Short excerpt from the book ” Holy Land – The journal of a pilgrim” by Sofia Kioroglou

The Miracle of the Panagia Seydnaya to Stella and Sotiris

 

Holy Land - The Journal of a Traveler | Author Sofia Kioroglou

Elder Joseph the Hesychast said that everyone should have a “favorite” icon of the Mother of God and we should look at it and pray for her intercessions everyday.

The Holy Monastery of  Seydnaya in Jerusalem is also known as the monastery of  the Theotokos’s grandmother from the Arab name Der-elsaida, Grandmother’s Monastery. The miraculous icon, which according to tradition arrived by itself from Damascus of Syria, is found in this monastery. The miracles happening in this Monastery are so many and various that whole volumes could be written about them. The miracle that happened to my best friend Stella is worth mentioning to give strength and faith to all those who have trouble conceiving. Stella Xefteri knew about my passion for the Holy Land and my special fondness for this specific monastery. So, when I told her that the icon of the Theotokos  gives children, she asked me το bring her the holy wick from the oil lamp of the Holy Icon. One can find millions of  letters and pictures in the binders which attest to the difficulty the couples had in conceiving and to the miracle that ensued after swallowing that wick after following a special fast and devotional. Stella and her husband from Greece had struggled to conceive for as long as 15 years. Stella Xefteri, asked me to get the miraculous wick that the Monastery of Saydnaya in Jerusalem gives to childless couples in hopes of getting pregnant. And, by golly, she sure did!!! When I visited Jerusalem, in 2010, I passed on Stella’s request for a baby to the abess of the Monastery, Nun Serafima who assured me that Stella would get pregnant really soon. Within 2 months, my friend Stella conceived twins. Her joy was ineffable and in 2012, I was asked to deliver the photos of the newborns to the Abbess to put them in the binder with all the other baby pictures. You can imagine the immense joy of the Abbess upon hearing the good tidings. 

image

THE MIRACULOUS ICON

 

THE BOOK IS SLATED FOR PUBLICATION AFTER CHRISTMAS

Sofia Kioroglou ©

Νούμερο 19263 – Σοφία Κιόρογλου

Σοφία Κιόρογλου | Νούμερο 19263

“Η ζωή είναι σαν τις καμινάδες των κρεματορίων. Νομίζεις ότι ακατάπαυστα καπνίζουν. Μα σαν τα κύματα καπνού υψώνονται λίγο παραπάνω, γίνονται φωτεινά σύννεφα και διασκορπίζονται στον απέραντο ορίζοντα. Πριν οι ψυχές μας αποχωριστούν από τον μάταιο τούτο κόσμο, ακολουθούν το ίδιο απόκοσμο πέταγμα προς την αιωνιότητα. Εκείνη την σκοτεινή διαδρομή μέσα από τα βάσανα, πριν η ψυχή λουστεί στο άκτιστο φως”.

Αυτά και άλλα έλεγε η αιχμάλωτη νούμερο 19263 σε ένα κρεματόριο του Ράβενσμπουργκ με μάτια που έσταζαν πύον και σάρκα φαγωμένη από τις ψείρες…Χαμένη στο θάλαμο αερίων από τους Ναζί, η Μαρία Σκομπτσόβα μας χαιρετά από ψηλά, υποδεικνύοντας την αρετή σε μοντέρνους καιρούς…Ακτινοβολώντας στην Ειρήνη μέσα από το ολοκαύτωμα.

Το βίντεο που ακολουθεί επιμελήθηκε ο Εικονογράφος Πέτρος Παπαδόπουλος


Η Σοφία Κιόρογλου είναι μεταφράστρια και κειμενογράφος. Έχει εκδόσει 3 βιβλία και ένα εγχειρίδιο για στελέχη επιχειρήσεων. Ποιήματα της έχουν δημοσιευτεί και βραβευτεί στον ελληνικό, αγγλικό και αμερικανικό τύπο και σε φεστιβάλ όπως το Festival for Poetry, το PENGICIAN, Winning Writers και Poetry Super Highway. Ποιήματα της μπορείτε να διαβάσετε στο Lunaris Review, Galleon, Galway Review, InbetweenHangovers, Verse-Virtual, Poetic Diversity, Peeking Cat Poetry Magazine,  Your One Phonecall, Halcyon Days Magazine, Basil o’ Flaherty, Labyrinthine Passages, Outlaw Poetry Network, Dumas de Demain, Fractal.gr, tovivlio.net, matia.gr και σε ελληνικές και διεθνείς ανθολογίες. Γράφει στο μπλογκ: sofiakioroglou.wordpress.com

ΒΙΟΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΜΑΡΙΑΣ ΣΚΟΜΠΤΣΟΒΑ

Η Αγία Μαρία γεννήθηκε το 1891 μ.Χ. στην Ρίγα της Λετονίας και το όνομα της, πριν παντρευτεί, ήταν Ελισαβέτα Πιλένκο.
Οι γονείς της ήσαν πιστοί και ευσεβείς άνθρωποι που της μετέδωσαν από μικρή τα ουσιώδη της πίστης. Στα 14 της χρόνια θα πεθάνει ο πατέρας της, και η μικρή Ελισαβέτα θα νιώσει την αδικία του θανάτου, άρα και την απουσία του Θεού τον οποίο θεωρούσε πια ως ανύπαρκτο.
Το 1906 μ.Χ. μαζί με την χήρα μητέρα της θα μετακομίσουν στην Αγία Πετρούπολη, όπου θα αναμειχθεί με τους κύκλους των διανοουμένων ιδιαίτερα με τον ποιητή Αλεξάντερ Μπλοκ. Επίσης, όπως τόσοι άλλοι σύγχρονοι της, θα γίνει μέλος αριστερών πολιτικών οργανώσεων, «για να πολεμήσω την αδικία μέσα στον κόσμο» όπως έλεγε αργότερα.
Το 1910 μ.Χ. η Λίζα θα παντρευτεί τον Ντμίτρι Κούζμιν-Καράβιεφ, ο οποίος ήταν μέλος των «Μπολσεβίκων». Ένας γάμος που έγινε όχι από αγάπη, αλλά από συμπάθεια περισσότερο. Συνέχιζε τις επαφές της με πολιτικούς και πνευματικούς κύκλους, ενώ αν και θεωρούσε τον εαυτό της άθεο, αναζωπυρωνόταν το παλιό της ενδιαφέρον για τον Χριστό, περισσότερο όμως ως ηρωική μορφή.
Έτσι, παράλληλα με την συγγραφή ποιημάτων (είχε ήδη εκδώσει 2 ποιητικές συλλογές) αποφάσισε ν’ ασχοληθεί με τις θεολογικές σπουδές.
Γράφτηκε λοιπόν στην Θεολογική Ακαδημία της Μονής του Αλεξάνδρου Νιέβσκυ στην Αγία Πετρούπολη, αλλά σημαντικά γεγονότα έμελλαν να συμβούν σε λίγο: ο γάμος της θα διαλυθεί το 1913 μ.Χ., αλλά τον Οκτώβρη του ίδιου έτους θα γεννηθεί το πρώτο της παιδί. Εμβαθύνοντας στις σπουδές της, παράλληλα όμως με την δική της προσωπική αναζήτηση της πίστης, θα συμπεράνει πως ο χριστιανικός ασκητισμός δεν συνίσταται στον βασανισμό του σώματος, αλλά το ενδιαφέρον για τις ανάγκες των άλλων ανθρώπων, μαζί με το ενδιαφέρον για καλυτέρευση των κοινωνικών συνθηκών. Έτσι στράφηκε προς το μικρό Σοσιαλεπαναστατικό Κόμμα τον οποίο ήταν μακρόθεν των ιδεών του Λένιν.
Τα γεγονότα τρέχουν. Καταδιώκεται από την μπολσεβίκικη εξουσία που προσπαθεί να στεριωθεί στην Ρωσία. Λόγω φιλίας της με την γυναίκα του Λένιν διασώζεται από εκτέλεση. Ωστόσο η καταδίωξη της είναι ανηλεής: αν και εκλέχθηκε δήμαρχος της μικρής πόλης Άναπα, στην Μαύρη Θάλασσα, είναι τα χρόνια του εμφύλιου πολέμου και αυτή τη φορά θα την συλλάβουν οι Λευκοί, οι αντίπαλοι των Μπολσεβίκων. Θα γλυτώσει και πάλι την εκτέλεση, την φορά αυτή χάρη στον Δανιήλ Σκόμπτσοβ ο οποίος ήταν ο δικαστής της. Αργότερα θα τον ερωτευτεί, και το ειδύλλιο θα καταλήξει σε γάμο. Για την Λίζα πλέον η ζωή στη Ρωσία ήταν επικίνδυνη, ο εμφύλιος αιματοκυλούσε όλη την χώρα και οι Μπολσεβίκοι φαινόταν πως είχαν κερδίσει σημαντικά ερείσματα.
Μαζί με την οικογένεια της παίρνουν την πρωτοβουλία να μεταναστεύσουν, για να φτάσουν τελικά μετά από περιπέτειες στο Παρίσι το 1923 μ.Χ. Το 1926 μ.Χ. είναι χρονιά μεγάλης δοκιμασίας και θλίψης καθώς χάνει την κόρη της από μηνιγγίτιδα. «Ο θάνατος κάποιου αγαπημένου σου προσώπου ανοίγει διάπλατα τις πύλες της αιωνιότητας, ενώ ολόκληρη η φυσική ύπαρξη χάνει την σταθερότητα και την συνοχή της. Οι νόμοι του χθες έχουν καταργηθεί, οι επιθυμίες έχουν σβήσει, η απουσία νοήματος αντικατέστησε το νόημα…..πριν τον μαύρο λάκκο του τάφου, τα πάντα πρέπει να επανεξεταστούν, να συγκριθούν με το ψεύδος και την διαφθορά».
Η Λίζα όλο και πιο πολύ πια θα αφιερωθεί στην μελέτη και την κοινωνική εργασία στο Παρίσι. Έγινε μέλος της Ρωσικής Φοιτητικής Χριστιανικής Κίνησης, έργο που την έφερε σε επαφή με πάμφτωχους ρώσους μετανάστες στις πόλεις και τα χωριά σε όλη την Γαλλία.
Αναρωτιόταν διαρκώς για την αληθινή της κλίση στη ζωή. Της άρεσε να βοηθά τους αναξιοπαθούντες βλέποντας σ’ αυτούς το αληθινό πρόσωπο του Χριστού, διότι για την Λίζα ο ανθρωπισμός και η φιλευσπλαχνία θεμελιώνονταν όχι σε κάποια κοσμική ηθική αλλά στα ίδια τα λόγια του Χριστού, γι’ αυτό έμεινε στην διακονία αυτή στερεωμένη ως το τέλος. Από την άλλη αναρωτιόταν για το είδος της εργασίας της εντός του εκκλησιαστικού χώρου. Οραματιζόταν ένα διαφορετικό είδος κοινότητας, μοναστικής και αδελφικής συνάμα.
Ο Μητροπολίτης Ευλόγιος γνωρίζοντας τον κοινωνικό ακτιβισμό της Λίζας ανάμεσα στους πρόσφυγες, της πρότεινε να γίνει μοναχή. Η Λίζα συμφώνησε, υπήρχε όμως το πρόβλημα του υφιστάμενου γάμου της. Αν και διαφωνούσε στην αρχή, ο σύζυγος της θα συναινέσει στο εκκλησιαστικό διαζύγιο το 1932 μ.Χ. Λίγες εβδομάδες αργότερα στο παρεκκλήσι του Θεολογικού Ινστιτούτου του Παρισιού, στον Αγιο Σέργιο, θα γίνει η κουρά της, και το νέο της όνομα θα είναι Μαρία.
«Μοναχισμός μέσα στον κόσμο», όπως έλεγε η ίδια, θα είναι πια η αποστολή της, κάτι ολότελα διαφορετικό από την μέχρι σήμερα εμπειρία της Εκκλησίας, αλλά ταυτόχρονα ενταγμένο στην πρακτική της «οικονομίας» την οποία επέβαλαν οι καιροί.
Από δω και στο εξής η Μαρία αναλαμβάνει σημαντική δράση. Φτιάχνει ένα μικρό σπίτι που θα γίνει καταφύγιο όλων των κατατρεγμένων του Παρισιού, αλλά ταυτόχρονα και εστία συνάντησης σπουδαίων προσωπικοτήτων. Το 1937 μ.Χ. θα φτάσουν να σερβίρονται μέχρι και 120 γεύματα σε απόρους. Παρακαλούσε για το φαγητό των απόρων η ίδια, όλο το Παρίσι άρχισε να γνωρίζει την καλόγρια -ζητιάνα που κάπνιζε. Κατάφερνε όμως να συγκεντρώνει μεγάλες ποσότητες τροφής για όσους είχαν ανάγκη. Ο κάθε άνθρωπος εικονίζει τον Θεό, αυτό ήταν το μόνο της πιστεύω.
Ένας άλλος σημαντικός σταθμός υπήρξε η ίδρυση το 1935 μ.Χ. της «Ορθόδοξης Δράσης», ενός οργανισμού στον οποίο συμμετείχε η αφρόκρεμα της ρωσικής διανόησης. Χάρη στις δωρεές που ελάμβανε από υποστηρικτές της όχι μόνο στην Γαλλία, αλλά και από χώρες του εξωτερικού, κατόρθωσαν να υλοποιήσουν ένα μεγάλο εύρος σχεδίων όπως την δημιουργία ξενώνων, καταφυγίων, σχολείων, την παροχή βοήθειας στους ανέργους και στους ηλικιωμένους, την έκδοση βιβλίων κλπ.
Ο μοναχισμός όπως τον αντιλαμβανόταν η Μαρία βρισκόταν σε συμφωνία πνεύματος με όλη την υπερχιλιετή παράδοση και εμπειρία των ασκητών πατέρων και μητέρων, διέφερε μόνο στους τύπους, στην μορφή δράσης. Η Μαρία δεν απομακρύνθηκε από τον κόσμο σωματικά, γιατί ο κόσμος την χρειαζόταν. Είχε όμως απομακρυνθεί από το πνεύμα του κόσμου. Ήταν παρούσα ανάμεσα στους αδελφούς του Χριστού γιατί τούτη ήταν η κλίση της- όμως ο κόσμος δεν την έκανε ποτέ δική του. Παρέπεμπε στα λόγια του Ιωάννη Χρυσοστόμου για την θεία λειτουργία που τελείται μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας επί της Αγίας Τραπέζης. Η Τράπεζα τη φορά αυτή ήταν το σώμα και η καρδιά των ανθρώπων.
Το Παρίσι στις 14 Ιουνίου 1940 μ.Χ. θα πέσει στα χέρια των ναζί. Ήταν η σειρά των Εβραίων να δεχτούν την αγάπη της. Για να γλυτώσει πολλούς που κινδυνεύαν με σίγουρο αφανισμό, τους προμήθευε πλαστές βεβαιώσεις ότι είχαν βαπτιστεί χριστιανοί. Ήταν βέβαιη πως σε μια παρόμοια κατάσταση και ο ίδιος ο Χριστός θα έπραττε έτσι.
Τελικά, και αφού κατάφερε να περιθάλψει δεκάδες Εβραίους στο σπίτι της και να προσφέρει βοήθεια σε πολλά παιδιά τον καιρό της κατοχής, οι ναζί θα την συλλάβουν για να την στείλουν στο στρατόπεδο του Ravensbruck στην Γερμανία όπου έζησε 2 χρόνια κι αυτό χάρη στην ασκητική της ζωή. Ο θάνατος θα βρει την Μαρία τον Μάρτιο του 1945 μ.Χ., την Μεγάλη Παρασκευή. Οι λόγοι του θανάτου της διίστανται. Υπάρχουν κάποιοι που την αποδίδουν στις κακουχίες του στρατοπέδου συγκέντρωσης, άλλοι ότι ήταν σ’ αυτούς που επιλέχθηκαν να εκτελεστούν, ενώ υπάρχουν και μαρτυρίες ότι πήρε την θέση ενός άλλου Εβραίου φυλακισμένου για εκτέλεση.
Ο θάνατος της όμως δεν ήταν δυνατό να σβήσει την μνήμη της από την Εκκλησία. Οι διασωθέντες του πολέμου που την γνώρισαν θα προκαλέσουν το ενδιαφέρον γύρω από τις ιδέες της και την ανθρωπιστική της συνεισφορά. Λίγο μετά την λήξη του πολέμου δοκίμια και βιβλία θ’ αρχίσουν να γράφονται γι’ αυτή, στα Γαλλικά και τα Ρωσικά. Βιογραφίες δημοσιεύτηκαν, και ρωσικό φιλμ γυρίστηκε το 1982 μ.Χ.
Το 2013 μ.Χ., το δημοτικό συμβούλιο του τομέα 15 του Παρισιού της 4ης Νοεμβρίου και το Συμβούλιο της πόλης των Παρισίων της 12ης Νοεμβρίου ψηφισαν ομόφωνα την ονοματοδοσία ενός δρόμου με το όνομα της Αγίας Μαρίας Σκόμπτσοβα,δρόμος που βρίσκεται μεταξύ των αριθμών 84-88 στο Λουρμέλ. Η πρωτοβουλία ανήκει στον αντιδήμαρχο Ghislène Fonlladosa,υπεύθυνο πολιτιστικής κληρονομιάς και νέων τεχνολογιών του Παρισιού.

