Πολλά ευχαριστώ! Αφήστε τα να ζήσουν στο: τοβιβλίο.νετ

Αφήστε τα να ζήσουν! Αφήστε επιτέλους τα «Ελγίνεια» Αφήστε τα να ζήσουν λίγο Ελληνικό Φως.[…] _ γράφει η Σοφία Κιορόγλου The post Αφήστε τα να ζήσουν appeared first on τοβιβλίο.net.

via Αφήστε τα να ζήσουν — τοβιβλίο.net

Advertisements

Cubicle coma-Πεζογραφία-Σοφία Κιόρογλου

untitled1-jpgΜανχάταν, Νέα Υόρκη, 11 Σεπτεμβρίου 2001 και ώρα 7.30. Άλλη μια κουραστική μέρα ξεκινάει με το ξυπνητήρι ανελέητα να κουδουνίζει… Πόσο απεχθάνομαι το πρωινό ξύπνημα και όσο σκέφτομαι ότι άλλο ένα κουραστικό οκτάωρο θα το περάσω στο παγκόσμιο κέντρο εμπορίου 3 με πιάνει ζαλάδα. Πολλοί λένε ότι το φαινόμενο του cubicle coma που αισθάνονται οι εργαζόμενοι είναι μια έντονη ψυχολογική κατάσταση που μπορεί να προκαλέσει κρίσεις πανικού, έντονη εφίδρωση και ακόμη και χρόνια κατάθλιψη. Ο ψυχολόγος μού συνέστησε να βρω αλλού δουλειά, αλλά κάτι τέτοιο είναι αδύνατον. Χρειάζομαι οπωσδήποτε κάποιο εισόδημα και δεν θέλω να χάσω τη βίζα μου. Όμως σήμερα νιώθω μια έντονη δύσπνοια. Μήπως να ειδοποιήσω τη Σάρον ότι δεν θα πάω στη δουλειά να με καλύψει; Άλλωστε είναι η καλύτερή μου φίλη.

Ώρα 11.30! Το κινητό μου τρελάθηκε. Νόμιζα ότι το είχα κλείσει. Μα ποιος είναι τέλος πάντων; Στο πάτημα του κουμπιού ακούω μια κραυγή που μου σπάει τα τύμπανα.
– Έλα παιδί μου είσαι καλά; Σε παίρνω από το πρωί. Κόντεψα να πεθάνω από την αγωνία.
– Παλάβωσες; Γιατί στριγκλίζεις ρε μαμά;
– Παιδί μου, οι Δίδυμοι Πύργοι καταστράφηκαν. Ακόμη κοιμάσαι;
Εκείνη τη στιγμή ήταν που σκέφτηκα τη Σάρον. Ο κόσμος γύρω μου σκοτείνιασε.

Στην κηδεία της Σάρον δεν πήγα. Δεν άντεχα. Όλοι μου λένε πόσο τυχερή στάθηκα εκείνη τη μέρα. Μέσα μου όμως δε νιώθω καθόλου έτσι. Ούτε πια μπορώ να χαμογελάσω.

Αφιερωμένο στη μνήμη της Σάρον που έφυγε τόσο ξαφνικά.

Το μικροδιήγημα της Σοφίας Κιόρογλου δημοσιεύτηκε στο 69ο τεύχος του Βooks’ Journal Σεπτεμβρίου 2016 στο σχετικό αφιέρωμα για το Σημείο Μηδέν.

https://tovivlio.net/Σεϊδανάγια/

https://tovivlio.net/Σεϊδανάγια/

 

 

Τι να ζητήσω Δέσποινα;
Ποια έκκληση να κάνω που να μην την ξέρεις;
Πάντα εις την βοήθεια μου προστρέχεις,
τα λόγια της καρδιάς μου ανοιχτό βιβλίο
με δάκρυα διαβάζεις

Σεϊδανάγια, έρχομαι στην ταπεινή μονή σου επισκέπτης
στης Ιερουσαλήμ την αγκαλιά Σου δέξου με,
κι όταν τα φώτα της εκκλησίας σβήσουνε
το κερί της φιλανθρωπίας κράτα ανα

https://tovivlio.net/tρυφερή-ημιτέλεια/

https://tovivlio.net/tρυφερή-ημιτέλεια/

Χαμένος στην παράνοια του «αυτο-κυνηγητού» παγιδεύομαι
σε τρυφερή ημιτέλεια, κανακεύοντας τους ώμους του εγωισμού μου.
Σαν άλλος αυτόχειρας εκούσιας τυφλότητας
αγναντεύω το σώμα λες και χάθηκε μέσα στο είναι.
Μπερδεμένος σε διασταυρούμενες ροές
συνειδητού και ασυνείδητου ύπνου
λιμνάζω στην ψευδαίσθηση ατέρμονης εγωπάθειας.
Πριν καταποντιστώ σαν τις πόλεις που βομβάρδισαν
κάποιοι ακατανόμαστοι τυχοδιώκτες.
Σαν νήπιο αγκιστρωμένος στην μήτρα της μάνας
αδυνατώ να αντικρύσω την γυμνότητα μου
σαν άλλο σώμα που ξεπηδά από το καβούκι του
η ελπίδα γεννιέται μέσα απ’ το δάκρυ.

_

γράφει η Σοφία Κιόρογλου

 

To “Όταν οι Χήνες πετούν Βορεινά”της Σοφίας στο Vivlio.net

Άλλη μια δυνατή συλλογική δράση! Συγχαρητήρια στο “τοβιβλίο.net” , συγχαρητήρια στους λογοτέχνες και εικαστικούς που συνεργάστηκαν για την υλοποίηση του εξαιρετικού ημερολογίου 2017.Και ναι για άλλη μια φορά μπορείτε να το απολαύσετε δωρεάν.Η συμμετοχή μου ΟΤΑΝ ΟΙ ΧΗΝΕΣ ΠΕΤΟΥΝ ΒΟΡΕΙΝΑ img_3273για τον Απρίλιο μήνα!