεζάρη και του ζητούσε ψωμί, ελιές, φρούτα… .Κάποτε όμως ο τραπεζάρης πρόσεξε ότι έπαιρνε συχνότερα ψωμί και εξαφανιζόταν. – Κάποιο ζωάκι θα ταΐζει σκέφτηκε. Αυτό συνεχίστηκε για καμιά εβδομάδα. – Ας πάω να δω, είπε μέσα του ο τραπεζάρης, που τα πηγαίνει αυτά που του δίνω. Πράγματι, τον παρακολούθησε και τον είδε να μπαίνει στο Καθολικό της Μονής και να κλείνει πίσω του την πόρτα. Έτρεξε γρήγορα στο παράθυρο και μ’ αυτά που είδε, γούρλωσαν τα μάτια του… Ο μικρός κουβέντιαζε με το βρέφος Ιησούς, που ευρίσκετο στην αγκαλιά της Θεοτόκου, στην εικόνα του Τέμπλου!
Σου έφερα και σήμερα ψωμάκι, έλεγε στον Χριστούλη, μιας και δε Σε ταΐζει κανείς…ούτε και η μαμά Σου… Και άπλωσε το χέρι και Του έδωσε μια φέτα ψωμί.. Και ο Κύριος Ιησούς Χριστός, που ήταν μικρό παιδάκι στην ιερή εικόνα, άπλωσε το χεράκι, πήρε το ψωμί και όπως μάζεψε το χεράκι του μαζί με το ψωμάκι, εξαφανίστηκε το ψωμί μέσα στην εικόνα. Ευθύς αμέσως ο τραπεζάρης, με την ψυχή γεμάτη έκπληξη και δέος έτρεξε στον Ηγούμενο και του διηγήθηκε τι συνέβη. Τότε ο Ηγούμενος του έδωσε εντολή να μην δώσουν του παιδιού καθόλου ψωμί, αλλά όταν παρακλητικά θα ζητούσε, να του λέγουν: – Να πας να ζητήσεις και να σου δώσει ψωμί Εκείνος, τον οποίον μέχρι χθες εσύ τάϊζες. Την επομένη ημέρα, βλέποντας ο μικρός Ονούφριος ότι δεν του δίδουν ψωμί και τον στέλνουν να ζητήσει από Εκείνον, που μέχρι τότε έτρεφε, έτρεξε αμέσως στην Εκκλησία και πηγαίνοντας μπροστά στην εικόνα είπε στον Χριστούλη: – Χριστούλη μου, δεν μου δίνουν ψωμάκι και μου είπαν να Σου πω να μου δώσεις από το δικό Σου. Τώρα, που θα το βρεις Εσύ, δεν ξέρω! Και ω του θαύματος!  Άπλωσε το μικρό Του χεράκι το βρέφος Ιησούς από την αγκάλη της Παναγίας Μητρός Του και του έδωσε ένα τεράστιο ψωμί, τόσο μεγάλο που δεν μπορούσε να το σηκώσει! Μοσχομύριζε δε τόσο πολύ που το ουράνιο αυτό άρωμα απλώθηκε όχι μόνο μέσα στον Ναό, αλλά και σ’ όλο το μοναστήρι και στον γύρω τόπο. Έκπληκτοι και έκθαμβοι οι μοναχοί από τα γενόμενα, είδαν τον πενταετή Ονούφριο να βγάζει τον τεράστιο αυτό άρτο έξω, μετά πολλού κόπου. Έτρεξαν δύο μοναχοί να βοηθήσουν, αλλά ήταν πολύ βαρύς! Για πολλές ημέρες έτρωγαν, έτρωγαν, χόρταιναν, αλλά ο ουράνιος άρτος ήταν και παρέμενε αδαπάνητος. Είναι αυτό, που έχει βεβαιωτικά η Εκκλησία μας στη Θεία Λατρεία: “ Ο πάντοτε εσθιόμενος και μηδέποτε δαπανώμενος”. Από τότε είχαν μεγάλη ευλάβεια στον μικρό Ονούφριο, διότι γνώριζαν πλέον ότι με την αύξηση της ηλικίας του θα αυξανόταν και η αγιότητα του και θα γινόταν ένας μεγάλος Άγιος όπως και άλλωστε έγινε. Τέτοιον όμοιο ουράνιο άρτο έτρωγε ο Άγιος Ονούφριος για εξήντα ολόκληρα χρόνια  που ζούσε στην έρημο.

Η Ιερά Μονή του Αγίου Ονουφρίου στον Αγρό του Κεραμέως ή αλλιώς εβραϊστί Ακελδαμά
 Μια από τις αγαπημένες μου Μονές είναι και αυτή του Αγίου Ονουφρίου στον Αγρό του Κεραμέως. Βρίσκεται κοντά στην κολυμπήθρα του Σιλωάμ, χτισμένη στον αγρό του Κεραμέως, ή του αίματος που αγοράσθηκε από τα 30 αργύρια της προδοσίας. Η σημερινή Μονή χτίσθηκε σε σπήλαιο που κατέφυγαν οι Απόστολοι μετά τη σύλληψη του Ιησού. Στην Ι. Μονή υπάρχει το μέρος που πριόνισαν τον προφήτη Ησαΐα και ο τάφος του. Υπάρχουν επίσης το σπήλαιο του Οσίου Ονουφρίου, κατακόμβες και πολλά ιερά λείψανα από τις σφαγές των Περσών. Σήμερα η Μονή είναι γυναικεία με Ηγουμένη την μοναχή Παϊσία. Εντός της μονής του Αγίου Ονουφρίου υπάρχει και ο τάφος του Αγίου Ιουβεναλίου Πατριάρχου Ιεροσολύμων, ο οποίος διετέλεσε Πατριάρχης Ιεροσολύμων για 28 χρόνια. Ο Άγιος Ιουβενάλιος συμμετείχε ενεργότατα στην Γ’ Οικουμενική Σύνοδο στην Έφεσο κατά την οποία συντάχθηκε με τον Κύριλλο Αλεξανδρείας ενάντια στον Νεστοριανισμό. Μετά την Δ’ Οικουμενική Σύνοδο, αναγκάστηκε να φύγει για να σώσει τη ζωή του, όταν προσπάθησε να επιστρέψει στα Ιεροσόλυμα, επειδή η χήρα του Θεοδοσίου Β´,  Ευδοκία ευνοούσε τους Μονοφυσίτες. Ήταν πλούσιος σε πίστη, ζήλο, λόγο και παιδεία. Αγαπούσε πολύ την Παναγία και έγραψε για την Κοίμηση και Μετάσταση της Θεοτόκου. Έστειλε δώρο στον αυτοκράτορα Μαρκιανό τα εντάφια σπάργανά της που κατατέθηκαν στο Ναό των Βλαχερνών στη Κωνσταντινούπολη.Ο άγιος κοιμήθηκε το έτος 457 μ.Χ.
image.png

Το σπήλαιο -ασκητήριο του Οσίου Ονουφρίου

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΤΟ ΑΝΑΖΗΤΗΣΕΤΕ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΑ . Ενδεικτικά προτείνουμε την Πολιτεία.
ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΕΣ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΓΗ
 
ΑΠΌΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΑ ΒΙΩΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΓΗ (Δυστυχώς το βιβλίο εξαντλήθηκε)
ΜΥΣΤΙΚΑ ΒΙΩΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΓΗ
ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΕΚΤΗ
 
Το ανέλπιστο δώρο με τα κεριά στην Ακελδαμά 
Η Ιερά Μονή Αγίου Ονουφρίου στον Αγρό του Κεραμέως αποτελεί ένα ξεχωριστό προσκύνημα για πλήθος προσκυνητών που βρίσκονται στην Αγία Γη. Ο επισκέπτης νιώθει την παρουσία πολλών ασκητών να τον συνοδεύουν και να τον υποδέχονται καθώς η πόρτα του μοναστηριού ανοίγει για να τους καλωσορίσει. Εκεί υπό το φως των καντηλιών, ο προσκυνητής πραγματικά ξεγυμνώνεται από το Εγώ και τα Θέλω, και επιζητά την ηρεμία και την γαλήνη. Εκεί στο σπήλαιο του Αγίου Ονουφρίου, μπορεί ο καθένας μας να συναντήσει τον πραγματικό εαυτό του. Είναι από τα μέρη που κάνουν ιδιαίτερη εντύπωση στον επισκέπτη. Αν ποτέ βρεθείτε σε αυτή την χαριτόβρυτη μονή, μην παραλείψετε να πάρετε αγίασμα αλλά και την παράκληση του Αγίου. Η Μαρία από την Έδεσσα μας διηγείται μια θαυμαστή εμπειρία της στην Αγία Γη. Όταν το 2013, πήγανε με γκρουπ από την Έδεσσα στους Αγίους Τόπους, παρακάλεσε το γκρουπ να πάνε να δούνε και το μοναστήρι του Αγίου Ονουφρίου στην Ακελδαμά. Ευτυχώς δέχτηκαν, αλλά επειδή δεν το είχανε προγραμματίσει, το μόνο δώρο που είχανε να δώσουν ήταν 2 χαρτόνια με κεριά. Η μοναχή Σεραφείμα έκλαιγε από την χαρά της που τους είδε και είπε ότι μόλις τους είχαν τελειώσει τα κεριά και ήταν αυτό που χρειαζόντουσαν. Η μοναχή Σεραφείμα, τους είπε ότι επειδή κάθε μέρα άναβε ένα κεράκι για όσους υποφέρουν, η Γερόντισσα Παϊσία τη μάλωσε και της είπε ότι θα τελειώσουν τα κέρια τους αμέσως έτσι. Η μακαριστή μοναχή Σεραφείμα απάντησε ότι θα δώσει ο Θεός μια λύση και θαυματουργικά η λύση ήρθε με το γκρουπ από την Έδεσσα.