 

 

Tην τελευταία μέρα του Mαρτίου του 1944, μια μικρή στήλη καπνού από την κατάμαυρη καμινάδα του στρατοπέδου του Pάβεσμπουργκ, ανεβαίνει ελεύθερη στον ουρανό μαζί με άλλες πολλές, εκείνη η πρώτη, η σταθερά γοργή, ήταν της Mητέρας Mαρίας Σκομπτσόβα. «Θυμίαμα εύοσμο», περνάει στη δοξασμένη αιωνιότητα.
Πριν την αγιοποίησή της είχε γίνει πόλος έλξης των πάσης ανάγκης και φροντίδας Pώσων εμιγκρέδων, και όχι μόνο, στο προπολεμικό Παρίσι. H Rue de la Lurmel, στο κέντρο του Παρισιού, γίνεται ο δρόμος της αγάπης για τον άνθρωπο, το καταφύγιο των πεινασμένων, των αστέγων, για πολλά χρόνια, μέχρι τα μέσα του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.
Mένει ανεξίτηλη η προσωπικότητά της Aγίας σε όσους μελετούν το συναξάρι της και γίνεται παράδειγμα προς μίμηση στους δικούς μας καιρούς, από τους οποίους απουσιάζει παγερά η αγάπη, το τεράστιο έργο που έκανε με λίγα ψίχουλα, αλλά λαχτάρα και πόθο για τον
συνάνθρωπο πάσης ηλικίας, φύλου και θρησκεύματος.
Σήμερα, το σκηνικό μεταφέρεται στη πόλη Bικτώρια του Kαναδά. Σε ένα πάρκο μεγάλο, στην πλευρά που βλέπει στον κεντρικό δρόμο, βλέπουμε φουριόζο τον διάκονο Kέιβιν να αρπάζει μια μεγάλη σακκούλα γεμάτη σάντουιτς από το αυτοκίνητο και να τα φέρνει κοντά στα άλλα αντικείμενα, στα ριζά ενός μεγάλου δέντρου. Kάποιοι άλλοι κουβαλούν το μεγάλο τραπέζι και άλλοι δύο τοποθετούν όλες τις προμήθειες με γρήγορες κινήσεις επάνω. Φρέσκα φρούτα κομμένα και ολόκληρα κομμάτια σοκολάτας, χυμοί φρούτων διάφοροι.
«Δεν προλαβαίνουμε να τα τοποθετήσουμε όλα, γιατί άνθρωποι μαζεύονται, τρέχοντας από όλα τα σημεία του πάρκου», λέει ο διάκος.
«Bλέπω τον Άντονι, που με χαιρετάει από την απέναντι πλευρά του πάρκου. Mόλις έχει βγει από το σταθμό του τρένου, έρχεται κατ’ ευθείαν στο τραπέζι. Πιο πέρα λίγο, ο Nτόναλντ, αδύνατος, καθαρός, πάντα ευγενικός, όποτε μας συναντά, θέλει να μας χαιρετά διά χειραψίας, θα έρθουν και άλλοι πολλοί ακόμα», μας λέει με χαρά ο Kέιβιν.
Δυο-τρεις άλλοι, κοντά στο φορτηγάκι του εφοδιασμού, ετοιμάζουν επιπλέον σάντουιτς με φυστικοβούτυρο, άλλοι δύο τα βάζουν σε τσάντες. Ήδη οι πρώτες δέκα τσάντες εξαφανίστηκαν.
«Mόλις πάρουν και την καθιερωμένη σούπα θα σκορπίσουν μέσα και έξω από το πάρκο», λέει η Aνίτα, εθελόντρια, πρώην άστεγη.
«Πάντα ζητούν μια επιπλέον τσάντα για κάποιον φίλο» λέει ο Θωμάς, ο οδηγός του μικρού φορτηγού.
H μαμά Nτι δεν έχει έρθει ακόμα. Δεν έρχεται κάθε Σάββατο. Δεν ξέρω τίποτα γι’ αυτήν. Tην έχω δει μόνο μία φορά. Mια γυναίκα γύρω στα πενήντα, με πολύ ψιλή και σιγανή φωνή, που πρέπει να βάλεις το αυτί σου στο στόμα της, για να την ακούσεις. Tα μαλλιά της δεν είναι γκρίζα και είναι μάλλον αδύνατη. Έχασε το μοναδικό περιουσιακό της στοιχείο, το σπίτι της, γιατί το πήραν οι τράπεζες από τα χρέη του γιου της, που επιπόλαια χρησιμοποιούσε τις πιστωτικές του κάρτες και τώρα δουλεύει σε πλοία, χαμένος για χρόνια. Aναφέρεται σε αυτήν, ο διάκος και δείχνει να ανησυχεί πραγματικά.
Πάει μισός χρόνος από τότε που άρχισαν τα σαββατιάτικα σάντουιτς. Ένας φούρνος τούς δίνει τα ξερά του ψωμιά και εκείνοι τα ψήνουν και τα χρησιμοποιούν ανάλογα.
Kάθε Παρασκευή βράδυ συγκεντρώνονται όλα
στο Kέντρο «Aγία Mαρία Σκομπτσόβα». Tο απόγευμα του Σαββάτου συναντιούνται στο «Δέντρο», στο Xάρι Γκριν, στη Bικτώρια , στη Bρεττανική Kολούμπια.
Tρεις άνθρωποι επινόησαν τα σάντουιτς και ένας από αυτούς, ο ιερέας Iωάννης Hainsworth, ο διάκος Kέιβιν Mίλλερ και ο Έντουαρντ.
O Έντουαρντ ζούσε στους δρόμους χρόνια, ναρκομανής, άστεγος, πριν καθαριστεί και βρεί το Θεό, πάνε τώρα από τότε επτά χρόνια. Όταν ένα ρωμαιοκαθολικό βιβλιοπωλείο του έκανε πίστωση, με ανταλλαγή την επισκευή ενός κομπιούτερ, αυτός διάλεξε να διαβάσει την Oρθόδοξη Aγία Γραφή. «Έχει πιο πολλά βιβλία απ’ όσα έχω ποτέ δει», είπε αστειευόμενος. Tα περιεχόμενα τον γοήτευσαν. Mέσω ηλεκτρονικών μηνυμάτων άρχισε αλληλογραφία με δύο ορθόδοξους ιερείς, που τον συμβούλεψαν να έρθει σε επαφή με τον τοπικό ιερέα, τον π. Iωάννη.
Συναντήθηκαν οι δυο τους για καφέ και μίλησαν. O Έντουαρντ συνάντησε τον διάκονο Kέιβιν και οι τρεις μαζί κουβέντιασαν πολλές-πολλές φορές. Kάποια στιγμή βαπτίστηκε ο Έντουαρντ και μπήκε πλέον στην Oρθόδοξη πίστη. O π. Iωάννης και ο Eδουάρδος έχουν ένα βαθύ ενδιαφέρον για την κοινωνία των πτωχών και των αστέγων.
«Πάντα ήθελα να κάνω κάτι για τους δρόμους», εξηγεί ο π. Iωάννης: «Όλα άρχισαν το 2003. Ήταν τότε που έβαλα όλες μου τις δυνάμεις για την ενορία». Δεν είχε αναφέρει ότι είχε ιδρύσει μια νέα ενορία, των Aγίων Πάντων, το 2002, οργανωμένη ιεραποστολή στο Πανεπιστήμιο και δημιουργία μιας κατασκήνωσης νέων. «Πάντα στο νου μου ήταν να αρχίσω να γεμίζω τσάντες με πράγματα για τους αστέγους. Kαι έτσι, μετά τη λειτουργία, την ημέρα της γιορτής του Aγίου Nικολάου, ξεκινήσαμε δειλά -δειλά».
O Έντουαρντ ήξερε τους δρόμους. Aυτός οδηγούσε και βρήκαμε ανθρώπους, μίλησαν και επιστρατεύθηκαν οικειοθελώς.
«Kαι να! Mια μέρα, το βιβλίο της αγίας Mαρίας Σκομπτσόβα και του «Σπιτιού φιλοξενίας», που είχε ιδρύσει το 1932, έρχεται να μας επιβεβαιώσει τα σχέδια που είχαμε στο νου. Προσευχηθήκαμε σε αυτήν, πριν πάρουμε την τελική απόφαση να βγούμε στο δρόμο. Θαύματα απανωτά άνοιξαν το δρόμο γι’ αυτήν τη δραστηριότητα. Bρέθηκε ένας διώροφος σταύλος για τη λειτουργία του οποίου βοήθησαν πολλοί. Πράγματι, λειτούργησε ως τόπος συνάντησης, επαφής και προετοιμασίας των γευμάτων και των βοηθημάτων».
O π. Iωάννης διάβασε, όταν βρισκόταν στη Σκωτία, ένα βιβλίο της αγίας Mαρίας Σκομπτσόβα, με τίτλο: «Bασικά κείμενα». O διάκονος Kέιβιν τη συνάντησε στο παιδικό βιβλίο του Tζιμ Φόρεστ: «Σιωπηλή σαν πέτρα: Mητέρα Mαρία». Tο αγόρασε και το διάβαζε επί ένα χρόνο στα δύο του παιδιά.
H Mητέρα Mαρία έγραφε: «H αγάπη είναι ένα πολύ επικίνδυνο πράγμα: Kάποιες φορές πρέπει να πέφτει στα πιο χαμηλά επίπεδα του ανθρώπινου πνευματικού επιπέδου, πρέπει να εκτίθεται στην ασκήμια, στη βία, στη δυσαρμονία».
O ένας τη συνέστησε στον άλλο και έτσι οι άνθρωποι που έρχονταν τακτικά σε όλες τις συνάξεις και τα γεύματα έμαθαν για αυτήν, την αγάπησαν τόσο, που ένοιωθαν πως ήταν κοντά τους. Tα σαββατιάτικα σάντουιτς είναι το πρώτο βήμα, το επόμενο, εκτός από τα καθημερινά γεύματα, το ξέρει ο Θεός και η Aγία, που μεσιτεύει για μας». Aυτά είπε ο π. Iωάννης, με πλήρη συναίσθηση των υποχρεώσεων του απέναντι στον ολοένα αυξανόμενο αριθμό ανθρώπων, που χορταίνουν την πείνα του σώματος και της ψυχής μέσα από τον ιερό σκοπό που έβαλαν οι άνθρωποι αυτοί, ακολουθώντας τα χνάρια μιας μπροστάρισας γυναίκας, η οποία αφού πρώτα έλεγξε το καθεστώς της χώρας της, ξενιτεύτηκε και ρίχτηκε στην ανάπαυση του συνανθρώπου, μέχρι την ημέρα που οι φλόγες της αφιλίας και του μίσους την έστειλαν στον Oυράνιο Πατέρα μας, ως θυμίαμα εύοσμο εις τους αιώνες…
Στάση ζωής σε μια μόνιμη Σταυροαναστάσιμη πορεία.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΕΣ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΓΗ

ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΓΗ
Large 20181004125336 logotechnikes diadromes stin agia gi

«Ἤθελον δάκρυσιν ἐξαλεῖψαι τῶν ἐμῶν πταισμάτων,
Κύριε, τό χειρόγραφον καί τό ὑπόλοιπον τῆς ζωῆς μου
διά μετανοίας εὐαρεστῆσαί σοι· ἀλλ΄ ὁ ἐχθρός ἀπατᾷ
με καί πολεμεῖ τήν ψυχήν μου· Κύριε, πρίν εἰς τέλος
ἀπόλωμαι σῶσόν με».
(Ἀπόστιχο.Ἧχος Δ΄)

ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΡΟΛΟΓΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ-ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ ΤΩΝ ΠΟΙΜΕΝΩΝ
(Μετόχι της Ιεράς Λαύρας Οσίου Σάββα του Ηγιασμένου)

Beit Sahour (Μπετ Σαχούρ – χωριό των Ποιμένων),
περιοχή Βηθλεέμ της Ιουδαίας – Άγιοι Τόποι
Αγαπητή εν Χριστώ αδελφή Σοφία Κιόρογλου,
Σε ευχαριστώ για την πρότασή σου να γράψω δύο λόγια
για το πόνημά σου, με θέμα: «Λογοτεχνικές Διαδρομές στην
Αγία Γη», το οποίο έχει σχέση με την Αγία Θεοβάδιστη
Γη Κυρίου. Από καιρό παρακολουθώ, μέσω των μαζικών
μέσων κοινωνικής δικτύωσης (facebook, google+, e-mail),
την ικανότητα και την αγάπη σου να συγγράφεις ποιήματα
και να κάνεις αναρτήσεις, πάντοτε για τα Ιεροσόλυμα, τα
Ιερά Προσκυνήματα και για τις Ιερές Μονές των Αγίων
Τόπων, με ποιητικό τρόπο, τόσο στην ελληνική όσο και
στην αγγλική γλώσσα. Από τότε που πρωτοήρθες ως
ταπεινή προσκυνήτρια στην Αγία Γη, ενήργησε και σε σένα
ο ιερός αυτός μαγνητισμός για τη Γη αυτή …«όπου έστησαν
οι πόδες Κυρίου». Όλη η θέρμη της ψυχής σου και όλος ο
θείος ερωτισμός σου για την Αγία Γη, είναι εμφανή μέσα
στα γραπτά σου κείμενα.
Εύχομαι το πόνημά σου αυτό να παρακινήσει και άλλους,
νέους προσκυνητές να έρθουν στους Αγίους Τόπους, και
-γιατί όχι;- ο Θεός να φωτίσει κάποιους από αυτούς να
μείνουν για πάντα εδώ, ως μελλοντικοί Αγιοταφίτες μοναχοί
ή μοναχές. Έχουμε μεγάλη ανομβρία από έμψυχο υλικό,
για την επάνδρωση των Ιερών Μονών μας και των Ιερών
καθιδρυμάτων.
Σε ευχαριστώ επίσης για την αναφορά σου (μαζί με τις
σχετικές φωτογραφίες) στην Ιερά Μονή των Ποιμένων, όπου
-δοξολογώντας τον Θεό- διακονώ 24 και πλέον έτη. Ήρθα
στην Αγία Γη ως ταπεινός προσκυνητής από την Ελλάδα,
ένιωσα την έλξη του Παναγίου Τάφου, παρέμεινα εδώ, στην
Ιερά Μονή-Προσκύνημα των Ποιμένων και των Αγγέλων,
όπου φιλοξενήθηκα για πρώτη φορά από τον μακαριστό
γέροντα Σεραφείμ, τον πνευματικό της Ιεράς Λαύρας του
Αγίου Σάββα και από όπου ουδέποτε έφυγα.
Ο Θεός να σε ευλογεί.
Με ευχές και αγάπη Χριστού
Αρχιμανδρίτης Ιγνάτιος Καζάκος
Χωριό των Ποιμένων, 1/14 Φεβρουαρίου 2018

ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΣ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ
ΤΟΥ ΕΝ ΤΙΒΕΡΙΑΔΙ ΚΑΘΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΤΗΣ
ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ,
ΑΡΧΙΜ. ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ

Αξιότιμη κ. Κιόρογλου,
Δια της παρούσης επιθυμώ από βάθους καρδίας
να ευχαριστήσω ολοθέρμως την αγάπη σας δια την
πρωτοβουλίαν που οικειοθελώς αναλάβατε να ασχοληθείτε
συγγραφικά-λογοτεχνικά με τα αγιασμένα χώματα της Αγίας
Γης, πολύ δε περισσότερο και εξαιρέτως, με την αναφορά
του ποιήματός σας (βλ. σελ. 62-63) στο εξαίρετο πόνημά
σας υπό τον τίτλο «Λογοτεχνικές Διαδρομές στην Αγία Γη»,
στην καθ᾿ημάς Ιερά Μονή των Αγίων Αποστόλων.
Ευχόμεθα ολοκαρδίως όπως ο Αναστάς και Ζωοδότης
Κύριος Ιησούς Χριστός, διά πρεσβειών πάντων των Αγίων
Αποστόλων, παρέχει εις υμάς μακροημέρευση επί της γης,
έτη αγλαόκαρπα και θείον φωτισμό εξ Ουρανού.
Μετ᾿ ευχών διαπύρων προς Κύριον,
Αρχιμ. Σωφρόνιος,
Καθηγούμενος της εν Τιβεριάδι Ιεράς Μονής
των Αγίων και Ενδόξων Αποστόλων

Μπέτ Σαχούρ (Χωριό των Ποιμένων)

Η ζωντανή παρουσία του Αγίου Γεωργίου Τροπαιοφόρου
Ο Ελληνορθόδοξος άραβας και ευσεβής κάτοικος
του χωριού των Ποιμένων (Beit Sahour–Μπετ Σαχούρ
-Βηθλεέμ) Χαλίλ Αμπουφάρχα, ήτο πρόγονος του εφημερίου
του χωριού, και διηγόταν το εξής γεγονός που έζησε γύρω
στο 1903, πριν από περίπου πέντε-έξι γενιές. Είχε λάβει το
κλειδί του σπηλαίου να πάει ενωρίς να ανάψει τα καντήλια
για τον όρθρο. Νομίζοντας ότι ήταν 5 το πρωί, επειδή ήταν
πανσέληνος εκείνο το βράδυ, έφθασε στο σπήλαιο στις δύο
μετά τα μεσάνυχτα πολύ ενωρίτερα. Όταν έφθασε στον
υπόγειο ναό, άκουσε (απ’ έξω) ψαλμωδία, αλλά δίστασε
να μπει μέσα επειδή οι φωνές του φάνηκαν άγνωστες.
Αναρωτήθηκε ποιός άραγε να είχε ανοίξει τον ναό, και
αφού πήρε θάρρος μπήκε μέσα στην εκκλησία. Βρέθηκε
λοιπόν σε ουράνια θεία Λειτουργία αγγέλων. Παρατήρησε
τότε μια Κυρία που στεκόταν κοντά στην Ωραία Πύλη,
περιτριγυρισμένη από φωτοστέφανο. Στάθηκε ακίνητος
ακούοντας με έκπληξη, θαυμασμό και απορία την ουράνια
υμνωδία, διερωτώμενος πως άραγε ηξιώθη να βρεθεί
σε ακολουθία αγγέλων, και ποιά ήταν αυτή η θαυμαστή
γυναίκα.
Ξαφνικά άκουσε να έρχεται από πάνω, από την πόρτα του
σπηλαίου, θόρυβος βημάτων αλόγου, καλπασμός αλόγου
και ένας νεαρός καβαλάρης έφθασε έξω από το σπήλαιο.
Μόλις μπήκε, μέσα τρέχοντας, πλησίασε την Κυρία η οποία
τον ρώτησε με δυνατή φωνή: «Πού ήσουνα Άγιε Γεώργιε
και άργησες να έρθεις, εσύ που δέχεσαι τα περισσότερα
Ο Άγιος Γεώργιος στην Ιερά Μονή των Ποιμένων
δώρα από τους πιστούς;». Καί αυτός απάντησε: «Μητέρα
του Θεού, Κυρία Θεοτόκε, μια βάρκα βυθιζότανε στο
πέλαγος και ήμουν υποχρεωμένος να τρέξω να βοηθήσω
τους ανθρώπους που επικαλέστηκαν την βοήθειά μου».
Λέγοντας αυτά τίναξε το μανδύα του που ήτο βρεγμένος,
και πιτσίλισε το πρόσωπο και τα ενδύματα του Χαλίλ
Αμπουφάρχα που ήταν παρών. Όταν τελείωσε η ουράνια
αυτή Θεία Λειτουργία έλαβε αντίδωρο από τα χέρια της
Παναγίας, και όταν εξαφανίστηκαν οι Άγγελοι, η Παναγία
και ο Άγιος Γεώργιος, αυτός παρέμεινε με πειστήριον στα
χέρια του το αντίδωρο και τις σταγόνες στα ρούχα του από
τον μανδύα του Αγ.Γεωργίου, προς πίστωσιν αληθινή των
κατοίκων του χωριού και του ιερέως που έφθασαν κατόπιν
για τον όρθρο, και τους εξήγησε τα όσα θαυμαστώς είδε και
άκουσε στο σπήλαιο των Ποιμένων.
(φυλλάδιο Ι.Μονής των Ποιμένων, Αρχιμ.Ιγνάτιος, Σεπτ.
2007, Ανατ. Ιερουσαλήμ, Ισραήλ).

«Μπέτ Σαχούρ» Ποίημα της Σοφίας Κιόρογλου

Ευλογημένος τόπος
Ταπεινή γη ποιμένων
Αγγελικό μήνυμα πρώτο ειπωμένο
Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη
Τους ουρανούς ανεωγμένους θεασάμενοι
Σαν άλλοι αγραυλούντες βοσκοί
μήνυμα Θείας Ενανθρωπήσεως καταδεξάμενοι
Ετέχθη Σωτήρ, εν πόλει Δαυίδ
Το σκότος να διαλύσει
κι εγώ σαν άλλος Αρκούλφος
Τον τάφο των βοσκών να προσκυνήσει
Αποτέλεσμα εικόνας για βηθλεεμ μπετσαχουρ

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΤΟ ΒΡΕΙΤΕ ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΣ ΨΑΡΟΥΔΑΚΗ, ΒΑΣ. ΣΟΦΙΑΣ 14 ΣΤΟ ΜΑΡΟΥΣΙ, ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΑΠΟ ΤΟ ΔΗΜΑΡΧΕΙΟ ΣΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ 6972848891

Η Αγία Νεφέλη και το Τεράστιο Αστέρι- Από το βιβλίο “Μυστικά Βιώματα στην Αγία Γη – Τόμος Β΄

ΙΟΠΠΗ

Αποτέλεσμα εικόνας για θαβωρ

ΑΠΌΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΜΥΣΤΙΚΑ ΒΙΩΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΓΗ ΤΟΜΟΣ Β’, εκδοσεις Ιόππη.Το βιβλίο μπορείτε να το βρείτε στο βιβλιοπωλείο της Κυρίας Ψαρουδάκη, Βασ. Σοφίας 14, απέναντι από το Δημαρχείο Αμαρουσίου στο τηλέφωνο 6972848891

ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΕΝΔΕΚΑΤΗ
Η Αγία Νεφέλη και το τεράστιο αστέρι

Η κυρία Παναγιώτα Αϊτάκη διηγείται τι της
συνέβη το 1993 στο όρος Θαβώρ:

-Όταν ήμουν μικρή η γιαγιά μου μου έλεγε

να μην κοιμάμαι το βράδυ της εορτής της Με-
ταμορφώσεως γιατί ανοίγει ο ουρανός, όπως

τότε που έγινε η Μεταμόρφωσή του Κυρίου.

Εγώ βέβαια δεν το κατόρθωνα. Μετά από πολ-
λά χρόνια αξιώθηκα να το δω στο Όρος Θαβώρ.

Βρέθηκα πολλές φορές στο θαύμα της Αγίας
Νεφέλης, αλλά το καλοκαίρι του 1993 άνοιξε
ο ουρανός σε 2 μεριές και χύθηκε Άγιο Φως,
που το χρώμα του ήταν σιέλ και έφτανε μέχρι
κάτω τη γη. Η Αγία Νεφέλη, πολύ πυκνή αλλά

και πολύ φωτεινή μας σκέπαζε όλους…

View original post 95 more words

Η Γερόντισσα Μαγδαληνή Κουλλιά και το δαχτυλίδι αρραβώνων με τον Νυμφίο της – Απόσπασμα από το βιβλίο “ΜΥΣΤΙΚΑ ΒΙΩΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΓΗ- ΤΟΜΟΣ Β’”

Τον Σεπτέμβριο που μας πέρασε εκδόθηκε ο δεύτερος τόμος “ΜΥΣΤΙΚΑ ΒΙΩΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΓΗ- ΤΟΜΟΣ Β’” της συγγραφέως Σοφίας Κιόρογλου, με υπότιτλο “Κατάθεση Ψυχής”

Το βιβλίο περιλαμβάνει θαυμαστές εμπειρίες που έζησαν πρόσωπα σαν και εμάς αλλά και μοναχοί. Οι διηγήσεις που θα διαβάσετε στο βιβλίο είναι αληθινές και ανήκουν σε πραγματικά πρόσωπα. Το βιβλίο διατίθεται αποκλειστικά στο βιβλιοπωλείο της Κυρίας Ψαρουδάκη, ΜΑΡΟΥΣΙ, ΒΑΣ. ΣΟΦΙΑΣ 14, ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΑΠΟ ΤΟ ΔΗΜΑΡΧΕΙΟ  ΤΗΛ 6972848891.

 

ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΠΕΜΠΤΗ

image.png


Η Γερόντισσα Μαγδαληνή Κουλλιά και το
δαχτυλίδι αρραβώνων με τον Νυμφίο της

Μια από τις εξέχουσες μορφές του γυναι-
κείου μοναχισμού, η Γερόντισσα Μαγδαληνή
η Καλύμνια, αποτελεί μια σύγχρονη ασκητική
φυσιογνωμία που ευαρέστησε με την ισάγγελη
βιοτή της τόσο το Νυμφίο της Χριστό, όσο και
τους συνανθρώπους μας, τις υποτακτικές της
και τους ευλογημένους κατοίκους της ακριτι-
κής γεωλογικά, αλλά πολύκαρπης πνευματικά
Καλύμνου. Το παράδειγμα των ασκητικών της
κατορθωμάτων και των ελεημοσυνών της απο-
τελεί ασφαλή οδηγό για εκείνες τις ψυχές που
θέλουν να ξεπεράσουν τη φύση τους και να
ακολουθήσουν τον υπερφυσικό δρόμο, το δρό-
μο που υπερβαίνει τα ανθρώπινα μέτρα. Απο-
τελεί πυξίδα αλάνθαστη σωτηρίας των ψυχών
των συνανθρώπων μας. Πριν ακόμη γίνει μο-
ναχή, εμφανίστηκε ένα βράδυ ο Κύριος Ιησούς
Χριστός και της έδωσε το ίδιο δαχτυλίδι που
είχε δώσει στην Αγία Αικατερίνα, ως ένα ση-
μείο αιώνιου αρραβώνα με τον Νυμφίο της Ιη-
σού Χριστό που όχι μόνο την προόριζε για με-
γάλα και θεάρεστα πράγματα αλλά την κάλεσε
αργότερα να τον επισκεφτεί στα Ιεροσόλυμα.
Η Γερόντισσα Μαγδαληνή, κατά κόσμον Μα-
ρία Κουλλιά, ήταν η πρωτότοκη θυγατέρα μιας
υπερπολύτεκνης οικογένειας με πέντε κορίτσια
και πέντε αγόρια που εκείνη την εποχή είχαν
ζητήσει εργασία στην αχανή χώρα της Ρωσίας.
Η Μαρία από τα παιδικά της χρόνια έδειχνε
ότι ήταν σκεύος εκλογής. Ο θείος έρωτας φλό-
γιζε την καρδιά της και επιθυμούσε διακαώς
να εγκαταλείψει κάθε τι το κοσμικό και μά-
ταιο και να αφιερωθεί ολοκληρωτικά στο Χρι-
στό μας, στον ουράνιο Νυμφίο της. Ένα βρά-
δυ στο πατρικό σπίτι της Μαρίας ο πονηρός
χόρευε. Ο πατέρας της, αρκετά ευκατάστατος,
της συμπεριφερόταν βάναυσα και σαν ανήμε-
ρο θηρίο βίαια προσπαθούσε να την πείσει να
έλθει σε γάμο με κάποιο νέο Καλύμνιο. Δεν
έμενε δε μόνο στα λόγια, στους φοβερισμούς
και στις ύβρεις. Χρησιμοποιούσε μαζί λεκτική
και σωματική βία. Η ήρεμη, όμως, και απαθής
στάση της κόρης του τον εκνεύριζε ακόμη πε-
ρισσότερο και η οργή του ξεπέρασε τα όριά
της. Σε κάποια στιγμή το ανένδοτο φρόνημά
της τον τύφλωσε και ο πονηρός του όπλισε το
χέρι με ένα τσεκούρι. Το σήκωσε απότομα και
το έριξε με μανία εναντίον της θεοφρούρητης
θυγατέρας του. Αλλά εάν ο Θεός είναι μαζί μας
κανείς δεν μας φοβίζει, κανείς δεν μπορεί να
μας απειλήσει και να μας κάνει κακό. Γι’ αυτό
και ο Προφήτης Ησαΐας έγραφε: «Γνώτε έθνη
και ηττάσθε, ότι μεθ’ ημών ο Θεός» (Ησ. η ́ 9).
Το θαύμα τότε έγινε! Το τσεκούρι άλλαξε πο-
ρεία και αντί για τη νύμφη του Χριστού πήγε
και καρφώθηκε, ώ των θαυμασίων Σου, Κύριε,
στην πόρτα του σπιτιού. Το θαύμα αυτό της
διασώσεως της νεαρής Μαρίας ήταν η θεία βε-
βαίωση ότι ο Χριστός μας θα στήριζε αδιάκοπα
τη νύμφη Του σε όλη την περαιτέρω πορεία της
ζωής της. Τα μαρτύρια της αγνής κόρης δεν
σταμάτησαν, όμως, για να φανεί και η δύνα-
μη της πίστεώς της, να δοκιμασθεί αυτή «ως
χρυσός εν χωνευτηρίω» (Σοφ. Σολομ. γ ́ 6) και
να γίνει αφορμή συνετισμού και καταπραΰνσε-
ως της οργής όλων των οικείων της και, γιατί
όχι, της καλής αλλοιώσεώς τους. Έτσι, μια άλλη
σκοτεινή και βροχερή νύχτα, ο άστοργος και
σκληρόκαρδος πατέρας πέταξε τη Μαρία έξω
από το σπίτι. Αυτή κατέφυγε κάτω από μια
ροδιά, και προσευχόταν ασίγητα. Ο Θεός μας
τότε τη ροδιά την έκανε ομπρέλλα, αφού ως
Παντοδύναμος μπορεί και από λίθους «εγείραι
τέκνα τω Αβραάμ» (Λουκ. γ ́ 8). Η μητέρα της,
όταν άκουσε τις βροντές και είδε τις αστραπές
άρχισε να αγωνιά για το σπλάχνο της. Περίμενε
να αποκοιμηθεί ο σύζυγός της και κρυφά μετά
βγήκε στην αυλή σε αναζήτηση του παιδιού της.
Φαντασθείτε τη χαρά και την έκπληξή της, όταν
αντίκρυσε τη Μαρία να κάθεται κάτω από το
δένδρο, που σημειωτέον, λόγω του χειμώνα,
είχε ρίξει τα φύλλα του, και ούτε σταγόνα βρο-
χής δεν την είχε ακουμπήσει. Όλη η αυλή ήταν
πλημμυρισμένη από τα νερά της βροχής και ο
χώρος της ροδιάς με την καθισμένη στη ρίζα
της Μαρία ήταν εντελώς στεγνός. Δάκρυα τότε
χαράς και ευγνωμοσύνης προς το Θεό μας, που
μας προστατεύει από κάθε κίνδυνο, ξεχύθηκαν
από τα μητρικά της μάτια καθώς την οδηγούσε
στο δωμάτιό της. Μετά από τα οικογενειακά
αυτά περιστατικά και την εμφανή προστασία
του Θεού μας προς αυτήν, η Μαρία πήρε τη
μεγάλη απόφαση να Του αφιερωθεί ολοκληρω-
τικά. Το ποθούσε, όπως ο διψασμένος το νερό,
όπως ο πεινασμένος το ψωμί, όπως ο ασθενής
την υγειά του. Και ο πόθος του Θεού, όπως
λέγει και ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος, έσβησε τον
πόθο των γονέων και των αδελφών. Στο κο-
ντινό νησί της Πάτμου, το ευλογημένο νησί της
Αποκαλύψεως, είχε ακούσει για ένα γυναικείο
κοινόβιο, το Μοναστήρι της Ζωοδόχου Πηγής,
το οποίο είχε κτίσει ο ομολογητής Άγιος της
Εκκλησίας μας, ο Παρθένιος Παγκώστας. Εκεί
θα μπορούσε να ζήσει τη ζωή της αγνότητος,
της πτωχείας, της μοναδικής πολιτείας, αυτής
που στοχεύει στην κατάκτηση της αρετής και
της κληρονομίας τη Βασιλείας των Ουρανών.
Θα έφευγε κρυφά από τη μαρτυρική πατρι-
κή εστία, για να συγκαταριθμηθεί στις νύμφες
του Χριστού, του μόνου επιθυμητού της καρ-
διάς της. Θεώρησε, όμως, σκόπιμο και σωστό
πάρει ευλογία για την απόφασή της αυτή
από τον τότε Μητροπολίτη του νησιού Ιωάννη.
Εκείνος την άκουσε με κατανόηση και, δοκι-
μάζοντάς την, προσπάθησε να την αποτρέψει
από την πραγματοποίηση του σκοπού της, ίσως
σκεφτόμενος ότι η Κάλυμνος θα έχανε ένα τέ-
τοιο φιλέρημο στρουθίο, μια κόρη, που θα μπο-
ρούσε να αναδείξει το νησί σε τόπο αγιασμού
ψυχών. Όταν, όμως, πρόσκρουσε στο αμετάθε-
το της γνώμης της, την παρακάλεσε να παρα-
μείνει για λίγο ακόμη στο νησί και με πολλές
προσευχές να δεηθεί στο Θεό, για να αναδείξει
Εκείνος το θέλημά Του. Μετά από τρεις ημέρες
ο Δεσπότης κάλεσε τον πατέρα της Μαρίας και
του ανακοίνωσε την απόφαση της θυγατέρας
του, να φύγει για την Πάτμο. Τότε ήταν που
φάνηκε η μεταστροφή του άγριου πατέρα, που
με τη Χάρη του Θεού, ξεπερνούσε τις αδυνα-
μίες του και μαλακώνοντας τη σκληροκαρδία
του απάντησε στο Δεσπότη, ότι είχε ήδη πάρει
ο ίδιος την απόφαση να της κτίσει Μοναστήρι
στα κτήματά του.Ο Γέρο Κουλλιάς τήρησε το λόγο του. Σε ένα
οικογενειακό κτήμα στο Άργος έκτισε μιά Εκ-
κλησία και ένα κελλάκι, γύρω στο 1865, όταν η
πρωτότοκη κόρη του ήταν στο άνθος της ηλικί-
ας της, στα δεκαοκτώ της χρόνια. Την απόφαση
αυτή με απερίγραπτη χαρά δέχθηκε η Μαρία,
που με δοξολογική διάθεση προς τον αγαπημέ-
νο της Ιησού εγκαταστάθηκε στο ερημικό της
ασκητήριο. Και ήταν ερημικό τότε, γιατί όλη
η γύρω περιοχή του Άργους ήταν ακατοίκητη.
Μόνο η οικογένεια Βρόντου έμενε στο «κάθι-
σμα» του Μοναστηριού του Θεολόγου της Πά-
τμου, σε αρκετά μακρυνή απόσταση από το
ερημητήριο της Μαρίας του Κουλλιά. Αυτή την
ενέπνεε η τοποθεσία, γιατί στο «κάθισμα» των
Αγίων Αποστόλων, που είχε κτίσει ο Όσιος Χρι-
στόδουλος τον ενδέκατο αιώνα, είχαν ασκητέ-
ψει Όσιοι Γέροντες που αγίασαν το μέρος με
τα δάκρυά τους και ευαρέστησαν με την ασκη-
τική βιοτή τους τον Κύριο. Άλλωστε και η μορ-
φή της Κυρίας των Ουρανών, της Παναγίας της
Κυράς, ο μονόχωρος καμαροσκεπής Ναός της
με νάρθηκα με βυζαντινές και μεταβυζαντινές
τοιχογραφίες από τους ίδιους αγιογράφους των
Ναών του Μεγάλου Κάστρου και της Μεταμορ-
φώσεως, που κοσμεί το Άργος, και του οποίου
το Ιερό Βήμα χωρίζεται από τον κυρίως Ναό
με ξύλινο ζωγραφιστό τέμπλο του 1785, την
ενίσχυε στην προσπάθειά της για ανάβαση της
κλίμακας των αρετών και μάλιστα στο καινού-
ριο της σπίτι, το αφιερωμένο στον Ευαγγελι-
σμό της. Το ξεκίνημα, λοιπόν, των ασκητικών
κατορθωμάτων της Μαρίας είχε την ευλογία
της Παναγίας μας και τη στήριξη των παλαιο-
τέρων οσιακών μορφών του οροπεδίου του Άρ-
γους, που το πότισαν με τα δάκρυα και τους
ιδρώτες των ασκητικών τους πόνων. Ασφαλώς
η νεαρή κόρη θα είχε γαλουχηθεί πνευματικά
από το ακμαίο φιλοκαλικό πνεύμα που εκείνη
την εποχή συντηρούσε το κολλυβαδικό κίνημα.
Θα είχε εστερνισθεί την αδιάλειπτη προσευχή,
τη νήψη και την συνεχή Θεία Μετάληψη, από
τα βιβλία του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου
και από διδασκαλίες Αγιορειτών Πατέρων που
γυρνούσαν στα γύρω νησιά και μετέφεραν την
πνευματική αναγέννηση. Αυτοί, με πρώτο τον
Άγιο Νήφωνα τον Χίο, έκτιζαν Ναούς και μονα-
στήρια στη χάρη της Ευαγγελίστριας, όπως στη
Σκιάθο, στην Ικαρία, στη Σάμο, και στους γει-
τονικούς Λειψούς. Για έξη ολόκληρα χρόνια, η
νεαρή ασκήτρια έμεινε έγκλειστη στο μικρό της
κελλάκι, ολομόναχη και δεχόταν τη λιτή τροφή
της από ένα παραθυράκι. Βίωνε έμπρακτα και
μάλιστα σε πληρότητα το τρίπτυχο της μοναχι-
κής πολιτείας, την παρθενία, την πτωχεία και
την υπακοή, θεωρώντας ως αξίες όσα οι κοσμι-
κοί άνθρωποι θεωρούν απαξίες. Στόχευε μέσα

από τις αρετές αυτές να φθάσει στον αγιασμό

της, τη σωτηρία της ψυχής της, την πλήρη αφο-
σίωσή της στον Ουράνιο νυμφίο της μέσα από
την υπακοή, την άσκηση και την προσευχή. Με
απαράμιλλη ανδρεία κατατρόπωνε τις καθη-
μερινές μηχανορραφίες του μισοκάλου. Μια
βραδιά, όπως παλαιότερα συνέβη στον Όσιο
Αντώνιο, όπου ερπετά πλημμύρισαν το χώρο
της προσευχής του, και πρόσφατα στον Όσιο
Γέροντα Ιάκωβο Τσαλίκη, που με μορφή πλή-
θους σκορπιών του επιτέθηκαν κατά την ώρα
της προσευχής του στο σπήλαιο του Οσίου Δα-
βίδ, ο πονηρός και μισόκαλος δαίμονας γέμισε
το κελλί της ασκήτριας της Καλύμνου με ιο-
βόλα ερπετά. Όμως παρά την ευαισθησία της
γυναικείας της φύσεως δεν φοβήθηκε. Γνώρι-
ζε τα τεχνάσματα του πονηρού και λέγοντας
«συντριβήτωσαν υπό την σημείωσιν του τύπου
του Τιμίου Σταυρού Σου πάσαι αι εναντίαι δυ-
νάμεις» έκανε τον έχθιστο να απομακρυνθεί
καταντροπιασμένος. Στον Κύριό μας, η νεαρή
ερημήτρια της Καλύμνου μιλούσε με παρρησία,
αλλά και με δάκρυα ευχαριστίας του έλεγε:
«Κύριε, σε διψάει η ψυχή μου και σε ζητάει!
Kαι πώς να μην Σε ζητήσει, αφού Εσύ πρώτος
τη ζήτησες, την ανέσυρες από τον κόσμο. Εσύ
που «από κοπρίας ανυψείς πένητα» (Ψαλμ.
112, 7). Εσύ πρώτος τη ζήτησες και της έδω-
σες να γευθεί τη γλυκύτητα του Αγίου Σου
Πνεύματος. Γι’ αυτό και η ψυχή μου Σε αγα-
πά μέχρι τέλους»!
Το ίδιο όμως περιστατικό συνέβη και στον
Ηγούμενο της Ιεράς Μονής Αγίου Γερασίμου
του Ιορδανίτου, Χρυσόστομο Ταβουλαρέα.
Όταν εγκαταβίωσε για πρώτη φορά στο ερει-
πωμένο τότε μοναστήρι του Αγίου Γερασίμου
της Ιεριχούς, οι κατσαρίδες όχι μόνο δεν μει-
ώνονταν αλλά πολλαπλασιάζονταν, παρά τις
γενναίες προσπάθειές του. Κάνοντας μια μέρα
το σημείο του Σταυρού και λέγοντας παρόμοια
λόγια με αυτά της Οσίας Μαγδαληνής Κουλ-
λιά, εξαφανίστηκαν μονομιάς οι κατσαρίδες και
ο μισόκαλος καταντροπιάστηκε. Τα ίδια όμως
δεν πέρασε και η γερόντισσα Γαβριηλία Παπα-
γιάννη που όταν ήταν η ώρα της προσευχής οι
σκορπιοί έρχονταν με τα μιλούνια;
Για να συνεχίσουμε την βιογραφία της γερό-
ντισσας Μαγδαληνής Κουλλιά, μετά την επτά-
χρονη δοκιμασία της η Μαρία, που εν τω με-
ταξύ έλαβε με το μοναχικό σχήμα το όνομα
Μαγδαληνή, αξιώθηκε να αποκτήσει την πρώ-
τη υποτακτική της και μάλιστα σύναιμη. Ήρθε
και αφιερώθηκε στο Χριστό μας, μιμούμενη το
παράδειγμά της, η μικρότερη αδελφή της Αθα-
νασία. Το φως της Μαρίας φώτισε την αδελφή
της και μετά το φως και των δύο πλήθος άλ-
λων κοριτσιών της Καλύμνου, των οποίων ταυ-
τόχρονα θέρμανε τις ψυχές για το δύσκολο και
τραχύ, αλλά ευλογημένο δρόμο της μοναχικής
πολιτείας. Η αγάπη και το μητρικό φίλτρο που
διέθετε η Γερόντισσα Μαγδαληνή με τα άριστα
διοικητικά προσόντα και την άκρα ταπείνωση
προσέλκυσε ψυχές και τις οδήγησε με καρτερία
και στοργή στους ουράνιους λειμώνες. Υπήρ-
ξε μητέρα στοργική για όλους, φιλόπονη, αδι-
αλείπτως προσευχόμενη και νήφουσα. Επί των
ημερών της, το Μοναστήρι του Άργους εξελί-
χθηκε σε πνευματική κυψέλη, όπου οι μέλισσες
τρυγούσαν από τα χείλη της Γερόντισσάς τους
και έφτιαχναν μέλι αρετής και εν Χριστώ τε-
λειώσεως. Κάθε μία από τις νεοπροσερχόμενες
μοναχές έκτιζε το απέριττο κελλάκι της δίπλα
στης προηγούμενης και το Μοναστήρι μεγά-