Συγκλονιστική μαρτυρία: «Το μέτωπο του Χριστού στον Πανάγιο Τάφο έσταζε ιδρώτα και αίμα» – Pentapostagma.gr

Μια νεαρή γυναίκα, που εργαζόταν ως εκπαιδευτικός στην Αθήνα, επισκέφτηκε για Αγία Γη για πρώτη φορά, το 2010. Το περιστατικό που μας διηγήθηκε συνέβη

Πηγή: Συγκλονιστική μαρτυρία: «Το μέτωπο του Χριστού στον Πανάγιο Τάφο έσταζε ιδρώτα και αίμα» – Pentapostagma.gr

Μυστικά βιώματα στήν Ἁγία Γῆ-Μαρτυρία δέκατη ἕνατη – Κύριος Ἰησοῦς Χριστός-Ὑπεραγία Θεοτόκος

Πηγή: Μυστικά βιώματα στήν Ἁγία Γῆ-Μαρτυρία δέκατη ἕνατη – Κύριος Ἰησοῦς Χριστός-Ὑπεραγία Θεοτόκος

Αναρρίχηση Ιμαλαϊων προς τον Χριστό Από την κενότητα στην Ορθοδοξία Tού Ρασοφόρου Μοναχού Αδριανού- Άπαντα Ορθοδοξίας

Αναρρίχηση Ιμαλαϊων προς τον Χριστό Από την κενότητα στην Ορθοδοξία Tού Ρασοφόρου Μοναχού Αδριανού

Αναρρίχηση Ιμαλαϊων προς τον Χριστό

Από την κενότητα στην Ορθοδοξία

Tού Ρασοφόρου Μοναχού Αδριανού

Βρέθηκα περιστοιχισμένος από τις πέντε ψηλότερες κορυφές των Ιμαλαΐων, στα 14.000 πόδια υψόμετρο.  Χάζευα την οροσειρά Αναπούρνα καθώς ανέτειλε πάνω τους ο ήλιος.  Το ταξίδι μου στο Νεπάλ είχε αρχίσει πριν λίγες εβδομάδες, και το αποκορύφωμά του ήταν αυτό.  Στεκόμουν έκθαμβος ενώπιον της αδιάφθορης ομορφιάς που απλωνόταν πάνω από μένα, όταν μια σκέψη τρύπωσε στο νου και δεν έλεγε να φύγει: «Ε και, λοιπόν, ποιος ο σκοπός;»  Ο εγωισμός μου αμέσως ανταπάντησε στο τυχαίο αυτό σχόλιο: «Ποιος ο σκοπός; Τι εννοείς, ποιος ο σκοπός; Ο σκοπός είναι πως έκανες τόση πεζοπορία για να δεις αυτά τα βουνά. Λοιπόν, απόλαυσέ τα τώρα!» Και όμως, η σκέψη εκείνη ταλάνιζε τον νου μου.  Ναι, ήταν όντως από τα ωραιότερα θεάματα που είχα δει ποτέ, και χαιρόμουν την στιγμή αυτή, αλλά, πού θα βρίσκονται τα συναισθήματα αυτά αύριο, που δεν θα είμαι πια τόσο πολύ εμπνευσμένος;  Η χαρά του κόσμου αυτού ποτέ δεν μπόρεσε να μου δώσει ικανοποίηση.  Θα έπρεπε να το είχα αντιληφθεί κατά την διάρκεια της ζωής μου, άλλα χρειάστηκε να σκαρφαλώσω στην κορυφή του κόσμου για να το παραδεχθώ.  Και αυτό ακριβώς, ήταν το πρώτο βήμα μου προς τον Χριστό και την Ορθοδοξία.

Μέχρι εκείνο τη σημείο, ολόκληρη η ενήλικη ζωή μου υπήρξε κοσμική, αφιερωμένη στην απόλαυση ποικίλων παθών.  Είχα αποφοιτήσει από το Πανεπιστήμιο στα 21 μου χρόνια, με σχέδια να γίνω επιχειρηματίας, ενώ παράλληλα θα επιδίωκα καριέρα στην ζωγραφική.  Εντός ενός έτους, φάνηκε πως πλησίαζα να πετύχω τον στόχο μου. Ζούσα τότε στο Λονδίνο, απασχολούμενος από την εταιρεία Ι.Β.Μ.   Η εργασιακή μου θέση ήταν εξασφαλισμένη και μια προαγωγή ήταν καθ’ οδόν.  Η προσωπική μου ζωή έμοιαζε με αυτή των περισσοτέρων της γενιάς μου:  περιστασιακές σχέσεις, κυνήγι της άνεσης και συνεχείς περισπασμούς, για να προστατεύω τον εαυτό μου από τυχόν ενδοσκόπηση.

Περίπου τον ίδιο καιρό, η αδελφή μου έγινε Ορθόδοξη μοναχή στην Αλάσκα. Αν αυτό ήταν σύμπτωση ή όχι, δεν είμαι βέβαιος. Πάντως, από εκείνη την στιγμή και μετά, το πάθος μου για εγκόσμιες αναζητήσεις άρχισε να φθίνει.  Εξετάζοντας τους συνεργάτες μου, έβλεπα πως κανείς τους δεν φαινόταν πραγματικά χαρούμενος ή ικανοποιημένος.  Εκείνη η διαφεύγουσα ποιότητα της ικανοποίησης ποτέ δεν βρισκόταν εκεί, αλλά πάντοτε, σαγηνευτικά, μας περίμενε μετά την στροφή.  Ταξίδια, αθλήματα, ποτά με τα «παιδιά»…όλα αυτά φάνταζαν περισσότερο καθημερινά μέρα με την μέρα.  Κάθε Δευτέρα, η ίδια ερώτηση: «Πώς πήγε το Σαββατοκύριακό σου;»  Κάθε Παρασκευή πάλι: «Τίποτε σχέδια για το Σαββατοκύριακο αυτό;»  Το Λονδίνο γινόταν όλο και πιο γκρίζο, και το σιγανό, επίμονο ψιλόβροχο ποτέ δεν κατάφερε να ξεπλύνει ολότελα την βρωμιά…

Αντί να εμβαθύνω στα αίτια της πλήξης μου, έριχνα το φταίξιμο σταθερά επάνω στους ώμους της εταιρικής κουλτούρας.  Υπέθετα πως η δυσφορία μου προς τον κόσμο οφειλόταν στο κυνηγητό του χρηματικού κέρδους. Έτσι, παραιτήθηκα από την ΙΒΜ,  ετοίμασα τις βαλίτσες μου και επέστρεψα στην Αμερική.  Κρατώντας γερά την δυσφορία μου αυτή για την ευμάρεια και την κοινωνική αποδοχή, άρχισα να κατηφορίζω προς την… Βοημία.  Περιέργως, παρέλειψα να παρατηρήσω έγκαιρα πως οι ίδιοι κανόνες που διέπουν την αποδοχή στον εταιρικό βίο, ισχύουν και στον εναλλακτικό βίο.  Αντί για κοστούμι, δερμάτινο σακάκι. Αντί του Rolex στο χέρι, ένα τατουάζ. Αντί για μανικετόκουμπα, τρύπημα στο φρύδι για σκουλαρίκι.  Και πάλι, είχες μπροστά σου τον ίδιο άνθρωπο.

Άρχισα να επιδιώκω την απόκτηση ενός πτυχίου Μάστερ στην σχολή καλών τεχνών, και βρήκα δουλειά στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης.  Τα έργα μου αποτελούσαν κάτι τεράστιοι –επί παραγγελία- καμβάδες, σκεπασμένοι με παχιές στρώσεις πίσσας.  Η πίσσα δεν είχε ξαναχρησιμοποιηθεί σαν μέσο τέχνης μέχρι τότε, έτσι η δουλειά μου έγινε ταχύτατα δημοφιλής. Έβαλα τα δυνατά μου, να δείχνω παθιασμένος με τους αφανείς μοντέρνους φιλοσόφους, τα μετά-πανκ έργα και τα καληνυχτίσματα αργά την νύχτα, αλλά όλα αυτά με κούραζαν.  Υπέθεσα πως κάτι λάθος υπήρχε σε μένα.  Γιατί να το βρίσκω υπεράνω των δυνάμεών μου, να κάνω σοβαρή συζήτηση για μια επίδειξη σε γκαλερί, που στα εκθέματά της είχε σαν επίκεντρο ένα καλάθι γεμάτο από τσαλακωμένα τενεκεδάκια αλουμινίου, και εσώρουχα τεντωμένα πάνω σε κομμάτια σύρματος; Γιατί δεν μπορούσα να αντλήσω χαρά, παρακολουθώντας ένα ανερχόμενο καλλιτέχνη να κρώζει σαν κότα επί δεκαπέντε λεπτά; Ευτυχώς, πολύ γρήγορα εξαντλήθηκα από αυτόν τον «εναλλακτικό» τρόπο ζωής,  και ήταν ακριβώς τότε, που μου τηλεφώνησε ένας φίλος, να με ρωτήσει αν ήθελα να πάω στην Ιαπωνία.  Πάντα με ενδιέφεραν οι Ασιατικές κουλτούρες, και, μιας και θεωρούσα τον εαυτόν μου ένα κατ’ εξοχήν περιπλανώμενο, βρέθηκα, μέσα σ’ ένα μήνα, στο Κυότο της Ιαπωνίας.

Εγκλιματίστηκα γρήγορα στο νέο περιβάλλον. Μέσα σε δύο εβδομάδες, είχα γραφτεί σε μαθήματα γλώσσας, και μάλιστα βρήκα εργασία διδάσκοντας Αγγλικά.  Ήταν αλλόκοτο, να ζεις σε μια χώρα όπου μπορεί κανείς να αφήσει το αυτοκίνητό του με την μηχανή αναμμένη μέχρι να πάει να ψωνίσει κάτι από ένα μαγαζί, χωρίς να ανησυχεί πως θα του το κλέψουν.  Η τιμιότητα ήταν το μέτρο, και αυτό ενεργοποίησε μια αλλαγή μέσα μου.  Η συνείδησή μου άρχισε να επανέρχεται στη ζωή.  Ένοιωσα τρομερή ανακούφιση, όταν άρχισα να κάνω απλά πράγματα όπως να πληρώνω το σωστό αντίτιμο στα διόδια.  Ήταν η απλή τήρηση των νόμων, χωρίς καμία βαθύτερη κατανόηση, όμως ήταν ο καταλύτης για λεπτές αλλαγές, και μπορούσα να ανασάνω πιο εύκολα.