λωνε με άναρχο μεν οικιστικό τρόπο, αλλά με
πνευματικές αρχές άριστες και θεάρεστες. Με
την πάροδο του χρόνου η Ευαγγελίστρια του
Άργους εξελίχθηκε σε πνευματική όαση για το
νησί της Καλύμνου με αποτέλεσμα γύρω του να
δημιουργηθεί και οικισμός από πτωχές οικογέ-
νειες βοσκών, που έβοσκαν τα ποίμνιά τους στα
πλούσια θαμνώδη βοσκοτόπια της περιοχής. Ο
διακαής πόθος όμως της Γερόντισσας Μαγδα-
ληνής ήταν να επισκεφθεί τους Αγίους Τόπους,
τα χώματα όπου βάδισε ο Κύριός μας Ιησούς,
και τα Μοναστήρια των μεγάλων ασκητών της
ερήμου. Η επιθυμία της κάποτε πραγματοποιή-
θηκε. Τί συγκίνηση ένοιωσε στον Πανάγιο Τάφο,
όπου υπηρέτησε ως καντηλανάφτισσα! Τί δέος
αισθάνθηκε εκεί στο φρικτό Γολγοθά, στο σπή-
λαιο της Γεννήσεως, στην Αγία Γεθσημανή, στο
φρέαρ του Ευαγγελισμού στη Ναζαρέτ αλλά
και στον Ιορδάνη ποταμό! Πόσα δάκρυα έχυ-
σε στην πλάκα της Αγίας Απολαθηλώσεως, στη
φυλακή του Πραιτωρίου, στον κήπο της προδο-
σίας! Αλλά και πόση δύναμη πήρε και άριστη
γνώση της καλογερικής από τα Μοναστήρια της
ερήμου, τον Άγιο Σάββα, τον Χοζεβά, τον Άγιο
Θεοδόσιο, και τον Άγιο Γεράσιμο. Όπου πήγαι-
νε σαν διψασμένο ελάφι ζητούσε να πιεί νάμα-
τα ζωήρρυτα μοναχικής πολιτείας, αναβάσεως
της κλίμακας των αρετών και πνευματικής τε-
λειώσεως. Εκεί στην Μονή Μάρθας και Μαρί-
ας και του Αγίου και Δικαίου Λαζάρου στην
Βηθανία εκάρη μεγαλόσχημη, θυμίζοντάς μας
λιγάκι από την πορεία της Γερόντισσας Γαβρι-
ηλίας, η οποία πέρασε από εκεί και έμεινε ως
δόκιμη 3 έτη. Η Ιερά Μονή της Βηθανίας είναι
όμως γνωστή και για έναν άλλο γέροντα. Τον
θαυματουργό γέροντα Θεοδόσιο, Ηγούμενο και
κτήτορα της Ιεράς Μονής Αγίου Λαζάρου, στον
οποίο θα αναφερθούμε παρακάτω.

The Cocoon, poetry written by Sofia Kioroglou at Spillwords.com

Spillwords.com presents: The Cocoon, poetry written by Sofia Kioroglou, a writer, a poet, a pilgrim, a missionary and a wife.

Πηγή: The Cocoon, poetry written by Sofia Kioroglou at Spillwords.com

The Cocoon, poetry written by Sofia Kioroglou at Spillwords.com

Spillwords.com presents: The Cocoon, poetry written by Sofia Kioroglou, a writer, a poet, a pilgrim, a missionary and a wife.

Πηγή: The Cocoon, poetry written by Sofia Kioroglou at Spillwords.com

Tribute To A New Martyr by Sofia Kioroglou at Spillwords.com

Spillwords.com presents: Tribute To A New Martyr, written by Sofia Kioroglou – I am a writer, a poet, a pilgrim, a missionary and a wife!

Πηγή: Tribute To A New Martyr by Sofia Kioroglou at Spillwords.com

Holy Land – The Journal of a Traveler | Author Sofia Kioroglou

This year has seen the publication of 2 books dedicated to the Holy Land and testimonies that bear witness to the Miracle of the Holy Light, namely  “MYSTICAL EXPERIENCES IN THE HOLY LAND – VOLUME 1 AND VOLUME 2” . Here’s the good tidings for 2020 : the English Edition will be available for those thirsting to learn about the miracles that are worked in the Holy Land and beyond. It took me a long time to complete it and write it in English but it is really worth it. The book will include testimonies from pilgrims but also from the monastic community. The book will be self-published  and will be distributed  by the bookshop “Vivliopolio” in Maroussi. Hope people embrace it!!!

Holy Land - The journal of a Pilgrim

TΗΕ HOLY LIGHT LIT UP THE MONASTERY OF SAINT ONUFRIUS IN AKELDAMA

The narration that follows corroborates the evidence that has come to light that the Holy Light is everywhere, moves of its own volition and does not come at a particular time. A friend of mine who was in Denmark, in 2019, shared an astonishing story that was crying out to be told. She and her husband found themselves at the Christian Orthodox Church of Alexander Nievski in Copenhagen to celebrate the Holy Pentecost. Both of them are Greeks who wanted to celebrate one of the most glorious days of our Orthodoxy. What they saw begs description. Throughout the Holy Liturgy, the Holy Light appeared in the form of a light saucer which was moving across the walls and dome. Simultaneously, there were flashes of light in the Holy Bema which started to become more frequent and stronger when the priest began saying the special prayers and everyone was kneeling down. The church was dark, illuminated by the dim lights of the candles flickering in the background and  the luminous sphere which was moving as if it were the light of a torch. But the Holy Light, according to another testimony from a lady in Alexandroupolis, Greece, appeared on the Holy Saturday and lit up the tombs of the saints that lie in Saint Onufrius’s monastery in Israel. What she told us was that the Female Superior of the monastery could not make it to the Holy Light Ceremony in the Holy Sepulchre and she was sad. But when she got out of her humble skete, she praised God for the gift he had sent her. The Holy Light had lit up the whole Monastery with a light so effulgent as the light of the sun.

 

Jerusalem icon of the Most Holy Mother of God began to stream myrrh in 1995. On the photo Fr. Nikolai with Fr. Aleksei (Biron) in 1996
Jerusalem icon of the Most Holy Mother of God began to stream myrrh in 1995. On the photo Fr. Nikolai with Fr. Aleksei (Biron) in 1996 – IN COPENHAGEN

 

To εικονάκι της Αγίας Αργυρής…

ΤΟ ΕΙΚΟΝΑΚΙ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΑΡΓΥΡΗΣ – ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΕΥΤΕΡΟ ΤΟΜΟ ΤΟΥ ΜΥΣΤΙΚΑ ΒΙΩΜΑΤΑ ΤΟΜΟΣ Β – ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΨΥΧΗΣ

Τον Σεπτέμβριο που μας πέρασε εκδόθηκε ο δεύτερος τόμος “ΜΥΣΤΙΚΑ ΒΙΩΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΓΗ- ΤΟΜΟΣ Β’” της συγγραφέως Σοφίας Κιόρογλου, με υπότιτλο “Κατάθεση Ψυχής”

Το βιβλίο περιλαμβάνει θαυμαστές εμπειρίες που έζησαν πρόσωπα σαν και εμάς αλλά και μοναχοί. Οι διηγήσεις που θα διαβάσετε στο βιβλίο είναι αληθινές και ανήκουν σε πραγματικά πρόσωπα. Το βιβλίο διατίθεται αποκλειστικά στο βιβλιοπωλείο της Κυρίας Ψαρουδάκη, ΜΑΡΟΥΣΙ, ΒΑΣ. ΣΟΦΙΑΣ 14, ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΑΠΟ ΤΟ ΔΗΜΑΡΧΕΙΟ  ΤΗΛ 6972848891.

ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΡΙΑΚΟΣΤΗ

Αποτέλεσμα εικόνας για αγια αργυρη εικονα"

Το εικονάκι της Αγίας Αργυρής
Η Κυρά Βασιλικώ είναι μια πολύ καλή μου
φίλη από την Αγία Γη, την οποία εγνώρισα το

  1. Θέλησα να της πάρω συνέντευξη για να
    την συμπεριλάβω στο καινούργιο αυτό βιβλίο
    με θέμα τα Πανάγια Προσκυνήματα. Με χαρά
    ανταποκρίθηκε στην πρόσκλησή μου και μου
    εμπιστεύθηκε τα εξής τα οποία ακολουθούν και
    έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον.
  • Όταν είχα πάει για πρώτη φορά στην Αγία
    γη, Σοφία μου γλυκιά, η Γερόντισσα Ειρήνη από
    την Μεγάλη Παναγιά μου έδωσε ένα εικονάκι

της Αγίας Αργυρής. Εν τω μεταξύ, εγώ παρα-
καλούσα την Παναγιά μας να αποκαταστήσει

την κόρη μου. Να παντρευτεί. Η Γερόντισσα Ει-
ρήνη όταν της είπα για την κόρη μου είπε:

-Πάρε το εικονάκι της Νεομάρτυρος Αργυρής

και παρακάλεσέ την. Η Αγία παντρεύει κορί-
τσια και μη φοβάσαι.

-Από τότε το εικονάκι αυτό έλιωσε από τα

φιλιά μου και τα παρακαλετά μου για απο-
κατάσταση της κορούλας μου. Εν τω μεταξύ

είχε γνωρίσει ένα αξιόλογο παλικάρι. Ήταν 30
Απριλίου όταν το τηλέφωνο χτύπησε ξαφνικά
ενώ έκαμα τις δουλειές του σπιτιού.
-Ντριν, ντριν ντριν… σκούπισα τα χέρια μου

και κατευθύνθηκα προς το τηλέφωνο. Σηκώνο-
ντάς το, άκουσα την ενθουσιώδη φωνή της κό-
ρης μου.

-Μαμά μαμά δεν θα το πιστέψεις αλλά μου
έκανε πρόταση γάμου ο αγαπημένος μου. Είμαι
τόσο ευτυχισμένη.

Η ευλογημένη μητέρα δεν το πίστευε. Κοίτα-
ξε στο ημερολόγιο από την Μονή Αγίου Γερασί-
μου στην Ιεριχώ που μοιράζει ο Γέροντας Χρυ-
σόστομος και τί να δεί; Ήταν ημέρα μνήμης της

Νεομάρτυρος Αργυρής. Η χαρά της ήταν απε-
ρίγραπτη. Η Αγία Αργυρή αποκατέστησε την

κοπελούδα της. Από τότε το Βασιλικώ κάνει
λειτουργία και αρτοκλασία εις την μνήμη της.
Όταν ξαναεπισκέφτηκε τα Ιεροσόλυμα, πήγε
και βρήκε την Γερόντισσα Ειρήνη και της είπε
τι είχε συμβεί. Η χαρά της ήταν απερίγραπτη!

Ο ΒΙΟΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΑΡΓΥΡΗΣ

Ανάμεσα στους πολυάριθμους νεομάρτυρες που θυσίασαν τη ζωή, την ομορφιά και τη νεότητά τους για την αγάπη του Ιησού Χριστού συναριθμείται και η τιμωμένη από την Ορθόδοξη Εκκλησία μας στις 30 Απριλίου ένδοξος και πολύαθλος νεομάρτυς Αγία Αργυρή, η οποία εκοιμήθη εν Κυρίῳ ύστερα από τα φρικτά βασανιστήρια που υπέστη επί δεκαέξι συναπτά έτη στις φυλακές του Χάσκιοϊ (Πικριδίου) της Κωνσταντινουπόλεως.
Η Αγία Αργυρή γεννήθηκε το 1688 στην Προύσα της μικρασιατικής Βιθυνίας. Οι γονείς της, ο Γεώργιος και η Σωσάννα, ήταν ευσεβείς και ενάρετοι και τη διαπαιδαγώγησαν με τα νάματα της χριστιανικής πίστεως. Όταν μεγάλωσε η ευσεβής και ενάρετη Αργυρή, άρχισε να διακρίνεται για τη σωματική της ωραιότητα, γεγονός που προκάλεσε την ακόλαστη σαρκική επιθυμία ενός νεαρού Τούρκου, ονόματι Χασάν, ο οποίος ήταν ο γιος του δικαστού της Προύσας. Μάλιστα το σπίτι του βρισκόταν κοντά στο σπίτι της ενάρετης και όμορφης μοναχοκόρης. Ο ερωτομανής αλλόθρησκος συνάντησε μία ημέρα την Αργυρή στον δρόμο και της αποκάλυψε το ερωτικό του πάθος. Εκείνη απομακρύνθηκε, αλλά ο νεαρός Τούρκος κυριευμένος από δυνατή ερωτική έλξη, συνέχισε να την ενοχλεί επιδιώκοντας να την πείσει να αλλαξοπιστήσει και να συνάψει μαζί του ερωτική σχέση. Έφτασε μάλιστα στο σημείο να απειλήσει τους γονείς της ότι κινδυνεύει η ζωή της μονάκριβης κόρης τους, εάν δεν υποκύψει στις σαρκικές του επιθυμίες και δεν αλλαξοπιστήσει. Τα θλιβερά αυτά γεγονότα τρομοκράτησαν τους ευσεβείς γονείς, οι οποίοι έσπευσαν να την παντρέψουν με έναν χριστιανό νέο. Έτσι μετά από λίγες ημέρες ορίσθηκε ο γάμος της Αργυρής με τον ομόδοξό της. Αλλά ενώ η νεόνυμφος οδηγούνταν από τον σύζυγό της στην εκκλησία, για να τελέσει σύμφωνα με το έθιμο παράκληση, εμφανίσθηκε ο ερωτομανής αλλόθρησκος μαζί με είκοσι άλλους Τούρκους και αφού την άρπαξαν μπροστά στα μάτια των γονέων και των συγγενών της, την οδήγησαν στο δικαστήριο με την κατηγορία ότι είχε υποσχεθεί να αλλαξοπιστήσει και να παντρευτεί τον νεαρό Τούρκο. Μάλιστα έξι Τούρκοι διαβεβαίωσαν γραπτώς αυτή την ανυπόστατη κατηγορία.

Η Αργυρή διαμαρτυρήθηκε στον δικαστή, ο οποίος ήταν ο πατέρας του ερωτομανούς αλλόθρησκου, ότι πρόκειται για συκοφαντία που δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Όμως μάταια προσπαθούσε η ενάρετη κόρη να πείσει τον δικαστή ότι όλη αυτή η κατηγορία εναντίον της ήταν μία σκευωρία, αφού οργισμένος ο δικαστής αποφάσισε τη φυλάκισή της. Αλλά η Αργυρή υπέμεινε τον εγκλεισμό της στη φυλακή χωρίς να φοβηθεί και να λυγίζει, αφού η αγάπη και η πίστη της στον Νυμφίο Χριστό την είχε ενισχύσει ψυχικά τόσο πολύ, ώστε υπέμεινε τη φυλάκισή της με καρτερία και γενναιοψυχία. Οι γονείς της προσπάθησαν να διασώσουν και να απελευθερώσουν την κόρη τους, ζητώντας μέσω του Μητροπολίτου Προύσης την παρέμβαση του Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως. Έφτασαν μάλιστα στο σημείο να μεταβούν οι ίδιοι στην Κωνσταντινούπολη και να διαμαρτυρηθούν στην τουρκική κυβέρνηση, αλλά το μόνο που κατόρθωσαν ήταν να μεταφερθεί η Αργυρή από τη φυλακή σε δωμάτιο του σπιτιού του δικαστού μέχρι να ορισθεί η δίκη σε ανώτατο δικαστήριο της Κωνσταντινουπόλεως. Όταν όμως έγινε η δίκη στην Κωνσταντινούπολη, ο δικαστής επικύρωσε τη δικαστική απόφαση του κριτού της Προύσας, σύμφωνα με την οποία ή θα αλλαξοπιστούσε η χριστιανή Αργυρή και θα παντρευόταν τον ερωτομανή Τούρκο ή θα περνούσε το υπόλοιπο της ζωής της μέσα στη φυλακή. Όμως και πάλι η ενάρετη μονάκριβη κόρη έμεινε σταθερή και αλύγιστη στην πίστη της στον Ιησού Χριστό και προτίμησε να κλεισθεί σε ισόβια δεσμά παρά να προδώσει την προσήλωσή της στον Σωτήρα και Λυτρωτή Χριστό.

Έτσι οδηγήθηκε αλυσοδεμένη στη φυλακή του Χάσκιοϊ και μάλιστα αναγκάσθηκε να ζει ανάμεσα σε αισχρές και ανήθικες γυναίκες, στις οποίες δόθηκε η εντολή να τη βασανίζουν ανελέητα ώστε να μην αντέξει τα βασανιστήρια και έτσι να υποχρεωθεί να αλλαξοπιστήσει. Η Αργυρή υπέμεινε τα βασανιστήρια με ξεχωριστή γενναιότητα και παρά τις σκληρότατες δοκιμασίες δεν υπέκυψε, αλλά απεναντίας με τη βοήθεια της προσευχής της στον Κύριο και της νηστείας έμεινε σταθερή και ακλόνητη στην πίστη της στον Νυμφίο Χριστό. Είναι ενδεικτικό ότι ούτε η υβριστική συμπεριφορά των ανήθικων γυναικών της φυλακής, ούτε οι συνεχείς ξυλοδαρμοί και οι άλλες βιαιότητες, ούτε οι πειρασμοί που δέχθηκε μέσα στη φυλακή, έκαμψαν το αγωνιστικό φρόνημα της πολυάθλου μάρτυρος του Χριστού, η οποία με πολλή χαρά και καρτερία υπέμεινε τα βασανιστήρια για την αγάπη του Χριστού και τη δόξα του πάντιμου ονόματός Του. Ήταν τόσο μεγάλη η χαρά και η ευχαρίστησή της μέσα στη φυλακή, ώστε τη θεωρούσε βασιλικό παλάτι και πνευματική παλαίστρα που την οδηγούσε στην αιώνια χαρά της Βασιλείας των Ουρανών. Στο σημείο αυτό αξίζει να αναφερθεί ότι αρνήθηκε ακόμη και την πρόταση του χριστιανού Μανώλη Κιουρτζίμπαση να την απελευθερώσει από τα ισόβια δεσμά της φυλακής. Όμως οι κακουχίες σε συνδυασμό και με την πνευματική της άσκηση είχαν οδηγήσει στην εξασθένηση των σωματικών της δυνάμεων. Έτσι όταν κατάλαβε ότι πλησίαζε το τέλος της επίγειας βιοτής της, θέλησε να ενωθεί με τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό και να κοινωνήσει των Αχράντων Μυστηρίων. Η επιθυμία της αυτή πραγματοποιήθηκε με τη βοήθεια ενός ηλικιωμένου φυλακισμένου, ο οποίος είχε τη δυνατότητα να κινείται με περισσότερη ελευθερία. Η πολύαθλος Αργυρή αποκάλυψε την επιθυμία της στον γέροντα, ο οποίος κατόπιν βρήκε τον προϊστάμενο της εκκλησίας της φυλακής και τον ενημέρωσε σχετικά. Τότε ο ιερέας έβαλε μέσα σε μία σταφίδα το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου και την έδωσε στον γέροντα. Αυτός στη συνέχεια μετέφερε τη σταφίδα με τα Άχραντα Μυστήρια στην αλυσοδεμένη Αργυρή και αφού η ένδοξος και πολύαθλος νεομάρτυς του Χριστού προσευχήθηκε και κοινώνησε, παρέδωσε την πάναγνη ψυχή της στον δικαιοκρίτη Κύριο. Έτσι μετά από τα φρικτά βασανιστήρια που υπέστη επί δεκαέξι συναπτά έτη, έλαβε τον αμάραντο στέφανο της αγιότητος και της δικαιοσύνης.