Ζώντας μέσα στην αρχαία πρωτεύουσα της Ιαπωνίας, βρέθηκα εκτεθειμένος καθημερινά σε μια παράδοση δύο χιλιάδων χρόνων.  Είχα ανατραφεί στα προάστια της Νοτίου Καλιφόρνιας (το γηραιότερο κτίριο της γειτονιάς μου ήταν δέκα μόλις ετών), και τώρα βρέθηκα να κατοικώ δίπλα σε ένα ναό χιλίων ετών, που είχε υπηρετήσει αμέτρητους αυτοκράτορες.  Οι ναοί, οι κήποι, και τα έθιμα, άρχισαν να δίνουν τροφή σε μια ψυχή που είχε καταναλώσει υπερβολικές ποσότητες πίσσας.  Καθώς ένοιωθα να με προσελκύει με φυσικότητα η ομορφιά των παραδόσεων, μπήκα σε μια φάση ενασχόλησης με τον Βουδισμό του Ζεν. Για ένα μυαλό εύκολα αποσπώμενο και ανυπόμονο, μου φάνηκε υπερβολικά δύσκολος δρόμος.  Σε ένα ναό Ζεν, υπάρχει μόνο ένας σωστός τρόπος να κάνεις κάθε πράξη, και πρέπει να γίνεται με ακρίβεια.  Οι υποκλίσεις μου ήταν πολύ απότομες, και οι κάλτσες μου ποτέ δεν ήταν αρκετά καθαρές.  Ο ιερέας ένοιωθε φρίκη  με την εμφάνισή μου.  Η τελειότητα ήταν απαίτηση, και εγώ ήμουν εξαιρετικά ανεπαρκής.  Τελικά διέκοψα, όχι λόγω της ανεπάρκειάς μου, αλλά λόγω της τελείας απουσίας της χαράς που ένοιωθα εκεί πέρα.  Παραήταν όλα μηχανικά: πάτα τα σωστά κουμπιά, και λάβε διαφωτισμό.  Υπήρχε μια σχετική γαλήνη που την ένοιωθα μετά τον διαλογισμό, αλλά αυτό βοηθούσε άραγε και τους άλλους εκεί;  Σκεφτόμουν, πως μπορούσα να επιτύχω την ίδια γαλήνη με λιγότερο κόπο, καταπίνοντας ένα ηρεμιστικό χάπι…

Πέρασαν τρία χρόνια, τα Ιαπωνικά μου ήταν επαρκή, και ένοιωθα πως είχα ξεκοκαλίσει όλα όσα ήταν χρήσιμα από την κουλτούρα αυτή.  Η πρόκληση της επιβίωσης σε μια ξένη κουλτούρα είχε εξατμιστεί, ο μισθός μου ήταν υψηλός, η δουλειά μου εύκολη… διέκρινα τον εαυτό μου να γίνεται χαλαρός.  Άνετα θα μπορούσα να περάσω τα επόμενα σαράντα χρόνια σ’ αυτήν την γεμάτη θαλπωρή γωνιά που είχα σμιλέψει μόνος μου.  Όμως, παράτησα την δουλειά μου, παρέδωσα το σπίτι μου και άρχισα το αργό ταξίδι επιστροφής στην Αμερική.

Γύρισα όλη την Ασία, από το Βιετνάμ μέχρι κάτω στην Σιγκαπούρη, χωρίς κανένα σαφή προορισμό κατά νουν.  Ο ενθουσιασμός για νέους τόπους και συνταξιδιώτες με αποσπούσε τον περισσότερο καιρό,  όμως, πριν πάω για ύπνο, ο βουβός πόνος της κενότητας πάντα επέστρεφε. Συνέχιζα να αναζητώ διακαώς εκείνο το στοιχείο που έλειπε από την ζωή μου.  Ταξίδεψα ως τις πιο απόμερες τοποθεσίες των Βουδιστών και των Ινδουιστών. Μέχρι να φτάσω εκεί, είχα ήδη προγραμματίσει τον επόμενο σταθμό του ταξιδιού μου.  Διασχίζοντας την Βιρμανία, επισκέφθηκα ένα ναό έξω από την πόλη Μανταλάη.   Χιλιάδες σκαλοπάτια πάνω στην πλαγιά του βουνού οδηγούσαν στον ναό  που αγνάντευε πάνω από ολόκληρη την πόλη.  Καθώς άρχισα να ανηφορίζω, αντιλήφθηκα ένα Βουδιστή μοναχό να προχωράει δίπλα μου, συντονισμένος με το δικό μου βήμα.  Ήταν πενηντάρης, κοντός, κάπως παχουλός, με ένα ροδαλό, χαρούμενο παρουσιαστικό.  Μου συστήθηκε, και συνεχίσαμε την ανάβασή μας.  Φτάνοντας στην κορυφή, καθίσαμε σε ένα τοιχείο του ναού να κουβεντιάσουμε, καθώς ο ήλιος βασίλευε πάνω από την Μανταλάη.  Αφού είπαμε τα τυπικά, ευχάριστα εισαγωγικά μας, γύρισα την κουβέντα στην πολιτική κατάσταση της Βιρμανίας (η χώρα αυτή βρίσκεται υπό ένα σκληρό στρατιωτικό καθεστώς, όπου δολοφονήθηκε μεγάλο μέρος του πληθυσμού ύστερα από αναταραχές ενάντια στις διαβρωμένες πολιτικές, στα τέλη της δεκαετίας του 80). 

Αναστέναξε, και μου έριξε μια απογοητευμένη ματιά, λέγοντας: «Γιατί θέλεις να μιλήσουμε για αυτό το θέμα;»  Μουρμούρισα κάποια δικαιολογία για να καλύψω τον πραγματικό λόγο της ερώτησης, ο οποίος ήταν η επίδειξη πως έχω άποψη επί σοβαρών θεμάτων.  Εκείνος γύρισε την κουβέντα προς μια τελείως αλλιώτικη κατεύθυνση. «Την περασμένη εβδομάδα, είδα μια ταινία με τίτλο ‘Ιησούς από την Ναζαρέτ’. Τι υπέροχη ζωή!»  Για τα επόμενα δέκα λεπτά, εξυμνούσε τις αρετές του Χριστού.  Προσηλυτιζόμουν από ένα Βουδιστή μοναχό, όχι για να μεταστραφώ στην δική του θρησκεία, αλλά στον Χριστιανισμό!  Με αποστόμωσε…  Είχα μια ιδέα του εαυτού μου, πως βρίσκομαι πολύ πιο πάνω από τον Χριστιανισμό, από τον καιρό που πήγαινα στο γυμνάσιο, και νάσου τώρα ένας παγανιστής που μου ξαναδίνει πίσω αυτά που είχα απορρίψει.  Εξ αιτίας των λόγων ενός απλοϊκού Βιρμανού μοναχού, αφυπνίστηκα στο ενδεχόμενο να υπάρχει κάτι περισσότερο στον Χριστιανισμό από το εξωτερικό περίβλημα που είχα απορρίψει.  Δεν είχα ακόμα νοιώσει την ανάγκη εκείνη την στιγμή να κάνω σοβαρή εξερεύνηση του Χριστιανισμού, πάντως το έδαφος του φυτώριου ετοιμαζόταν.

Πέρασε λίγος καιρός, και προχώρησα στο Νεπάλ, όπου θα συναντιόμουν με κάτι φίλους για μια εκστρατεία πεζοπορίας στα Ιμαλάϊα.  Έφτασα λίγο πριν από αυτούς, έτσι, αποφάσισα να μείνω εν τω μεταξύ σε ένα Βουδιστικό μοναστήρι στο Θιβέτ.  Βρήκα ένα, σε μικρή απόσταση από το Κατμαντού, που πρόσφερε μαθήματα στα Αγγλικά. Πήγα εκεί σαν πολιτισμικός τουρίστας, γευόμενος έτσι το επόμενο πιάτο στον μπουφέ των ποικίλων θρησκειών του κόσμου.

Έφτασα, γεμάτος σκεπτικισμό για τα πάντα, περιμένοντας να βρω πολλούς «φευγάτους» νεο-εποχίτες εκεί μέσα. Μετά τις πρώτες λίγες μέρες, οι γνώμες μου άλλαξαν εντελώς.  Εδώ δεν ήταν καμία «αναπαυτική» χιλιαστική θρησκεία. Οι άνθρωποι αυτοί στ’ αλήθεια έπασχαν να αποκτήσουν την αλήθεια.  Προς μεγάλη μου έκπληξη, έμαθα πως πίστευαν στην ύπαρξη κολάσεως.  Μα, ποιος άνθρωπος σ’ αυτή την μοντέρνα εποχή πιστεύει στην κόλαση;  Και όμως, για τους ανθρώπους αυτούς, η κόλαση ήταν η φυσική κατάληξη μιας σπαταλημένης ζωής.  Κατακυριεύτηκα από περιέργεια.  Άρχισα να ακούω πιο προσεκτικά, καθώς ανέλυαν τις περαιτέρω διδαχές.  Ο πυρήνας της θρησκείας είναι η ιδέα πως όλα τα όντα ζουν σε ένα παροδικό κόσμο επιθυμιών και δοκιμασιών.  Κάθε δοκιμασία πηγάζει από το κυνήγημα των προσωρινών πραγμάτων: αντ’ αυτού, πρέπει να στραφούμε προς αυτά που είναι μόνιμα, όπως η αλήθεια.  Ο μόνος τρόπος να το αποκτήσουμε αυτό, είναι να πάψουμε να γαντζωνόμαστε πάνω στο εγώ μας, και να ζούμε για τους άλλους.  Ο μόνος τρόπος που μπορούμε εμείς να αποκτήσουμε την χαρά, είναι όταν βάλουμε την χαρά των άλλων πάνω από την δική μας.  Αποσβολώθηκα!  Μετά από 27 χρόνια που συνεχώς ακούς: «Κάνε, ό,τι αισθάνεσαι να είναι ευχάριστο», οι Θιβετιανοί μου έλεγαν τώρα πως αυτά που σου δίνουν ευχαρίστηση θα σε κάνουν μάλλον δυστυχή σ’ αυτή την ζωή ή την επόμενη.   Η ιδέα αυτή μου φάνηκε τόσο επαναστατική, και όμως, κάτι μου έλεγε πως την είχα ξανακούσει, κάπου, παλιότερα…

Μετά από λίγες εβδομάδες στο μοναστήρι, έφυγα με τους φίλους μου, που εν τω μεταξύ είχαν φτάσει στο Νεπάλ.  Πήραμε ένα λεωφορείο υπεραστικό, και μετά αρχίσαμε την πεζοπορία μας στην οροσειρά Αναπούρνα.  Με τα σακίδιά μας γεμάτα, σκαρφαλώσαμε μέχρι τα 14.000 πόδια μέσα σε 2 εβδομάδες.  Το τοπίο ήταν απερίγραπτο, το περιβάλλον άλλαζε, από γόνιμες πεδιάδες, σε πυκνά δάση, σε χιονοσκέπαστες κορυφές..  Η πεζοπορία ήταν βαρετή μερικές φορές, καθ’ όσον ανηφορίζαμε για 1.000 μέτρα, και μετά φτάναμε σε πεδιάδα, όπου κατηφορίζαμε την ίδια απόσταση.  Η ομορφιά της δημιουργίας ήταν μεν εκπληκτική, όμως, κάθε βράδυ όταν έπεφτα για ύπνο, εκείνο το παλιό συναίσθημα πως κάτι μου λείπει ξαναεμφανιζόταν.  Πίστευα πως θα εξαφανιζόταν, μόλις θα έφτανα στους πρόποδες των Αναπούρνα.

Φτάσαμε στον προορισμό μας κάποιο απόγευμα, λαχανιάζοντας και αρκετά απογοητευμένοι. Ολόκληρη η περιοχή ήταν βυθισμένη σε ένα ανάχωμα νέφους, εντός του οποίου βρεθήκαμε και εμείς.  Εξερευνήσαμε τους παγετώνες και περάσαμε την ώρα μας σκυμμένοι πάνω από μια σόμπα σε μια μικρή καλύβα.  Έφτασε το βράδυ, αλλά δεν φαινόταν να διαλύεται το σύννεφο.  Πήγαμε για ύπνο, και ξυπνήσαμε λίγο πριν την ανατολή, διαπιστώνοντας πως ο καιρός είχε ανοίξει.  Βγήκα έξω, και τα μάτια μου αντίκρυσαν ένα από τα πιο καταπληκτικά θεάματα του κόσμου.  

Αργά-αργά, ο ήλιος ανέτειλε πάνω από την κορυφή του κόσμου, και πίστευα πως αν άπλωνα το χέρι, θα τον ακουμπούσα.  Εκείνη την στιγμή, ξεπρόβαλλε πάλι εκείνη η ποταπή σκέψη στο νου: «Ποιος ο σκοπός;»  Τότε άστραψε μέσα μου ο λόγος:  ολόκληρο αυτό το ταξίδι είχε γίνει για την προσωπική μου ευχαρίστηση.  Μόλις θα έφευγε εκείνος ο στιγμιαίος ενθουσιασμός, θα επανερχόμουν στην πρότερη, κανονική μου κατάσταση.  Βασανίστηκα με φουσκάλες, πονεμένα γόνατα, εντερικά, και για ποιο σκοπό;  Για να δω ένα τιμημένο αλλά τελικά ένα ακόμα… όμορφο τοπίο.  Λοιπόν; Μήπως αυτό με είχε βελτιώσει σαν άνθρωπο, ή μήπως βοηθήθηκε κάποιος άλλος; Όχι.  Είχε απλώς ταΐσει τον εγωισμό μου.   Είχα συγκεντρώσει εξαιρετική τροφή για κουβέντα σε φιλικά πάρτυ.  Πού πήγαν όλα τα υψηλά Βουδιστικά ιδανικά μου;  Εκείνη την στιγμή, διέκρινα πως η ζωή μου έπρεπε να αφιερωθεί σε κάποια υψηλότερη αρχή από τις επίγειες απολαύσεις. Αποφάσισα να επιστρέψω στο μοναστήρι.

Πέρασα τους επόμενους λίγους μήνες μελετώντας Βουδιστική φιλοσοφία του Θιβέτ και τεχνικές διαλογισμού.  Πάλι όμως, υπήρχαν ορισμένα στοιχεία που δυσκολευόμουν να δεχθώ.  Το δόγμα περί Κάρμα φαινόταν να μην αφήνει περιθώρια για ελεύθερη βούληση στον άνθρωπο.  Οι αποφάσεις για την διάπραξη καλού ή κακού πάντοτε κυβερνώνται από προηγούμενες ενέργειες. Πώς ήταν δυνατόν να απαγκιστρωθεί κανείς, αν η κάθε απόφασή μας είναι προκαθορισμένη;  Αν κάποιος είχε αμαρτήσει προ αμνημονεύτων χρόνων καθώς πιστεύουν, πώς θα μπορούσε κανείς να καθαρθεί, μέσα σε ένα τόσο μικρό διάστημα ζωής;  Κατά κάποιον τρόπο, αυτό που ήταν πιο δύσκολο, ήταν ότι φάνταζε τόσο λογικό. Λες και είχε επινοηθεί από ανθρώπινο νου.  Πάντως, η φιλοσοφία της αυτοθυσίας είχε ριζώσει μέσα μου, άσχετα αν είχα αμελήσει να πράξω ανάλογα. Ήξερα πως δεν μπορούσα πια να κάνω την ζωή που έκανα.

Όσο έμεινα στο Βουδιστικό μοναστήρι στο Θιβέτ, άρχισα να διαβάζω το βιβλίο «Οι Περιπέτειες ενός Προσκυνητή». (σ.τ.μ. στην Ελλάδα εκδίδεται από τις Εκδόσεις  Παπαδημητρίου)  Στον προσκυνητή είδα την πραγμάτωση της αυταπαρνήσεως και συμπόνοιας που είχα βρει στον Θιβετανικό Βουδισμό, μόνο που προερχόταν από την Χριστιανική παράδοση με την οποία είχα ανατραφεί.  Γιατί άραγε δεν είχα ακούσει για αυτά, μεγαλώνοντας μέσα στην Καθολική Εκκλησία; Ακόμα πιο παράδοξο ήταν το γεγονός πως η αδερφή μου ήταν Ρωσσο-Ορθόδοξη μοναχή, και όμως, εγώ δεν είχα ιδέα για τις μυστηριακές ιδιότητες αυτής της θρησκείας.  Αποφάσισα πως ίσως δεν είμαι έτοιμος να γίνω Βουδιστής και πως θα έπρεπε να ερευνήσω την δική μου κληρονομιά περισσότερο.

Αφού δέχθηκα αρκετές ξυλιές στο κεφάλι, κατέληξα στο συμπέρασμα πως όλα τα ταξίδια μου ήταν μάλλον μάταια και πως έπρεπε να γυρίσω στο σπίτι και να ρίξω άγκυρα. Είχα κάνει σχέδια να συναντηθώ με φίλους στην Αίγυπτο τα Χριστούγεννα, όμως βρήκα μια πιο φτηνή πτήση για Κωνσταντινούπολη, και θεώρησα πως θα ήταν ένα πιο καλό σημείο αναχώρησης για Δυτική Ευρώπη και μετά Αμερική.  Ο αερομεταφορέας ήταν η Aeroflot.  Λίγες μέρες αργότερα, μου ήρθε η έμπνευση πως η αεροπορική εταιρία Aeroflot ήταν Ρωσική, και πως η αδελφή μου έμενε στην Μόσχα.  Σκέφθηκα, μήπως υπάρχει ενδιάμεση στάση στην Μόσχα. Κατά τύχη υπήρχε. Σε λίγες μέρες, βρέθηκα με άδεια παραμονής τριών εβδομάδων και βίζα για την Ρωσία.  Η πτήση μου έφτασε στην Μόσχα την ημέρα του Αγίου Γερμανού  (της Αλάσκα).

Με περίμενε στο αεροδρόμιο η αδελφή μου, και εκεί ξεκίνησε η 20ήμερη σειρά μαθημάτων-εξπρές για την Ορθοδοξία.  Άρχισε να ανοίγεται ένας νέος κόσμος για μένα.  Βρέθηκα σε ένα τόπο όπου οι άνθρωποι πέθαιναν για τον Χριστό, και η διαμεσολάβηση αγίων ήταν ένα σύνηθες γεγονός.  Ετούτο δεν ήταν μια κενή Χριστιανοσύνη, που την έβλεπε κανείς σαν κοινωνική υποχρέωση. Οι άνθρωποι αυτοί είχαν υπομείνει απίστευτα βάσανα και ταλαιπωρίες για την αλήθεια.

Άρχισα να διαβάζω ολόκληρους τόμους για την Ορθοδοξία. Επισκεπτόμουν εκκλησίες. Συζητούσα πολιτισμένα με την αδελφή μου τις διαφορές μεταξύ των όσων υποστηρίζουν η Ορθοδοξία και ο Βουδισμός. Εκείνη επανερχόταν στο ίδιο σημείο: Ο Χριστιανισμός έχει την αλήθεια σε μορφή ενός Προσώπου (σ.τ.μ.: Του Ιησού Χριστού).  Δεν μπορούσα να καταλάβω την σημασία. Είτε ήταν δύναμις, είτε ήταν Πρόσωπο, δεν έβλεπα καμία διαφορά.

Τότε γνώρισα τον πατέρα Αρτέμιο, γνωστό Μοσχοβίτη ιερέα με τεράστιο ποίμνιο.  Είναι άνθρωπος της αυτοθυσίας, που έχει αφιερώσει ολόκληρη την ζωή του στον Χριστό και την εξάπλωση του Ευαγγελίου.  Φτάσαμε στην εκκλησία του κατά την αγρυπνία του Σαββάτου. Τον βρήκαμε να εξομολογεί, με ένα πλήθος πενήντα έως εκατό ανθρώπων να περιμένουν για εξομολόγηση. Στάθηκα στην άκρη του κύκλου, και, πριν περάσει πολλή ώρα, τραβήχτηκα στο κέντρο του από τον πατέρα Αρτέμιο.  Με μάτια κλειστά, και τα χέρια του πάνω στους ώμους μου, άρχισε να μου μιλάει. Όταν ήθελε να τονίσει κάποιο σημείο, «εμβόλιζε» το μέτωπό μου  με το δικό του.  Καθώς μου μιλούσε με αρκετά διανθισμένα Αγγλικά, μου δόθηκε η εντύπωση πως αυτός ο ιερέας – που δεν είχα γνωρίσει ποτέ – γνώριζε πολλά περισσότερα για το άτομό μου απ’ όσα θα έπρεπε.  Αυτό όμως που με συγκλόνισε, ήταν η εντύπωση πως είχε ένα πιεστικό ενδιαφέρον για την ψυχή μου, λες και είχε προσωπικό μερίδιο σ’ αυτήν.  

Μου μιλούσε συνεχώς επί δέκα λεπτά, ενώ οι αδημονούσες μπάμπουσκα (γιαγιάδες) έσφιγγαν τον κλοιό τους γύρω μας. Συνέχιζε να μου μιλά, εξηγώντας πως η εμπειρία μου στο Νεπάλ μου είχε παραχωρηθεί από τον Θεό,  για να με βγάλει έξω από τον υλισμό.  Μετά μου εξήγησε γιατί ο Χριστιανισμός ήταν η αληθινή πίστη: μόνο αυτός, είχε ένα προσωπικό Θεό.  Και πάλι δεν μπορούσα να καταλάβω την σημασία αυτού του γεγονότος, όμως, έφυγα ξαλαφρωμένος και ας μην είχα μιλήσει σχεδόν καθόλου.

Μέσα στο γυμνό τάφο της Μόσχας, μου ανοιγόταν ένας καινούργιος κόσμος.  Η καταπίεση της πόλης με βάραινε ελάχιστα, καθώς αντιλαμβανόμουν πως η ουράνια βασιλεία του Θεού και των αγίων Του ήταν στην πραγματικότητα πιο κοντά από τους γκρίζους όγκους των κτιρίων που πλάκωναν την πόλη.  Επισκέφθηκα την Λαύρα του Αγίου Σεργίου, και για πρώτη φορά, αξιώθηκα να προσκυνήσω τα λείψανα ενός αγίου.  Εκείνα τα «νεκρά οστά» περιείχαν περισσότερη ζωή μέσα τους, από ολόκληρη την Νότιο Καλιφόρνια.  Η παραμονή μου αποκορυφώθηκε, με τα Χριστούγεννα στο Μετόχι του Βαλαάμ.  Ένοιωθα πως ήμουν περιστοιχισμένος από απλούς –φαινομενικά- ανθρώπους, όμως το ένα πόδι τους πατούσε στον ουρανό.  Ο Χριστιανισμός μπορεί να είναι θρησκεία μιας μη απτής πίστεως, εγώ όμως ελάμβανα απτές επαληθεύσεις, όπου και αν βρισκόμουν.

Λίγες μέρες αργότερα, αναχώρησα από την Μόσχα. Πριν φύγω, η αδελφή μου με επέπληξε, λέγοντας: «Αγαπημένε μου, αν μπορείς να περάσεις τρεις μήνες καθισμένος με Βουδιστές, τουλάχιστον πέρασε ένα μήνα στέκοντας όρθιος με τους Ορθοδόξους.» Αυτό ακριβώς έκανα. Επισπεύδοντας την επιστροφή μου, έφτασα στην Καλιφόρνια μετά από δύο μήνες.  Την παραμονή του Ευαγγελισμού, πήρα τον χωματόδρομο που οδηγεί στην Μονή του Αγίου Γερμανού της Αλάσκα. Το πρώτο που μου έκανε εντύπωση, άρτι αφιχθείς από το Σαν Ντιέγκο, ήταν το αναχρονιστικό των μοναχών μέσα στον εικοστό αιώνα. Που ακούστηκε, να εγκαταλείπει κανείς την άνεση και την ιδιοκτησία στην εποχή μας;  Ήταν το μέσον της Σαρακοστής, και ήταν ολοφάνερο πως αυτοί οι άνδρες ευρίσκονταν εν μέσω πνευματικού πολέμου.  Η σοβαρότητα διαπότιζε το μοναστήρι. Φάνηκαν έτοιμοι να πεθάνουν για την αλήθεια, και τέτοιο φαινόμενο δεν το είχα συναντήσει, ούτε στην ΙΒΜ, ούτε στην Σχολή Καλών Τεχνών ή στην Ιαπωνία.  Έβλεπα τον πόνο στα μέρη αυτά, αλλά ήταν όντως πρόθυμοι να τα δώσουν όλα για το ένα το χρειαζούμενο;  Παρά τα τόσα που είχα δει, ακόμα δεν είχα στερεώσει την πίστη μου στον Θεό, όμως ήξερα πως οι μοναχοί αυτοί έβλεπαν κάτι, και το ήθελα και εγώ.

Το Σαββάτο του Λαζάρου έφτασε. Την ημέρα αυτή, μνημονεύεται η ανάσταση του Λαζάρου από τον Χριστό, τέσσερις μέρες μετά από τον θάνατό του.  Με ξύπνησαν πολύ νωρίς το πρωί για να πάμε στην Θεία Λειτουργία σε ένα κοντινό μοναστήρι, και εν συνεχεία στο γεύμα εκεί.  Ξύπνησα, αλλά ξανακοιμήθηκα αμέσως. Όταν τελικά σηκώθηκα από το κρεβάτι, βρήκα όλο το μοναστήρι άδειο.  Ψυχή δεν είχε μείνει μέσα.  Καθώς τριγυρνούσα μέσα στους χώρους του μοναστηριού, ο ύμνος «Ιδού, ο Νυμφίος έρχεται εν τω μέσω της νυκτός, και μακάριος εκείνος, ον ευρήσει γρηγορούντα…» αντηχούσε μέσα στο κεφάλι μου.  Κατάλαβα, πως αυτό ακριβώς μου είχε συμβεί, σωματικά και πνευματικά. Ο Κύριος με κάλεσε και μου πρόσφερε ένα γεύμα, αλλά εγώ είχα μείνει συγκρατημένος… Μου είχε κλείσει τελικά ο Θεός την πόρτα;  Πήρα τον χωματόδρομο της επιστροφής, κατηφορίζοντας στην βουνοπλαγιά, ελπίζοντας σε ωτο-στοπ προς το μοναστήρι.  Στο δρόμο μελετούσα τα γεγονότα της ημέρας και ήταν προφανές ότι ο Θεός είχε επιτρέψει να μείνω πίσω, για να με βγάλει από την αναποφασιστικότητά μου.  

Και αμέσως τότε, μου ήρθε σαν κεραυνός, τι ακριβώς εννοούσαν με τα λόγια «προσωπικός Θεός»! Γιατί να μου έστελνε μια «απρόσωπη δύναμη» ένα τόσο ξεκάθαρο μήνυμα σωτηρίας για την ψυχή μου;  Σαν απρόσωπη, θα είχε την έγνοια τι θα απογινόμουν εγώ;  Άρα, η αγάπη δεν μπορεί να υπάρχει, ειμί μόνο ανάμεσα σε ανθρώπους.  Μια «δύναμη» δεν μπορεί να αγαπήσει (και σας προκαλώ να αγαπήσετε εσείς μια απρόσωπη δύναμη).  Έτσι, έφτασα στο συμπέρασμα πως ο Θεός έπρεπε να είναι Πρόσωπο.  Μόλις κατέληξα στο συμπέρασμα αυτό, άκουσα τον ήχο ενός αυτοκινήτου να πλησιάζει από πίσω. Ήταν ο γείτονάς μας στο βουνό.  Του έκανα σινιάλο να σταματήσει και, κατά περίεργη «σύμπτωση», συνέβαινε να πηγαίνει στην εβδομαδιαία επίσκεψή του στο κατάστημα που γειτόνευε στο μοναστήρι. Έφτασα εγκαίρως για την Θεία Λειτουργία.

Πέρασαν δύο χρόνια από τότε, και σήμερα είμαι ρασοφόρος μοναχός, ένας αναχρονισμός αν θέλετε.  Οι αγώνες μου δεν έπαψαν, όμως οι ημέρες περιπλάνησης έχουν τελειώσει πια.  Μερικές φορές θρηνώ για το σπαταλημένο παρελθόν μου, αλλά όταν κοιτάξω πιο προσεκτικά, βλέπω το χέρι του Θεού να με καθοδηγεί μέσα από τις πιο έρημες περιόδους της ζωής μου.  Με έφερε εδώ για κάποιο σκοπό, αλλά αυτό θα αποκαλυφθεί εν καιρώ.

Του Ρασοφόρου Μοναχού Αδριανού

Πρωτοδημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Orthodox Word», έκδοση Νο. 190

Η απαξίωση της πνευματικής εργασίας, των συγγραφέων και των βιβλίων στην Ελλάδα

https://athensreviewofbooks.com/arxeio/teyxos106/3986-i-apaksiosi-tis-pnevmatikis-ergasias-ton-syggrafeon-kai-ton-vivlion-stin-ellada?fbclid=IwAR16RgthoRU16bQjcoXgfhfKtT0xCPBsdGepcCeecyRVl4ce7pnHKNMhSp0

Η απαξίωση της πνευματικής εργασίας, των συγγραφέων και των βιβλίων στην ΕλλάδαΒόλφγκανγκ Λετλ, “Η Γη της Ανάγνωσης” (λεπτομέρεια), 1990, ελαιογραφία, ιδιωτική συλλογή. (Η Ελλάδα είναι ως γνωστόν η Γη της Φιλαναγνωσίας).

 

 

Στη μνήμη του Γεράσιμου Βώκου

 

 

Σελίδες στην Οθόνη ή σε Χαρτί. Το μέλλον της ανάγνωσης, Συλλογή κειμένων – Επιμέλεια: Γιώργος Ε. Δαρδανός, Πρόλογος: Προκόπιος Παυλόπουλος, β΄ συμπληρωμένη έκδοση, Gutenberg, Αθήνα 2019

 

Με αφορμή την δεύτερη έκδοση του τόμου Σελίδες στην Οθόνη ή σε Χαρτί, οργανώθηκε στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών συζήτηση για το μέλλον του βιβλίου, στις 16 Απριλίου. Ο εκδότης Σταύρος Πετσόπουλος έκανε ορισμένες καίριες παρατηρήσεις, οι οποίες νομίζουμε ότι αξίζει να συζητηθούν. Σημειώνουμε σχετικά με τον επαίσχυντο νόμο για τις αμοιβές μεταφραστών, επιμελητών και συγγραφέων, ότι μόνο η κυβέρνηση των Αγραμμάτων θα μπορούσε να επιδείξει τέτοια διαστροφή και μίσος για τα γράμματα. Η ARB θα κάνει ό,τι μπορεί για να πολεμήσει αυτό τον κακοήθη νόμο. Περιμένουμε να τον καταργήσει πάραυτα η επόμενη κυβέρνηση.

 

Δεν θα σταθώ σε θέματα που προκύπτουν από τα πολλά ενδιαφέροντα κείμενα του τόμου Σελίδες στην Οθόνη ή στο Χαρτί του Γιώργου Δαρδανού, όπου συζητείται η σχέση και το μέλλον του χάρτινου και του ηλεκτρονικού βιβλίου. Θα πω μόνο κάποια ελάχιστα σχετικά και ακολούθως εκμεταλλευόμενος τον γενικό τίτλο «Το μέλλον του βιβλίου» θα αναπτύξω κάποιες άλλες παραμέτρους σχετικά με τη συζήτηση για το μέλλον του βιβλίου στην Ελλάδα μέσα από την απαξίωση, συμβολική και πραγματική, που υφίστανται η πνευματική εργασία, οι πνευματικοί δημιουργοί, και το αντικείμενο της πνευματικής εργασίας που είναι το βιβλίο.

***

Γύρω στο 2010, πρωτοφούντωσε η συζήτηση για το ηλεκτρονικό βιβλίο, που ήρθε μαζί με προτάσεις από την τότε κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου για ΕΣΠΑ σχετικά με την προώθηση του e-book. Διάφορες εφημερίδες έστηναν αφιερώματα διαλόγου με τους υπέρμαχους και τους καταστροφολόγους.

Έχουμε ξαναδεί στο παρελθόν την καταστροφολογία με τις νέες εξελίξεις. Όταν εφευρέθηκε η φωτογραφία τον 19ο αιώνα κάποιοι ένιωσαν ότι απειλείται η ζωγραφική. Όχι μόνο δεν απειλήθηκε η ζωγραφική, αλλά οδηγήθηκε σε νέους δρόμους απελευθερωμένη από τον νατουραλισμό. Ήρθε ο ιμπρεσιονισμός, ο εξπρεσιονισμός, ο φουτουρισμός, ο αφηρημένος εξπρεσιονισμός κ.λπ., κ.λπ. Ο κινηματογράφος έμοιαζε να απειλεί το θέατρο. Το θέατρο οδηγήθηκε κι αυτό πολλαπλώς σε άλλους δρόμους, απελευθερωμένους πλέον από την ηθογραφία. Αν μπούμε όμως στη συζήτηση για τα νέα μέσα, καλό είναι να κρατήσουμε στο μυαλό τα παρακάτω:

Ο Ζαν-Λυκ Γκοντάρ είπε κάπου ότι η «Η τηλεόραση παράγει λήθη. Ο κινηματογράφος παράγει μνήμη». Μπορούμε να το παραφράσουμε: «Τα blogs, το Facebook, το Instagram παράγουν λήθη. Το βιβλίο παράγει μνήμη». Και για τα ηλεκτρονικά βιβλία υπάρχει πάντα το ανοιχτό πρόβλημα της επιβίωσης των αρχείων στις επόμενες δεκαετίες ή αιώνες, με τις συνεχείς εξελίξεις των προγραμμάτων, που καταργούν ή δυσκολεύουν τη χρήση των παλαιότερων προγραμμάτων. Ήδη τα ηλεκτρονικά αρχεία βιβλίων μας του 2000 ή 2005 δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν πλέον. Από την άλλη, τα ηλεκτρονικά περιοδικά, όπως ο νέος ηλεκτρονικός πλέον Χάρτης, είναι άγνωστο αν καταγράφονται στη Βιβλιογραφία της Εθνικής Βιβλιοθήκης ή στη ΒΙΒΛΙΟΝΕΤ.

Χιλιάδες κείμενα της παγκόσμιας σκέψης και λογοτεχνίας επιβιώνουν από την αρχαιότητα διαμέσου των παπύρων. Έχουμε και τα βιβλία των αντιγραφέων του Μεσαίωνα, του Βυζαντίου, της Κίνας, της Ιαπωνίας κι έχουμε τα τυπωμένα βιβλία από τον Γουτεμβέργιο και μετά. Στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας σε 30 λεπτά σε φωτογραφίζουν και σου βγάζουν κάρτα επισκέπτη, για άλλα 20 λεπτά χάνεσαι στους μαιάνδρους της, και σε άλλα 30 λεπτά, στο Τμήμα Σπάνιων Βιβλίων, σου φέρνουν στο τραπέζι τον μοναδικό χειρόγραφο κώδικα της Αλεξιάδας της Άννας Κομνηνής, του 1100 περίπου! Κάτι λέει αυτό για το πραγματικό βιβλίο, για την επιβίωση της μνήμης και τη μετάδοση της γνώσης και της αναπαραγωγής. Ας συζητάμε λοιπόν πιο νηφάλια και με πιο σύνθετους τρόπους.

***

Τώρα ας πάμε σ’ ένα ζήτημα που καίει, όταν μιλάμε για το μέλλον του βιβλίου. Και ειδικά στον τόπο μας. Κι έχει να κάνει από τη μία με την εχθρική στάση του Κράτους, παρ’ όλες τις καμπάνιες φιλαναγνωσίας (τι απαίσια λέξη! Σαν το μάθημα θρησκευτικών ή της πατριδογνωσίας που είχαμε μικροί – άλλωστε το Word δεν αναγνωρίζει τη λέξη «φιλαναγνωσία» και την κοκκινίζει για να τη διορθώσουμε), παρ’ όλη την Αθήνα – Παγκόσμια Πρωτεύουσα του Βιβλίου, τον υπερπληθωρισμό εργαστηρίων δημιουργικής γραφής, τις εξαγγελίες του εκάστοτε υπουργού Πολιτισμού. Έχει να κάνει με την πλήρη απαξίωση της πνευματικής εργασίας, του πνευματικού δημιουργού και του αντικειμένου του πνευματικού έργου, που είναι το βιβλίο. Μιλάμε για ηθική και εμπράγματη, υλική, απαξίωση.

Ας τα πάρουμε ένα ένα.

‒ Κάποτε στα τέλη της δεκαετίας του ’70 εκφράστηκε από τους κύκλους της Δεξιάς η απαξιωτική λέξη «κουλτουριάρης». Περιείχε μια αντιπάθεια και, βέβαια, απειλή από την κουλτούρα. Τη φράση την οικειοποιήθηκαν και την πολλαπλασίασαν με μεγάλη χαρά και λαϊκισμό άνθρωποι του ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του ’80.

‒ Στα τέλη της δεκαετίας του ’80, γνωστός βουλευτής και υπουργός της Νέας Δημοκρατίας, και μετέπειτα δήμαρχος της Θεσσαλονίκης, είπε σε δημόσια συνέντευξή του ότι αυτός «δεν είναι λαπάς σαν τους ποιητές». Τριάντα χρόνια μετά είδαμε στα Εξάρχεια γκράφιτι αναρχικών που έγραφαν «Να πεθάνουν οι ποιητές». Απαξίωση λοιπόν αλλά και μίσος με προτροπή θανάτου για τον ποιητή. Μήπως μάς θυμίζουν οι φράσεις αυτές, με το μίσος, την απαξίωση και τον φόβο της κουλτούρας, πολύ επικίνδυνες αντίστοιχες φράσεις στη Γερμανία του 1933 ή άλλων ολοκληρωτικών σχημάτων; Δεν αρκεί ως δικαιολογία το «έλα μωρέ, καμένα μυαλά είναι».

‒ Με αυτές τις δύο αναφορές που μας βάζουν στο κλίμα της γενικής απαξίωσης, ας έρθουμε στο θέμα της υποτίμησης της πνευματικής εργασίας και του πνευματικού προϊόντος. Όλες οι καμπάνιες για το βιβλίο δεν έμαθαν στον κόσμο ότι το βιβλίο και η πνευματική εργασία έχουν αξία και τίμημα με την πραγματική και την συμβολική έννοια. Ο διανοούμενος καλείται να προσφέρει σχεδόν πάντα άνευ αμοιβής το έργο του, τις γνώσεις του. Κρατικοί οργανισμοί, βιβλιοθήκες, μουσεία, ινστιτούτα, σχολεία (τελευταία και λέσχες αναγνωστών!), μετά από όλες τις καμπάνιες περί φιλαναγνωσίας, δεν διανοούνται ότι πρέπει να καταβάλουν κάποιο τίμημα για τα βιβλία τα οποία ζητούν πλέον με τον πιο φυσικό τρόπο να τους τα χαρίσει ο εκδότης.

‒ Χάρισμα βιβλίου σημαίνει καταρχήν να μην πάρει το συγγραφικό του ποσοστό ο συγγραφέας. Και πώς θα ζήσει, ή θα βελτιώσει τα μηνιαία του έσοδα, ή έστω θα παραγάγει το καινούριο του βιβλίο; Έχουν διανοηθεί ποτέ να ζητήσουν τζάμπα την εργασία του φύλακα, του βιβλιοθηκάριου, της γραμματέως, της καθαρίστριας, του διευθυντή ή της διευθύντριας; Θεωρούν όμως αυτονόητη την δωρεάν παροχή της πνευματικής εργασίας και του έργου του συγγραφέα και του ποιητή που θα γεμίσει και θα στολίσει τα ράφια τους.

‒ Από την άλλη, το βιβλίο δεν έχει κόστος παραγωγής από τους ιδιώτες εκδότες; Οι εκδότες δεν έχουν γραφεία, προσωπικό, λογαριασμούς, εφορίες, ασφαλιστικά, κ.λπ.; Δεν έχουν πληρώσει κρατικούς φόρους για την παραγωγή και τη διακίνηση του προϊόντος τους, των βιβλίων; Δεν έχουν πληρώσει μεταφράσεις, δικαιώματα, στοιχειοθεσίες, τυπογραφικές διορθώσεις, επιμέλεια, τυπογραφεία, βιβλιοδετεία, χαρτί; Διανοούνται οι παράγοντες των βιβλιοθηκών ή των μουσείων να ζητήσουν δωρεάν από τον μαραγκό τα ράφια των βιβλιοθηκών; Να μην πληρώσουν ούτε τα υλικά ούτε τη μαστορική του; Υπάρχουν άλλα προϊόντα στην Ελλάδα που όλοι, θεσμοί και ιδιώτες, να θεωρούν φυσικό να τα ζητούν τζάμπα;

‒ Πώς επιβλήθηκε αυτή η εκτρωματική νοοτροπία στους χώρους που επιθυμούν να διαδώσουν και να διασώσουν το βιβλίο; Το βιβλίο έχει καμιά αξία γι’ αυτούς πραγματική ή συμβολική;

‒ Εδώ πρέπει να σημειώσουμε κάτι που μοιάζει για την Ελλάδα να έχει προέλθει από τον πλανήτη Άρη, όπου στα επόμενα έτη προγραμματίζονται τουριστικά ταξίδια. Λοιπόν, surprise surprise, υπάρχουν δίκτυα βιβλιοθηκών ανά τον κόσμο που καταβάλλουν υψηλές τιμές για την αγορά πολύ εξειδικευμένων βιβλίων –π.χ. βυζαντινολογικά, μουσειολογικά, φιλολογικά, επιστημονικά κ.ά.– και έτσι καλύπτονται τα έξοδα παραγωγής βιβλίων που δεν μπορούν να επιβιώσουν στην ελεύθερη αγορά και δεν έχουν σπόνσορες. Όχι μόνο δεν τα ζητούν τζάμπα, αλλά πληρώνοντάς τα εξασφαλίζουν και τη δυνατότητα παραγωγής τους. Μήπως κάτι θα έπρεπε να ακούσουν από αυτό οι ελληνικοί θεσμοί; Παλαιότερα υπήρχαν αξιοπρεπείς οργανισμοί που ζητούσαν ευγενικά μια μεγάλη έκπτωση και τα πράγματα δούλευαν σωστά. Σήμερα αυτοί είναι σαν τη μύγα μες στο γάλα.

‒ Έκκληση στον εκάστοτε υπουργό Πολιτισμού, στους δήμους και τις κοινότητες, μαζί με τα λόγια που δεν κοστίζουν τίποτα περί φιλαναγνωσίας και τις ευρωπαϊκές καμπάνιες, να κάνουν μια νέα αρχή και να μιλήσουν και να διαδώσουν ότι η πνευματική εργασία και το προϊόν της έχουν κάποια αξία. Η υπόθεση μπορεί να δανειστεί και να παραποιήσει τον τίτλο ενός βιβλίου της Ετέλ Αντνάν που έχουμε εκδώσει στην Άγρα: «Το τίμημα που δεν είμαστε διατεθειμένοι να καταβάλουμε για τον έρωτα» ως «Το τίμημα που δεν είμαστε διατεθειμένοι να καταβάλουμε για το βιβλίο».

Ας συνεχίσουμε λοιπόν να μιλάμε για το μέλλον του βιβλίου στην Ελλάδα.

‒ Ερχόμαστε σε ένα άλλο ζήτημα της υποτίμησης των πνευματικών δημιουργών: είναι τα διαβόητα κρατικά βραβεία.

Πρώτα πρώτα, αν επιθυμείς να τιμήσεις κάποιον, πρέπει να καταβάλεις ένα αξιοπρεπές τίμημα. Να ξοδευτείς κάπως. Τα χρήματα που δίνει στους βραβευθέντες το ελληνικό κράτος είναι ελάχιστα. Είναι αντίστοιχα με κάτι λογοτεχνικούς διαγωνισμούς που οργάνωναν κωμοπόλεις στην Ισπανία του ’70 και ’80 και όπου ο διάσημος μετέπειτα συγγραφέας Ρ. Μπολάνιο συμμετείχε πολλές φορές με 2-3 ψευδώνυμα, μπας και κερδίσει κάποιο. Εντάξει, ας όψεται η κρίση. Όμως, τα πράγματα είναι χειρότερα: Το κράτος, και ο τόπος μας, από πάντα, δεν γνωρίζει και δεν έχει τη γενναιοδωρία να τιμήσει σωστά τους πολίτες του που με το έργο τους το τιμούν. Στα χρήματα των βραβείων γίνονται κρατήσεις, και αν έχει ο κακόμοιρος τιμώμενος συγγραφέας κάποιο χρέος στο ΙΚΑ ή στην Εφορία, δεν βλέπει φράγκο. Με τα λιγοστά χρήματα του βραβείου θα μπορούσε να αγοράσει ένα νέο κομπιούτερ για να συγγράψει το επόμενο έργο του, να κάνει κανένα ταξιδάκι για να δει πράγματα που θα βοηθήσουν τη γραφή του!

Για να μη μοιάζει φυσικό αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα, στα βραβεία Booker, Pulitzer, Goncourt ή και το Nobel κανείς δεν έχει διανοηθεί να κάνει κρατήσεις στον τιμώμενο. Το ελληνικό κράτος τιμά και ταυτόχρονα απαξιώνει τους συγγραφείς του, που τιμούν το ίδιο και τη γλώσσα του.

Συνέχεια για το μέλλον του βιβλίου.

‒ Τα τελευταία χρόνια γίνεται διεθνώς ένας αγώνας μεγάλων βιβλιοθηκών να οικειοποιηθούν την ηλεκτρονική χρήση βιβλίων (και του κειμένου και συχνά της στοιχειοθεσίας και σελιδοποίησης των εκδοτών). Η νομοθεσία αμφιταλαντεύεται, οι πιέσεις εκατέρωθεν είναι μεγάλες, αλλά οι άνθρωποι του βιβλίου νιώθουμε να απειλούμαστε από τις ίδιες τις βιβλιοθήκες που κανονικά έχουν σκοπό να προστατεύσουν το πνευματικό έργο των συγγραφέων και των εκδοτών. Σε μια κρίσιμη περίοδο συζητήσεων για σχεδιασμό νόμου από το ΥΠΠΟ πριν ένα-ενάμιση χρόνο περίπου και τα απολύτως παράλογα επιχειρήματα που διατυπώθηκαν, ειπώθηκε από φιλοπρόοδο βιβλιοθηκάριο ότι οι καπιταλιστές φιλοχρήματοι εκδότες αντιτίθενται στην ελεύθερη διάδοση της γνώσης… Άλλος ένας χωρίς κόστος Προμηθέας.

Πάμε τώρα, για να κλείσουμε, στο θέμα τεσσάρων δραματικών κρατικών επιλογών και μέτρων του ελληνικού κράτους τα τελευταία πέντε χρόνια, ιδιαίτερα προβληματικών για το μέλλον του βιβλίου στον τόπο μας.

‒ Η κυβέρνηση Σαμαρά σε μια νύχτα έκλεισε το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου. Και μαζί κινδύνεψε να πάψει να λειτουργεί η ΒΙΒΛΙΟΝΕΤ, που καταγράφει όλο το σύγχρονο ελληνικό εκδοτικό γίγνεσθαι, όχι μόνο με την παραγωγή των τίτλων τού κάθε συγγραφέα, αλλά και τις συμμετοχές του σε συλλογικούς τόμους, τις δημοσιεύσεις του στον Τύπο, τις κριτικές γι’ αυτόν σε έντυπα και βιβλία. Διασώθηκε μετά βίας από το φιλότιμο και το πάθος κάποιων υπαλλήλων. Μα νοείται σύγχρονο πολιτισμένο κράτος σήμερα χωρίς ζωντανή καταγραφή των βιβλίων του;

Ευτυχώς, μόλις πρόσφατα ανακοινώθηκε η ίδρυση ενός νέου Οργανισμού για το βιβλίο.

‒ Δεύτερο: Ο ΦΠΑ στο βιβλίο επί ΣΥΡΙΖΑ πήγε από το 6,5% στα στάδια της παραγωγής του στο 24%. Στην Μεγάλη Βρετανία, την Ιρλανδία και τη Νορβηγία ο ΦΠΑ για το βιβλίο είναι μηδενικός. Άνευ άλλου σχολίου.

‒ Το τρίτο είναι η κατάργηση της ενιαίας τιμής του βιβλίου που εφαρμόστηκε το 2014 επί Νέας Δημοκρατίας, με υπουργό Ανάπτυξης τον Κ. Χατζηδάκη που ανέπτυξε όλα τα νεοφιλελεύθερα επιχειρήματα που μπορούσε να φανταστεί και άφαντο τον τότε υπουργό Πολιτισμού Ν. Παναγιωτόπουλο. Ευτυχώς, επαναφέρθηκε με πολύ κόπο το 2019 από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, με σύμπραξη του ΥΠΠΟ και του Υπουργείου Ανάπτυξης, μετά τη σφοδρή αντίδραση και ενεργοποίηση διαφόρων φορέων του βιβλίου και την υποστήριξη διεθνών οργανισμών. Είμαστε η μόνη χώρα στην Ευρώπη που την καταργήσαμε. Η Γερμανία, που δεν είναι καμιά σοσιαλιστική χώρα, μάχεται με νύχια και με δόντια για την ενιαία τιμή. Το σενάριο είναι πολύ απλό. Το διατυπώνω σχηματικά: Χωρίς ενιαία τιμή, τα μεγάλα βιβλιοπωλεία κάνουν τεράστιες εκπτώσεις στους πελάτες τους, τις οποίες δεν μπορούν να εφαρμόσουν τα μικρά και μεσαία βιβλιοπωλεία. Κλείνουν, λοιπόν. Στη Γαλλία, πριν τη σωτήρια εφαρμογή της ενιαίας τιμής από τον Ζακ Λανγκ το 1983 με την τότε εμφάνιση της γιγαντιαίας FNAC και τις τεράστιες εκπτώσεις της, τα μικρά και ανεξάρτητα βιβλιοπωλεία έπεφταν σαν ντόμινο. Όμως στα μικρά βιβλιοπωλεία θα πουληθούν οι ιδιαίτερες, πιο βιβλιοφιλικές και άλλων απαιτήσεων εκδόσεις. Αυτοί που πέφτουν μετά είναι οι εκδότες που εκδίδουν βιβλία αυτού του τύπου. Τέλος πάντων, ο καταστροφικός νόμος καταργήθηκε, η ενιαία τιμή επανήλθε, και μπορούμε να μιλάμε ξανά για μέλλον του βιβλίου στην Ελλάδα. Το κράτος όμως είναι αδυσώπητο μερικές φορές και αρνείται να δει και να προβλέψει τις επιπτώσεις των κοντόφθαλμων εφαρμογών του.

‒ Τελευταία, και απολύτως αρνητική για το μέλλον του βιβλίου στην Ελλάδα, είναι η πρόσφατη διαστροφική σχεδίαση νόμου για τις αμοιβές μεταφραστών, επιμελητών και συγγραφέων: Από την 1η Φεβρουαρίου υποτίθεται ότι εφαρμόζεται από τον ΕΦΚΑ (Ενιαίος Φορέας Κοινωνικής Ασφάλισης) μια ασφαλιστική ρύθμιση για όσους μεταφραστές ή συγγραφείς δεν διαθέτουν μπλοκάκι δικών τους αποδείξεων. Οι κρατήσεις πλέον έχουν ως αποτέλεσμα να λάβει ο μεταφραστής κάτω του μισού από την συμφωνημένη αμοιβή του. Άρα δεν τον συμφέρει πλέον να αναλάβει μια μετάφραση. Πολλοί όμως άξιοι και σπουδαίοι μεταφραστές ή συγγραφείς δεν διαθέτουν μπλοκάκι δικών τους αποδείξεων. Οπότε το αποτέλεσμα, όπως είπαμε, είναι να λάβει ο μεταφραστής υπερβολικά μειωμένη την συμφωνημένη αμοιβή του. Επομένως, δεν τον συμφέρει πλέον να αναλάβει μια μετάφραση ή επιμέλεια. Ταλαντούχοι και εξειδικευμένοι στο εκάστοτε γνωστικό αντικείμενο ή στο έργο κάποιου συγγραφέα μεταφραστές, με τους οποίους θέλουν διακαώς να συνεργαστούν οι εκδότες, έχουν κλείσει τα βιβλία τους γιατί μεταφράζουν σποραδικά και δεν δύνανται να αντιμετωπίσουν το κόστος των ανοιχτών βιβλίων. Αυτοί λοιπόν δεν μπορούν να ξαναμεταφράσουν. Οι σοβαροί εκδότες όμως μπορεί να θέλουν ειδικά αυτούς, γιατί είναι οι καλύτεροι. Συχνά έχουν μεταφράσει με το προηγούμενο καθεστώς το υπόλοιπο έργο ενός συγγραφέα και σωστό είναι να συνεχίσουν να τον μεταφράζουν. Από την άλλη, αν έχουν την ατυχία να είναι συνταξιούχοι, πλήττεται επιπλέον η σύνταξή τους. Δεν μπορούν να κάνουν μια μετάφραση για τη βελτίωση της ήδη μειωμένης σύνταξής τους, έστω και αν είναι στο φόρτε της μεταφραστικής τους δεινότητας. Σκοτώστε τ’ άλογα όταν γεράσουν. Στον κλάδο του βιβλίου επικρατεί χάος. Οι μεταφραστές δεν επιθυμούν να υπογράψουν νέα συμβόλαια και οι εκδότες δεν μπορούν να αναθέσουν. Πώς να μιλήσουμε για το μέλλον του βιβλίου στην Ελλάδα μ’ ένα τόσο απαξιωτικό και εχθρικό καθεστώς, που αρνείται να σκεφτεί τις περαιτέρω επιπτώσεις των μέτρων που λαμβάνει;

***

Για να μπορέσουμε να μιλήσουμε για το μέλλον του βιβλίου στην Ελλάδα, πρέπει οι θεσμοί να γίνουν λιγότερο επιθετικοί, να μην είναι φιλικοί παρά μόνο στα λόγια και στις βαρύγδουπες καμπάνιες και να δοθεί επιτέλους αξία και πραγματική τιμή (εμπράγματη και ηθική) στους πνευματικούς δημιουργούς, στο έργο τους και στο πνευματικό προϊόν που ακολουθεί, δηλαδή το βιβλίο.

Από την άλλη, για να χαμογελάσουμε λίγο, επειδή είμαστε παράλογος και αισιόδοξος λαός (από την μια ο Καζαντζίδης κι από την άλλη «νά τη πετιέται»), τα τελευταία χρόνια έχουν εμφανιστεί πολλοί νέοι εκδότες, μερικοί μεταξύ αυτών εξαιρετικοί και με ωραιότατα βιβλία, και αρκετά νέα και καλά βιβλιοπωλεία, και θαυμάσιοι νέοι συγγραφείς, και πολλοί ιδιαίτερα αξιόλογοι μεταφραστές. Άρα, είτε από μαζοχισμό, είτε από άγνοια, είτε από υπερβολική αισιοδοξία, είτε από παθιασμένη αγάπη, υπάρχει ήδη το μέλλον του βιβλίου, έστω με τις παράλογα αντίξοες συνθήκες που έχουν επικρατήσει στον αγαπημένο μας και ταλαίπωρο τόπο.

 

 

Ο ταπεινός Λευίτης της Κένυας

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!!!

Όπου Θεός βούλεται, νικάται φύσεως τάξη!!

Δίνοντας χαρά στους άλλους, εσύ την νοιώθεις πρώτα!!!

Ένα μεγάλο ευχαριστώ από τον Πρεσβύτερο του Ιερού Ναού Αγίου Τίμωνος στον Κύριο Χαράλαμπο Καραμπέτσο για την σημαντική συνδρομή της ιεραποστολικής ομάδος του στο έργο της ανέγερσης του Ιερού Ναού Αγίου Φιλουμένου.

Χάρη στην εθελοντική εργασία 150 περίπου ανώνυμων ατόμων και ατομική πρωτοβουλία, σιτίζονται 50 περίπου ορφανά και ενισχύεται και το έργο της ανέγερσης του ιερού Ναού του Αγίου Φιλουμένου.
Ο Πατέρας Μεθόδιος Ντούνγκου είναι ο ίδιος μια λαμπάδα αγάπης. Όσοι τον γνωρίζουν, έχουν να πούν ότι είναι ταπεινός, ολιγόλογος και άνθρωπος της προσευχής. Προσπαθεί να κάνει το όνειρο  50 σχεδόν παιδιών πραγματικότητα. Η βοήθεια από την Ελλάδα είναι ελπιδοφόρα αφού χάρη στην Κυρία Σταματίνα Μαντζουράνη χτιστηκαν 2 σχολικές αίθουσες για τα ορφανά, χάρη την Κυρία Δέσποινα Φακουλάκη έγιναν οι τουαλέτες και χάρη στην Κυρία Άννα Παντερμάλη αγοράστηκαν οι δεξαμενές νερού. Δεκάδες τα ονόματα λαϊκών που βοηθούν ανώνυμα και δεν θέλουν καμία αναφορά στο όνομα τους….και σιτίζουν τα ορφανά. Μεταξύ τους μοναχοί και μοναχές που συμμετέχουν. Να ειστε όλοι ευλογημένοι!!!

Mπορούμε να βοηθήσουμε το πρόγραμμα σίτισης στην Κένυα; 
Όσοι θέλουμε να στηρίξουμε την ενοριακή προσπάθεια είτε προσφέροντας φαγητό, ρούχα ή ακόμη και ιδέες για το πρόγραμμα σίτισης των παιδιών μπορούμε να επικοινωνήσουμε με την ενορία και συγκεκριμένα με τον Πατέρα Μεθόδιο Ντούνγκου :
Tηλέφωνο επικοινωνίας 254713062723, +254713062723
Διεύθυνση: ,P.O BOX 46119-00100,Nairobi Kenya,
Επίσης μια οικονομική μέθοδος είναι η WESTERN UNION για οικονομική βοήθεια, την οποία μπορείτε να βρείτε σε καταστήματα ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΣ αλλά και στο Ταχυδρομείο:
ONOMA :JOSEPH MUTHAMA
EΠΩΝΥΜΟ: NDUNGU
XΩΡΑ : KENYA
Αριθμός Λογαριασμού: 1149371773,
Swift code,KCBLKENX
Εmail: josephmuthama879@gmail.com

Από το Γεροντικό

Η ελεημοσύνη είναι αναγκαία κι πολλαπλά ευεργετική, ενώ η φιλαργυρία είναι η καταστροφικότερη απ’ όλα τα πάθη.

Ο αββάς Τιμόθεος ο πρεσβύτερος είπε στον αββά Ποιμένα:

– Είναι μια γυναίκα στην Αίγυπτο που πορνεύει, και τα χρήματα που κερδίζει τα δίνει ελεημοσύνη.

Και ο γέροντας παρατήρησε:

– Δεν θα μείνει στην πορνεία. Γιατί φαίνεται πως υπάρχει μέσα της ο σπόρος της πίστεως.

Μετά από λίγο καιρό επισκέφθηκε τον Τιμόθεο η μητέρα του, και τη ρώτησε:

– Εκείνη η γυναίκα συνεχίζει την πορνεία;

– Ναι, και μάλιστα αύξησε τους εραστές της. Πλην όμως, αύξησε και την ελεημοσύνη της.

Ο αββάς Τιμόθεος το ανακοίνωσε στον αββά Ποιμένα. Κι αυτός ξανάπε:

– Δεν θα μείνει στην πορνεία.

Λίγο αργότερα ήρθε πάλι η μητέρα του αββά Τιμόθεου και του είπε:

– Το ξέρεις, πως η πόρνη εκείνη ήθελε να έρθει μαζί μου, για να της διαβάσεις μια ευχή;

Μόλις το άκουσε ο αββάς Τιμόθεος, το είπε κι αυτό στον αββά Ποιμένα. Κι αυτός τον συμβούλεψε:

– Καλύτερα πήγαινε να τη συναντήσεις εσύ.

Σηκώθηκε τότε και πήγε.

Όταν τον είδε η γυναίκα και άκουσε από το στόμα του το λόγο του Θεού, κατανύχθηκε, έκλαψε και του είπε:

– Από σήμερα αφιερώνομαι στο Θεό και δεν ξαναπέφτω στην πορνεία.

Και αμέσως έφυγε για ένα μοναστήρι, όπου έζησε θεάρεστα.

 

Η εικόνα ίσως περιέχει: 6 άτομα, περιλαμβάνεται ο Joseph Muthama, , τα οποία χαμογελούν, άτομα κάθονται και υπαίθριες δραστηριότητες

Η εικόνα ίσως περιέχει: 5 άτομα, περιλαμβάνεται ο Joseph Muthama, , τα οποία χαμογελούν

RESURRECTION AT SAINT GERASIMOS OF JORDAN MONASTERY

THE SECOND INSTALLMENT OF MY BOOK “MYSTAGOGY IN THE HOLY LAND” WILL FEATURE MIRACULOUS APPEARANCES OF SAINT GERASIMOS OF JORDAN TO A CYPRIOT FRIEND AND  HOLY LIGHT APPEARANCES…THE FIRST BOOK WAS published in GREEK BUT I am working on the English translation.Please pray for me to carry this through!!!Amen!!!

 

Patriarch Diodoros of Jerusalem described the process of the coming down of the fire as follows:

I find my way through the darkness towards the inner chamber in which I fall on my knees. Here I say certain prayers that have been handed down to us through the centuries and, having said them, I wait. Sometimes I may wait a few minutes, but normally the miracle happens immediately after I have said the prayers. From the core of the very stone on which Jesus lay an indefinable light pours forth. It usually has a blue tint, but the color may change and take many different hues. It cannot be described in human terms. The light rises out of the stone as mist may rise out of a lake it almost looks as if the stone is covered by a moist cloud, but it is light. This light each year behaves differently. Sometimes it covers just the stone, while other times it gives light to the whole sepulchre, so that people who stand outside the tomb and look into it will see it filled with light. The light does not burn. I have never had my beard burnt in all the 16 years I have been Patriarch in Jerusalem and have received the Holy Fire. The light is of a different consistency than normal fire that burns in an oil lamp.

At a certain point the light rises and forms a column in which the fire is of a different nature, so that I am able to light my candles from it. When I thus have received the flame on my candles, I go out and give the fire first to the Armenian Patriarch and then to the Coptic. Hereafter I give the flame to all people present in the Church.

ORTHODOXY IS A LIVING…