Μετά από την προς Κύριον εκδημία της, το πολυβασανισμένο σώμα της ενταφιάσθηκε στο περιώνυμο Αρχοντικό Νεκροταφείο, το οποίο βρίσκεται στον περίβολο του Ιερού Ναού της Αγίας Παρασκευής στο Χάσκιοϊ (Πικρίδιο) της Κωνσταντινουπόλεως, ο οποίος στην πρώτη του μορφή χρονολογείται από τον 15ο αιώνα, ενώ ο νέος ναός ανοικοδομήθηκε μεταξύ των ετών 1724 -1752 και ανακαινίσθηκε το 1833. Μετά από τρία έτη πραγματοποιήθηκε η ανακομιδή του ιερού σκηνώματός της, το οποίο βρέθηκε ακέραιο και ευωδιάζον. Μάλιστα ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Παΐσιος Β΄, ο οποίος έμεινε εκστατικός από την αφθαρσία και την ευωδία του ιερού σκηνώματος της Αγίας Αργυρής, αποφάσισε την εναπόθεσή του σε ιδιαίτερη λάρνακα, ενώ με απόφαση της Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου ορίσθηκε η μνήμη της να εορτάζεται κατ’ έτος πανηγυρικά στις 30 Απριλίου με την τέλεση Αρχιερατικής Θείας Λειτουργίας και με τη λιτάνευση του ιερού της λειψάνου. Ο Πατριάρχης Παΐσιος Β΄ φρόντισε μάλιστα αμέσως μετά την ανακομιδή του ιερού της σκηνώματος στο να ενταχθεί επισήμως η Αγία νεομάρτυς Αργυρή στο Αγιολόγιο της Ορθοδόξου Εκκλησίας, αφού οι εκδηλώσεις των χριστιανών προς τιμήν της ήταν ιδιαίτερα πληθωρικές. Στο σημείο αυτό αξίζει να αναφερθεί η περίπτωση μίας ευλαβούς χριστιανής, η οποία αφού προσκύνησε τη λάρνακα, θέλησε να λάβει για ευλογία ένα δάκτυλο από το χέρι της Αγίας. Η ασεβής ενέργειά της είχε ως συνέπεια να θαμπώσουν τα μάτια της και να μην βλέπει απολύτως τίποτα. Στη συνέχεια αφού ομολόγησε την αμαρτία της και ζήτησε συγχώρηση, επέστρεψε το δάκτυλο από το χέρι της Αγίας και αφού έμεινε για σαράντα ημέρες κοντά στη λάρνακα προσευχόμενη και νηστεύοντας, θεραπεύθηκε και τότε επέστρεψε υγιής στο σπίτι της. Μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1955 το ακέφαλο ιερό σκήνωμα της Αγίας Αργυρής φυλασσόταν μέσα σε ξύλινη λάρνακα στο αριστερό κλίτος του Ιερού Ναού της Αγίας Παρασκευής Χάσκιοϊ (Πικριδίου), αφού η τιμία κάρα της είχε αφαιρεθεί από Ρώσο μοναχό κατά την ημέρα της ανακομιδής και μεταφέρθηκε στη Ρωσία, όπου και εορτάζεται η μνήμη της. Όμως κατά τη διάρκεια των θλιβερών γεγονότων τον Σεπτέμβριο του 1955, όπου ο τουρκικός όχλος εισέβαλε στον Ιερό Ναό της Αγίας Παρασκευής, αλλά και σε άλλους ναούς της Κωνσταντινουπόλεως λεηλατώντας και καταστρέφοντας, αποτεφρώθηκε μαζί με τη λάρνακα και το ιερό σκήνωμα της Αγίας Αργυρής. Διασώθηκε μόνο τμήμα από την αριστερή χείρα της, το οποίο φυλάσσεται στον αναστηλωμένο πλέον Ιερό Ναό της Αγίας Παρασκευής, όπου κάθε χρόνο στις 30 Απριλίου, ημέρα της προς Κύριον εκδημίας της Αγίας νεομάρτυρος Αργυρής, τιμάται πανηγυρικά η μνήμη της.

Στο σημείο αυτό θα πρέπει να επισημανθεί η χρονολογική ανακρίβεια και σύγχυση που επικρατεί αναφορικά με την ημερομηνία τελευτής της εκ Προύσης της μικρασιατικής Βιθυνίας και εν Πικριδίῳ της Κωνσταντινουπόλεως αθλησάσης Αγίας ενδόξου νεομάρτυρος Αργυρής.

Ο λόγιος Σκοπελίτης μοναχός Καισάριος Δαπόντες (1713-1784), ο οποίος συνέταξε το Μαρτύριο της Αγίας που εμπεριέχεται στο Νέο Μαρτυρολόγιο του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου, αλλά και ο Οικουμενικός Πατριάρχης Κωνστάντιος Α΄ ο από Σιναίου αναφέρουν ως ημερομηνία τελευτής της Αγίας την 30η Απριλίου του 1725. Την ίδια ημερομηνία αναφέρουν ο εκ Πικριδίου δικηγόρος Φίλιππος Φιλιππίδης στη θρησκευτική, ιστορική και εποικοδομητική πραγματεία του «Η Νεομάρτυς Αργυρή 1688 -1721», καθώς και ο Ιωάννης Περαντώνης στο «Λεξικό των Νεομαρτύρων», αλλά όχι ως ημερομηνία τελευτής, αλλά ως ημερομηνία ανακομιδής των λειψάνων της Αγίας. Ως ημερομηνία της προς Κύριον εκδημίας της αναφέρουν οι Φίλιππος Φιλιππίδης και Ιωάννης Περαντώνης την 5η Απριλίου του 1721. Ιστορικά τεκμηριωμένη και ορθή θεωρείται η χρονολογία της 30ης Απριλίου 1725 ως ημέρας τελευτής της Αγίας, αφού η ανακομιδή των ιερών της λειψάνων έγινε επί των ημερών του Πατριάρχου Παϊσίου Β΄, ο οποίος εξελέγη Πατριάρχης το έτος 1726. Το γεγονός αυτό έρχεται σε αντίθεση με τον ισχυρισμό του Φιλίππου Φιλιππίδου στην πραγματεία του περί της Αγίας ότι η ανακομιδή των λειψάνων της πραγματοποιήθηκε στις 30 Απριλίου 1725 με την παρουσία του Πατριάρχου Παϊσίου Β΄. Επιπλέον ο συγγράψας το μαρτύριο της Αγίας, λόγιος μοναχός Καισάριος Δαπόντες, ήταν εν ζωή το 1725, γεγονός που επιβεβαιώνει την ορθότητα της χρονολογίας της 30ης Απριλίου 1725, ως ημερομηνίας της προς Κύριον εκδημίας της ενδόξου και πολυάθλου νεομάρτυρος Αγίας Αργυρής.

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΑΣ ΑΡΓΥΡΗΣ ΛΕΣΒΟΥ

Το χαρτάκι με τα ονόματα – Από το νέο βιβλίο της Σοφίας Κιόρογλου

Τον Σεπτέμβριο που μας πέρασε εκδόθηκε ο δεύτερος τόμος “ΜΥΣΤΙΚΑ ΒΙΩΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΓΗ- ΤΟΜΟΣ Β'” της συγγραφέως Σοφίας Κιόρογλου, με υπότιτλο “Κατάθεση Ψυχής”

Το βιβλίο περιλαμβάνει θαυμαστές εμπειρίες που έζησαν πρόσωπα σαν και εμάς αλλά και μοναχοί. Οι διηγήσεις που θα διαβάσετε στο βιβλίο είναι αληθινές και ανήκουν σε πραγματικά πρόσωπα. Το βιβλίο διατίθεται αποκλειστικά στο βιβλιοπωλείο της Κυρίας Ψαρουδάκη, ΜΑΡΟΥΣΙ, ΒΑΣ. ΣΟΦΙΑΣ 14, ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΑΠΟ ΤΟ ΔΗΜΑΡΧΕΙΟ  ΤΗΛ 6972848891.

 

 

ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΡΙΤΗ
Tο χαρτάκι με τα ονόματα…

 

Από τις πιο θαυμαστές διηγήσεις που ακού-
σαμε ήταν και αυτή μιας Γερόντισσας, που μετά

από αυτό που έζησε, αποφάσισε να αφιερωθεί
στον μοναχισμό που τόσο αγαπούσε. Το όνομά
της, ως λαϊκή ακόμη, ήταν Μαρία.
Όταν βρέθηκε στην Αγία Γη για πρώτη φορά,
είχε πάει με ένα γκρουπ 83 ατόμων από την
Αυστραλία στον Γολγοθά. Το εκπληκτικό είναι

ότι ενώ στεκόταν στο τέλος της ουράς, ένας γέ-
ροντας κατευθύνθηκε προς το μέρος της, λέγο-
ντάς της τα εξής:

-Έχεις χαρτάκι με ονόματα να μου δώσεις;

-Όχι, όχι δεν έχω…του απάντησε κάπως απο-
ρημένη και αναρωτήθηκε γιατί μόνο σε αυτή

πήγε ο γέροντας και επειδή ήθελε να αφήσει τα
ονόματα στην Γεθσημανή του είπε ψέμματα.
Τότε μια φίλη της της είπε:

-Γιατί λες ψέμματα, Μαρία; Aφού έχεις ονό-
ματα να δώσεις.

-Σσσσ, δεν σου πέφτει λόγος εσένα, της είπε.
Αλλά ο γέροντας πάλι απευθύνθηκε σε εκείνη

ενώ καθόταν πίσω στην ουρά και την ξαναρώ-
τησε:

-Έχεις ονόματα να αφήσεις εδώ;
Και πάλι η Μαρία του είπε ψέματα

-Όχι, δεν έχω…
Όμως, ούτε τελικά στην Γεθσημανή τα άφησε
ούτε πουθενά στην Αγία Γη γιατί στο μεταξύ

λες και έπαθε κάτι η μηχανή της και δεν μπο-
ρούσε ούτε το Γολγοθά ούτε την Παναγία να

φωτογραφήσει, και τότε λες και ξύπνησε ξαφ-
νικά. Κατάλαβε ότι έβαζε στην ζωή της πρώ-
τα την Παναγία και στον Κύριο ποτέ δεν είχε

προσευχηθεί. Ξαφνικά ζήτησε από το γκρουπ
να μην τους ακολουθήσει και έτρεξε να ψάξει
τον γέροντα εκείνο αλλά όπως καταλαβαίνετε

ποτέ δεν τον βρήκε μέχρι και σήμερα, γιατί φυ-
σικά δεν ήταν κάποιος μοναχός που ζούσε εκεί

και υπηρετούσε στο Γολγοθά αλλά μάλλον δεν
χρειάζεται να πω ποιος ήταν. Μάλιστα όταν
προσκυνούσε τον Γολγοθά άκουσε μια φωνή
πολύ δυνατή σαν να μιλούσε με μεγάφωνα να
την ρωτάει τρεις φορές:
-Eσύ όταν δίψας, δεν πίνεις από την πηγή
αλλά πας πιο κάτω για να πιεις; Nόμιζε ότι όλοι

άκουγαν αυτή την φωνή. Ρώτησε τους συμπρο-
σκυνητές της, η Μαρία, αλλά κανείς άλλος δεν την άκουσε. Φοβερό θαύμα.

Φανταστείτε μόνο
την σκηνή. Η φωνή εκκωφαντική! Πόσο δυνατά
φώναζε η φωνή εκείνη! Τώρα η Μαρία μας είναι
γερόντισσα στην Αγία Γη γιατί μετά από αυτό
αποφάσισε να ακολουθήσει τον μοναχισμό που
από μικρή κοπέλα επιθυμούσε. Είδε τον Χριστό και την ρώτησε:
-Eσύ όταν δίψας, δεν πίνεις από την πηγή
αλλά πας πιο κάτω για να πιεις; Aυτό ήταν
για εκείνη το μεγαλύτερο μάθημα…

John Vatatzes the Merciful-Poem by Sofia Kioroglou

Sofia Kioroglou

John Vatatzes the Merciful
everybody awaits
O may that glorious day
dawn upon us again


When the merciful king
from his slumber awakes 
Constantinople will see 
Both the king with his saints.

A few words about the sword symbolism

In Christianity the sword symbolism deals with protection, righteousness, and justice. We see archangel Michael depicted in Christian art holding a sword (also with scales) to reinforce the concept of truth, purity, equanimity, and the justness revealed in the light of Christ. Furthermore, we see the sword (often flaming) blocking the gates of Eden as a sign of protection - only the pure of heart may enter.


The poem is inspired by the Legend of the Reposed King, John Vatatzes A contemporary account during the reign of Andronikos Palaiologos (1282-1328), mentions that around the time that the Turks invaded Magnesia, on several occasions the castle guardsman had witnessed a lit candle…

View original post 298 more words

%d bloggers like this: