´Πενθεί η Ραϊθ τους Αββάδες της ‘- Δημοσιεύτηκε στο Fractal σήμερα

Ένα ποίημα αφιερωμένο στην Ραΐθώ του Σινά και ένα σύντομο αφιέρωμα
Της Σοφίας Κιόρογλου // *

http://fractalart.gr/sina/ΡαϊΘώ και Σινά

Πενθεί η Ραΐθ τους Αββάδες της…

Ατέλειωτη έρημος

χαιδεύει τη θάλασσα

μα η Ραχήλ ουρλιάζει.

Γιατί κλαίς Έλ Τορ;

Πενθεί η Ραΐθ τους Αββάδες της

κι οι Βλέμυες καυχώνται

Χτυπάνε σήμαντρα

αόρατοι ασκητές

Ραΐθ, ποτίστηκε το χώμα

με αίμα αγίων

Ω βιβλική Ελίμ

το πνεύμα του Θεού σου

ανασεμιά γλυκιά

Ω γη των φρούτων

θεοδώρητη στάση

αγκυροβόλι του Σινά.

ΣΙΝΑ

Ἡ χερσόνησος τοῦ Σινᾶ εἶναι μία ἀπὸ τὶς πλέον ἄνυδρες ἀλλὰ καὶ πιὸ γνωστὲς χερσονήσους ποὺ ὑπάρχουν στὸν κόσμο.

Ἡ περιοχὴ αὐτὴ εἶναι γνωστὴ λόγῳ τῶν σφοδρῶν μαχῶν μεταξὺ Αἰγυπτίων καὶ Ἰσραηλινῶν στοὺς δυὸ τελευταίους μεταξὺ τοὺς πολέμους ἀλλὰ καὶ ἐξαιτίας τοῦ ἀρχαιότερου μοναστηριοῦ στὸν κόσμο ποὺ λειτουργεῖ ἀπρόσκοπτα μέχρι σήμερα, τῆς Μονῆς τῆς Ἁγ. Αἰκατερίνης και με το παλαιό ημερολόγιο εορτάζει στις 8 Δεκεμβρίου.

Ἐμεῖς πρὶν μιλήσουμε γιὰ τὸ ὁμώνυμο μοναστήρι θὰ γνωρίσουμε ἀπὸ δυὸ γειτονικὲς «πόλεις τῆς Ἐρήμου».

Τὰ δυὸ αὐτὰ τοπωνύμια βρίσκονται ἔξω ἀπὸ τὴν ἱστορικὴ μνήμη τῶν σημερινῶν Ἑλλήνων ἐκτὸς ἴσως ἀπὸ μία μικρὴ μειοψηφία ποὺ τυγχάνει λόγῳ ἔρευνας ἢ εὐλάβειας νὰ γνωρίζει κάποιες λεπτομέρειες. Τί εἶναι αὐτὸ ὅμως ποὺ κάνει αὐτὲς τὶς περιοχὲς σημαντικὲς ὅσον ἀφορᾶ τὴν παρουσία τῶν Ἑλλήνων καὶ τῆς πίστεώς τους στὸν γεωγραφικὸ χῶρο ὅπου ἑνώνεται ἡ Ἀφρικὴ μὲ τὴν Ἀσία; Γιὰ νὰ ἀπαντήσουμε στὸ ἐρώτημα αὐτὸ θὰ πρέπει νὰ ἀκολουθήσουμε τὴν πορεία τῶν Ἰσραηλιτῶν ὑπὸ τὸν Μωυσῆ, τὶς τριήρεις τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων, τὰ ἐμπορικὰ καράβια καὶ τὰ στρατιωτικὰ ἀποσπάσματα τῶν Βυζαντινῶν ἀλλὰ καὶ νὰ ἀφουγκραστοῦμε τοὺς ἅγιους ἀσκητὲς τῆς Πίστεώς μας.

Ἔτσι λοιπὸν προερχόμενοι ἀπὸ τὸ Κάιρο ἀκολουθώντας τὴν ἐθνικὴ ὁδὸ μέσα ἀπὸ τὴν ἔρημο ἀφήνουμε τὴν ἀφρικανικὴ ἤπειρο καὶ διαπερνώντας ὑποθαλάσσια τὴ διώρυγα τοῦ Σουὲζ – ἕνα ἀπὸ τὰ πλέον στρατηγικὰ θαλάσσια περάσματα στὸν πλανήτη – περνᾶμε στὴν ἀσιατικὴ ἤπειρο καὶ συγκεκριμένα στὴν τριγωνικὴ χερσόνησο τοῦ Σινᾶ.

Ἀκολουθώντας νότια πορεία ἐπὶ τῆς παράλιας ζώνης καὶ ἔχοντας πρὸς δυσμᾶς τὴν Ἐρυθρὰ Θάλασσα περνᾶμε ἀπὸ τὸ σημεῖο ὅπου αἰῶνες πρὶν ἀπὸ τὴ γέννηση τοῦ Χριστοῦ θὰ περάσει ὁ Προφήτης Μωυσῆς, ὅταν θὰ διαχωριστοῦν τὰ νερὰ τῆς θάλασσας γιὰ νὰ διέλθει ὁ λαὸς τοῦ Ἰσραήλ. Λίγα χιλιόμετρα πρὸς νότον θὰ συναντήσουμε τὶς πηγὲς τῆς Μερᾶ, μία πραγματικὴ ὄαση μὲ λίγα φοινικόδεντρα, ποὺ σήμερα ὀνομάζεται Ayoun Mousa, δηλαδὴ Πηγὲς τοῦ Μωυσῆ. Εἶναι ὁ τόπος ὅπου ὁ Μωυσῆς, ἐμβαπτίζοντας τὸ νερὸ μὲ τὸ ξύλο ποὺ τοῦ ὑποδείχθηκε ἀπὸ τὸν Θεὸ θὰ μετατρέψει τὰ πικρὰ νερὰ σὲ πόσιμα. Καὶ ἔτσι θὰ ἔχουμε μία ἀπὸ τὶς παλαιότερες προτυπώσεις τοῦ σωτηρίου ξύλου τοῦ μέλλοντος Τιμίου Σταυροῦ.

Συνεχίζοντας πάντοτε νότια ἀνάμεσα στὰ ἀσβεστολιθικὰ πετρώματα τῆς Ἐρήμου ποὺ κάποτε ὑπῆρξαν βυθὸς θάλασσας, φθάνουμε στὴν Ἔρημο Σίν. Βλέπουμε ἀπὸ μακριὰ τὴν κοιλάδα ὅπου ὁ Θεὸς πρὸς κάλυψη τῶν ὑλικῶν ἀναγκῶν τοῦ λαοῦ θὰ βρέχει ἐπὶ σαράντα χρόνια τὸ Μάννα.

Βρισκόμαστε πλέον στὰ 200 χλμ. ἀπὸ τὴ σήραγγα τοῦ Σουὲζ ὅταν συναντᾶμε μία διασταύρωση, ὅπου τὰ περισσότερα τουριστικὰ – προσκυνηματικὰ γκρούπ, ἑλληνικὰ καὶ μή, παίρνουν πορεία ἀνατολικὴ γιὰ νὰ φθάσουν μετὰ ἀπὸ τρεῖς ὧρες περίπου στὴν Ἱ. Μ. τῆς Ἁγ. Αἰκατερίνης. Ἐμεῖς ὅμως θὰ συνεχίσουμε γιὰ νὰ φθάσουμε σὲ μία ἀπὸ τὶς ἔσχατες πρὸς νότον πόλεις τῆς χερσονήσου. Λίγο πρὶν φτάσουμε στὸν προορισμό μας συναντᾶμε τὴν ὄαση τῆς Ἀϊλὶμ μὲ τὶς δώδεκα πηγὲς καὶ τοὺς ἑβδομήντα φοίνικες ὅπου σταμάτησε ὁ Μωυσῆς. (Ἐξ.15:27)

Ἀμέσως μετὰ συναντᾶμε τὴν πόλη τῆς Ραϊθ· την οποία οι Αἰγύπτιοι ὀνομάζουν Ἒλ Τόρ. Ὀνομασία ἡ ὁποία προέρχεται ἀπὸ τὴν Ἑλληνικὴ ἔκφραση «Τὸ ὄρος».

Στὸ παράλιο ἄκρο τῆς πόλης, ἐκεῖ ὅπου ἡ ἔρημος συναντᾶται μὲ τὴν Ἐρυθρὰ θάλασσα βρίσκεται ἕνα ἀπὸ τὰ ξεχασμένα λιμάνια τῆς ναυτικῆς ἱστορίας τῶν Ἑλλήνων. Δυὸ χιλιάδες καὶ πλέον ἔτη πρίν, ἀπὸ ἐδῶ περνοῦσαν οἱ τριήρεις τῶν ἀρχαίων μας προγόνων καὶ ἀργότερα οἱ ἔμποροι τῆς Ρωμανίας. Σὲ αὐτὸ τὸ λιμάνι ἔκαναν τὶς στάσεις τους γυρνώντας ἀπὸ τὶς μακρινὲς ἀγορὲς τῆς Κεϋλάνης καὶ τῆς Ἰνδίας μὲ τὰ πολύτιμα φορτία τους διακόσια ἑλληνικὰ καράβια κάθε χρόνο πρὶν φθάσουν στοὺς προορισμούς τους: τὴν Ἀλεξάνδρεια, τὴν Ἀθήνα, τὴν Κωνσταντινούπολη. Ἡ Ραϊθὼ ἦταν τὸ κύριο λιμάνι τῆς περιοχῆς. Ἄλλωστε εἶναι ὁ τόπος μὲ τὶς πιὸ ἀνεκτὲς θερμοκρασίες κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ καλοκαιριοῦ σὲ ὅλη τὴν εὐρύτερη περιοχή.

Στὸ ἄκρο τῆς ὁμώνυμης πόλης ἐπὶ τῆς παράλιας ζώνης, σὰν μία ὄαση πνευματικὴ προβάλλει ἐν τῇ ταπεινώσει της ἡ Ἱ. Μ. Ραϊθώ. Ἡ σημερινή της θέση δὲν εἶναι αὐτὴ ποὺ ἀναφέρουν τὰ Συναξάρια ἀλλὰ ἐπανιδρύθηκε ἐδῶ κατὰ τὸν 19ο αἰ. γιὰ νὰ ἐξυπηρετήσει τὶς δεκάδες ἑλληνικὲς οἰκογένειες τῆς περιοχῆς καθὼς καὶ τοὺς ἑκατοντάδες Ρώσους προσκυνητὲς οἱ ὁποῖοι στὸν δρόμο τους γιὰ τὴν Ἱ.Μ. τῆς Ἁγ. Αἰκατερίνης χρησιμοποιοῦσαν ὡς σταθμὸ τὴ Ραϊθώ. Σήμερα δυὸ μοναχοὶ ἀποτελοῦν τὴν ἀδελφότητα τῆς μονῆς. Συντηροῦν τὶς ἐγκαταστάσεις ἀλλὰ καὶ ἐξυπηρετοῦν τὶς πνευματικὲς ἀνάγκες τῶν περίπου 15 ντόπιων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν.

Σὲ μία χώρα 65 ἑκατομμυρίων μουσουλμάνων καὶ 12 ἑκατομμυρίων Κοπτῶν αἱρετικῶν μονοφυσιτῶν ἀπέμειναν 15 χιλιάδες χριστιανοὶ ὀρθόδοξοι ποὺ αὐτοαποκαλοῦνται Ροὺμ ἢ Γκρὲκ Ὀρτοντόξ. Εἶναι μία ἱστορικὴ ἀντίφαση νὰ βρίσκει κάποιος σὲ αὐτὴ τὴν ἄγνωστη γωνιὰ τοῦ πάλαι ποτὲ Ἑλληνικοῦ κόσμου ἀνθρώπους οἱ ὁποῖοι αὐτοαποκαλοῦνται Ἑλληνορωμαῖοι. Κάτι πού μας ἀναγκάζει νὰ σκύβουμε εὐλαβικὰ πρὸς ὅλους αὐτοὺς τοὺς πληθυσμοὺς τῆς Μέσης Ἀνατολῆς οἱ ὁποῖοι μετὰ ἀπὸ τρομακτικὲς διώξεις διατήρησαν τὸ ὄνομα τῆς Ρωμηοσύνης καὶ τῆς Πίστεως ζωντανὸ μέχρι σήμερα σὲ χῶρες ὅπως ἡ Συρία, ὁ Λίβανος, ἡ Ἰορδανία, ἡ Αἴγυπτος.

Ἀρχαιολογικὲς ἔρευνες τὴ δεκαετία τοῦ ‘80 ἀποκάλυψαν πλησίον τῆς σημερινῆς μονῆς δυὸ βασιλικές, κελλιὰ μοναχῶν καὶ ἄλλες μοναστικὲς ἐγκαταστάσεις. Αὐτὲς εἶναι οἱ ἐγκαταστάσεις τῆς ἀρχικῆς λαύρας τῶν μοναχῶν καὶ τῆς μονῆς τῆς ὁποίας περιτείχισε ὁ Ἰουστινιανὸς τὸν 5ο αἰ. ὅπως μας διηγεῖται ὁ ἔμπορος καὶ συγγραφέας τῆς Χριστιανικῆς Τοπογραφίας ἀλλὰ καὶ μετέπειτα μοναχὸς Κοσμᾶς ὁ Ἰνδικοπλεύστης.

Ἕνα ἄλλο φαινόμενο, σημάδι πνευματικῆς παρουσίας εἶναι καὶ τὸ μυστικὸ σήμαντρο ποὺ ἀκοῦν μέχρι σήμερα οἱ ντόπιοι ἀλλὰ καὶ οἱ μοναχοὶ ποὺ κατὰ περιόδους ἐγκαταβιώνουν ἐδῶ. Τὰ ἀρχαῖα κείμενα ἀλλὰ καὶ σύγχρονες μαρτυρίες ντόπιων καὶ μοναχῶν μας ἀναφέρουν γιὰ ἤχους ἀπὸ σήμαντρα κάποιας μονῆς ἡ ὁποία ὅμως εἶναι ἀδύνατον νὰ ἐντοπιστεῖ. Οἱ ἴδιες μαρτυρίες μας διαβεβαιώνουν καὶ γιὰ ἕνα παρόμοιο φαινόμενο ὅπως αὐτὸ τῶν ἀοράτων ἀσκητῶν τοῦ Ἄθωνα. Σαράντα ἀόρατοι ἀσκητὲς ζοῦν γύρω στὰ ὄρη τῆς Ραϊθῶ καὶ ὅταν κάποιος ἀπὸ αὐτοὺς κοιμᾶται ἀντικαθίστανται ἀπὸ ἕναν νέο ποὺ ἀσκεῖται στὴ γύρω ἔρημο.

Ἀλλὰ ἂς δοῦμε πῶς ξεκίνησαν ὅλα αὐτά. Ἕνα ἀπὸ τὰ μεγαλύτερα προβλήματα ποὺ ἀντιμετώπιζαν οἱ μοναχοὶ στὴν ἔρημο δὲν ἦταν ἡ εὕρεση τροφῆς ἢ οἱ κλιματικὲς συνθῆκες ἀλλὰ οἱ δολοφονικὲς ἐπιθέσεις ποὺ δέχονταν ἀπὸ τὶς ἄγριες φυλὲς τῆς ἐρήμου ποὺ εἶχαν σὰν ὁρμητήριό τους, ἄλλοτε τὴν Ἀφρικὴ καὶ ἄλλοτε τὴ Σαουδαραβικὴ χερσόνησο. Κατὰ περιόδους οἱ φυλὲς αὐτὲς ἀποκτοῦσαν μεγάλη ἰσχὺ καὶ τότε μόνον τὰ στρατεύματα τῆς Αὐτοκρατορίας μποροῦσαν νὰ καταστείλουν τὴν ἀπειλή.

Τὸ 390 θὰ ἔχουμε τὴ γνωστότερη ἀπὸ ὅλες τὶς καταστροφές, ὅταν οἱ Βλέμυες, μία φυλὴ ποὺ ζοῦσε μεταξὺ Σουδὰν καὶ Αἰγύπτου θὰ καταφέρει νὰ περάσει στὴν χερσόνησο τοῦ Σινᾶ. Τὸ ἀποτέλεσμα θὰ εἶναι νὰ σφαγοῦν τὴν ἴδια ἡμέρα σχεδὸν τὸ σύνολο τῶν μοναχῶν τῆς Ραϊθῶ ἀλλὰ καὶ 39 ἀσκητὲς τοῦ ὄρους Σινᾶ. Οἱ ἐχθροὶ θὰ ἐπιτεθοῦν στὴν πρώτη περίπτωση ἀπὸ θαλάσσης ἐνῷ στὴ δεύτερη ἀπὸ ξηρᾶς. Τελικὰ θὰ ἐξοντωθοῦν ὅλοι ἀπὸ τὶς τοπικὲς στρατιωτικὲς δυνάμεις τῶν κατοίκων τῆς Φαρᾶν ποὺ ὑπάγονται στὴν Αὐτοκρατορία.

Ἡ λεπτομερὴς καταγραφὴ τοῦ μαρτυρίου μας διασώθηκε ἐξαιτίας τοῦ μοναχοῦ Ἀμμωνίου. Ὁ Ἀμμώνιος ἐκδιωγμένος ὡς ὀρθόδοξος ἀπὸ αἱρετικοὺς μονοφυσίτες ποὺ εἶχαν καταλάβει τὸν πατριαρχικὸ θρόνο τῆς Ἀλεξάνδρειας θὰ καταφύγει στὴ χερσόνησο τοῦ Σινᾶ. Ἅμα τῇ ἀφίξει του θὰ συμβεῖ τὸ τραγικὸ γεγονὸς τὸ ὁποῖο καὶ μᾶς μεταφέρει δείχνοντας ὅτι ἡ ἀληθής του Χριστοῦ Πίστη βάλλεται ἀνελλιπῶς στὴ διάρκεια τῆς ἱστορίας, ἀπὸ αἱρετικούς, φανατικοὺς δολοφόνους καὶ προπαγανδιστές.

Ἡ ἡμέρα ὅπου τιμῶνται ὅλοι οἱ μαρτυρήσαντες εἶναι ἡ 14η Ἰανουαρίου. Ἐνῷ ὁ Συναξαριστής μας ἀναφέρει: τὴ αὐτὴ ἡμέρα μνήμη τῶν Ἁγίων τριακονταοκτὼ καὶ ἄλλων Ἀββάδων, τῶν ἐν Σινᾷ ὄρει ἀναιρεθέντων καθὼς καὶ τὴ αὐτὴ ἡμέρα μνήμη τῶν Ἁγίων τριάκοντα τριῶν καὶ ἄλλων Ἀββάδων, τῶν ἐν Ραϊθὼ ἀναιρεθέντων

Ὡς πρὶν Ραχὴλ τὰ τέκνα, νῦν τοὺς Ἀββάδας

Κλαίει Ραϊθὼ συγκεκομμένους σπάθαις.

Τέτοιου εἴδους μαρτύρια θὰ ἔχουμε περισσότερα κατὰ τὴν ἐπέκταση τοῦ Ἰσλὰμ διὰ τῆς Τζιχὰντ τὸν 7ο αἰ.

Ἡ πνευματικὴ προσφορὰ καὶ νουθεσία ὅμως τῆς μονῆς αὐτῆς ἐπεκτείνεται καὶ σὲ ἕνα ἀπὸ τὰ σημαντικότερα πνευματικὰ συγγράμματα τῆς πίστεώς μας: τὴν Κλίμακα. Διότι θὰ εἶναι ὁ ἡγούμενος

τῆς Ραϊθὼ Ἰωάννης ποὺ θὰ παροτρύνει μὲ ἕνα γράμμα του τὸν συνωνόματό του, Ἁγ. Ἰωάννη νὰ γράψει τὶς πνευματικές του ἐμπειρίες καὶ νὰ τοῦ τὶς ἀποστείλει.

Ἤδη ὅμως ἔχουμε πάρει βόρεια ἀνατολικὴ πορεία καὶ κατευθυνόμαστε πρὸς τὸν ἑπόμενο προορισμὸ τοῦ ταξιδιοῦ μας. Ἀκολουθώντας ἑλικοειδῆ πορεία ἀνάμεσα ἀπὸ τὰ ἡφαιστειακὰ ὄρη τῆς περιοχῆς φθάνουμε στὸ Οὐάντι (κοιλάδα) Φεϊράν, ἡ ὁποία μᾶς ὁδηγεῖ στὴ μικρὴ κωμόπολη τῆς Φαράν.

Πρόκειται γιὰ τὴν Βιβλικὴ Ραφειδὶμ ὅπου καὶ θὰ δοθεῖ μία ἀπὸ τὶς σημαντικότερες μάχες τῆς Ἐξόδου ὅταν οἱ Ἰσραηλίτες θὰ κατανικήσουν τὴν ἄγρια φυλὴ τῶν Ἀμαληκιτῶν. Ἐδῶ θὰ ἔχουμε ἄλλη μία προτύπωση τοῦ Τιμίου Σταυροῦ ἀφοῦ ὅσο ὁ Προφήτης Μωυσῆς θὰ σηκώνει τὰ χέρια τοῦ σταυροειδῶς τότε ὁ στρατὸς τοῦ Ἰσραὴλ θὰ νικᾶ. Μόλις ὅμως λόγῳ φυσικῆς κόπωσης τὰ χέρια θὰ πέφτουν καὶ θὰ διαλύεται τὸ σχῆμα τοῦ Σταυροῦ τότε θὰ νικοῦν οἱ Ἀμαληκίτες.

Ἡ μικρὴ κωμόπολη στὸ μέσον μίας στενῆς καὶ ἄνυδρης κοιλάδας ἀποτελεῖται ἀπὸ τὰ μικρὰ χαρακτηριστικὰ σπίτια τῶν Βεδουίνων τὰ ὁποία βρίσκονται μέσα σὲ ἕνα δάσος ἀπὸ χιλιάδες φοινικόδεντρα. Ἡ μόνη ἔνδειξη πολιτισμοῦ σήμερα εἶναι ἕνα σχολεῖο.

Καὶ ὅμως ὅταν οἱ Ἕλληνες ζοῦσαν ἐδῶ καὶ ἡ Αὐτοκρατορία τῆς Ρωμανίας διαφέντευε, τὰ πράγματα ἦταν διαφορετικά. Στὴ μέση τῆς ἐρήμου ὑπῆρχε ὁλόκληρη ἐπισκοπὴ τῆς ὁποίας τὸ ποίμνιο στὴν πλειοψηφία του ἀποτελοῦνταν ἀπὸ Ἕλληνες καὶ Ἑλληνόφωνους Αἰγυπτίους. Ἡ παρουσία Ἑλλήνων κατοίκων στὴ χερσόνησο κατὰ τὴ Βυζαντινὴ περίοδο πιστοποιεῖται καὶ ἀπὸ τὶς ἑκατοντάδες ἐπιγραφὲς ποὺ ἔχουν βρεθεῖ στὶς πόλεις, σὲ μοναστικὰ συμπλέγματα καὶ κελλιὰ καθὼς καὶ σὲ βραχώδεις τοποθεσίες.

Μάλιστα δέ, ὑπῆρξε χριστιανικὸ κέντρο ἀρκετὰ πρὶν ἀπὸ τὴν Ἱ. Μ. τῆς Ἁγ. Αἰκατερίνης, ἀφοῦ ἐδῶ βρίσκονταν ἡ ἕδρα τοῦ Ἐπισκόπου Σινᾶ.

Στὴν Α’ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο τῆς Νικαίας θὰ παραστεῖ καὶ ὁ τοπικὸς ἐπίσκοπος ὡς ἕνας ἀπὸ τοὺς 318 Πατέρες. Ὑπογράφει ὡς Ἀρχιεπίσκοπος Φαρᾶν καὶ Σινὰ Ἄνθιμος.

Οἱ ἀνασκαφὲς ἀπέδειξαν ὅτι κατὰ τὴν Ἑλληνιστικὴ καὶ Βυζαντινὴ περίοδο ἡ περιοχὴ εἶχε ἐπάρκεια σὲ νερὸ καὶ ὑπῆρχαν γεωργικὲς καλλιέργειες. Ὑπῆρχε πλοῦτος καὶ ὁ πληθυσμὸς ξεπερνοῦσε τοὺς 10 χιλιάδες κατοίκους. Ἐπίσης ἕνα ἄλλος πόρος πλουτισμοῦ ἦταν καὶ τὸ γεγονὸς ὅτι τὸ φαράγγι ἀποτελοῦσε ἐμπορικὴ ὁδὸ ἀλλὰ καὶ στρατηγικὴ γραμμὴ ἐπικοινωνίας. Γιὰ ὅλους αὐτοὺς τοὺς λόγους ὑπῆρχε μόνιμη στρατιωτικὴ φρουρὰ ὀκτακοσίων ἀνδρῶν. Ἄλλωστε τὰ συναξάρια μὲ τοὺς μάρτυρες τῆς Πίστεώς μας, μιλοῦν γιὰ τὶς συνεχεῖς δολοφονικὲς ἐπιθέσεις τῶν ἄγριων φυλῶν τῆς ἐρήμου. Εἴτε προερχόμενες ἀπὸ τὴ Σαουδαραβία εἴτε ἀπὸ τὴ μακρινὴ Αἰθιοπία.

Μέχρι καὶ σήμερα βλέπει κανεὶς νὰ στέκεται τὸ μικρὸ γυναικεῖο ἡσυχαστήριο μὲ τὸν ναὸ τοῦ Προφήτη Μωυσέως καθὼς καὶ τὰ παρεκκλήσια τῶν Ἁγ. Κοσμᾶ καὶ Δαμιανοῦ καὶ Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου. Ἕνα κάστρο πνευματικὸ στὸ ὁποῖο συνενώνονται ἡ Παλαιὰ καὶ ἡ Νέα Διαθήκη. Ἑπτὰ ὀρθόδοξες μοναχὲς ζοῦν ἐδῶ ποὺ μὲ τὴν ἐργασία τοὺς ἔχουν δημιουργήσει στὸν ἄλλοτε ἔρημο τόπο μία ἀκόμα πνευματικὴ ἀλλὰ καὶ φυσικὴ ὄαση.

Ἡ Γερμανικὴ ἀρχαιολογικὴ ἀποστολὴ ἔχει μέχρι στιγμῆς ἀποκαλύψει ἑπτὰ πρωτοβυζαντινοὺς ναοὺς οἱ ὁποῖοι χρονολογοῦνται μεταξὺ τοῦ 5ου καὶ 7ου αἰῶνος.

Μάλιστα ἔχουν βρεθεῖ ἀρκετὲς ἑλληνικὲς ἐπιγραφές. Ἔτσι λοιπὸν ἀναδύεται σιγά-σιγὰ μέσα ἀπὸ τὴν ἄμμο τῆς ἐρήμου ἕνα ἄλλο παρελθόν. Τὸν τόπο αὐτὸ στὸν ὁποῖο κρύβονταν παλαιότερα οἱ πλέον ἄγριες καὶ ἀδίστακτες φυλὲς τῆς ἐρήμου, οἱ πρόγονοί μας ἐργαζόμενοι ἀλλὰ καὶ προσευχόμενοι θὰ καταφέρουν νὰ τὸν ἐξημερώσουν.

Εἶναι γεγονὸς ὅτι ἡ σύγχρονη Αἴγυπτος κάνει κάποιες προσπάθειες τὰ τελευταῖα χρόνια γιὰ τὴν ἀνάπτυξη τῆς περιοχῆς ἀλλὰ θὰ πρέπει νὰ σημειώσουμε ὅτι αὐτὸ γίνεται γιὰ πρώτη φορὰ μετὰ τὴν ἐκδίωξη τῶν Ἑλλήνων τῆς Ρωμανίας, ἔπειτα ἀπὸ ἕνα διάλειμμα δεκατεσσάρων αἰώνων.

Γιατί ἡ ἐπέλαση τοῦ Ἰσλὰμ σὲ αὐτὲς τὶς περιοχὲς θὰ ξεριζώσει καὶ τὶς τελευταῖες ὀάσεις πολιτισμοῦ ποὺ μὲ τόσο κόπο καὶ φροντίδα δημιούργησαν μέσῳ τῶν αἰώνων μοναχοὶ καὶ λαϊκοὶ συνεργαζόμενοι μεταξύ τους.

Ἀφήνουμε ὅμως πλέον πίσω μας τὴν Φαρὰν καὶ ἑλισσόμενοι ἀνάμεσα στοὺς γρανιτένιους βραχώδεις ὄγκους μετὰ ἀπὸ μία περίπου ὥρα φθάνουμε στὴν Ἱ. Μ. τοῦ Σινᾶ. Ἄλλο ἕνα θαῦμα τοῦ διαχρονικοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ.

* Η Σοφία Κιόρογλου είναι μεταφράστρια και δημοσιογράφος. Εργάστηκε ως αρχισυντάκτρια του Club Gourmet και ως λεξικογράφος σε διάφορες εταιρίες. Ποιήματα της έχουν δημοσιευτεί και διακριθεί στον αγγλικό και αμερικανικό τύπο και σε βιβλία που διατίθενται σε ξένα βιβλιοπωλεία και στο Amazon. Αυτή την στιγμή εργάζεται ως κειμενογράφος στην εταιρία Μatadog. Για περισσότερες πληροφορίες επισκεφτείτε το sofiakioroglou.wordpress.com

.

Advertisements

A poetic tour to Saint Catherine and to biblical Elim

Hello everyone!

It is good to be back. I am now trying to get on top of my jam-packed inbox. Lots of interesting posts to catch up on! I promise to do my best to read them all.

My trip to Sinai was amazing. The Feast of Saint Catherine took place in the most glorious colors. Many pilgrims were present this year for the feast of Saint Catherine. Bishop Joachim came from Jerusalem, and Bishop Nicholas from Alexandria, together with other clergy. Chanters came from Greece and Egypt, and were joined by members of the community.

The vigil began at eight o’clock in the evening, and went on through the night, concluding at five o’clock in the morning. It was still dark when we had the procession around the church with the relics of Saint Catherine.

A few words about Raitho

My first port of call before arriving at the Monastery of Saint Catherine was Raitho, which is the underpinning of many of my poetic endeavors.I love the atmosphere of the place and the spiritual income I derive from my visit to the biblical Elim

The Byzantine Emperor Justinian did not only build the famous monastery of St. Catherine, but he built a second monastery:
The Raitho Monastery in the modern El Tur, which was a port on the Red Sea dating back to Phoenician times.

This monastery is located alongside the Old Port of El Tur and it has been a site of monastic habitations from the late 3rd and early 4th century. Nowadays, Greek orthodox monks still live here and it is a spiritual oasis for the Orthodox Christians of Egypt. These are not the Christians known as Coptics. They do not recognise the Pope as the spiritual leader and in their eyes the interpretation of the faith by the Coptic church is false. This all dates back to the year 1054 when the schism between the eastern and western christianity lead to the separation between the Orthodox (Byzantine patriarchs) and Roman-Catholic or Latin Church.

In the Bible El Tur is called Elim, where Moses arrived at the seventy date palms and twelve springs of water (Exodus 15:27). The old town Raitho (now El Tur) was located at the bay, which formed a natural harbour near the mouth of the Gulf of Suez. Provisioning was done earlier by ship and the stock was saved in the Raitho monastery before it was brought to the Sinai monastery (nowadays the Monastery of St. Katherine) in St. Katherine.

In the 3rd century, El Tur was a refuge for persecuted Christians.
From the end of the 3rd century to the mid 5th century, at various times during the persecutions of Christians by the Romans and their accomplices, a group of martyrs was slaughtered in Raitho and other parts of the Sinai. About 378 AD a group of 40 monks, known as the Holy Martyrs of Raitho (Isaiah, Sabbas, Moses, Jeremiah, Paul, Adam, Sergius, Domnus, Proclus, Hypatius, Isaac, Macarius, Mark, Benjamin, Eusebius and Elias), was killed by the Blemmyes at this site. This is annually commemorated in the Orthodox Church on January 14th.

img_3375

The Holy Fathers of Raitho

 

Archaeological excavations
There are several places in El Tur (Wadi El Tur, Gebel Naqus, Raaya and El Kilani) where archaeological excavations have taken place since 1984. Another monastery from the 6th century with 2 basilicas was found, an (olive) oil press, stock rooms and kitchens, cells of monks, a number of ovens and a reinforced wall with two entrances. They also found more than 4000 fragments of manuscripts that provided new insights on early Islam, its development of social and business networks and its relationship with Roman, Christian and Byzantine cultures.

The Raitho Monastery

Today, the Raitho monastery is called the Monastery of St. George.
The traditional monastic presence is being continued by the Sinai dependency of Saint George, connected to the world famous Monastery of St. Katherine, which lies deep in the Sinai High Mountains.

img_3380
 In earlier times, the old church of St. George was moved three times because of the rising of the sea level. The last time this occurred around 1875. Today proper and regular maintenance takes place at this old monastery and the church. Not far from the monastery and the old church of St. George, the Christian community of El Tur has built an impressive new church with surrounding gardens. Here are the regular services held for the faithful.

During archaeological excavations in Wadi El Tur, the body of Saint Gregory of Raitho was found. He built the old church of St. George in 1876 and died in 1889. His remains were returned to the monastery of St. George, named after this Holy man, where it is now allowed to pray beside his body which is a Holy relic to Orthodox Christians.

In the Greek Orthodox church, Saints are considered as intimate brothers and sisters who have gone to Paradise. They are not dead but ‘passed away’. Their love has not stopped and also their prayers for saving the world will never stop; they pray for the people and they are respected; their icons are revered and the faithful believe in their mediation. Also after they have passed away many miracles are attributed to them.
Through the icons, the saints that they depict are present for the faithful (that’s why believers do not hesitate to kiss the icon) and they reveal to them the continuing presence of Christ and the saints. Hence the icons are called the windows of eternity.

When you stand in the room where the body of this Saint George lies in state, it directly strikes that his remains have been preserved well and that the remains spread the same pleasant sweet smell of myrrh like other Saints, like the remains of Saint Katherine in the Monastery of St. Katherine. The monks told us about the miracles he still performs today. These are carefully documented by the monks and sent to the leadership of the church for review. The last time Saint George was seen, was during the demonstrations in Egypt in January 2011, protecting this monastery and church.

El Tur, the biblical ElimEl Tur is the capital of South Sinai and located 100 kilometres north of Sharm el Sheikh (only a one hour drive by car) along the road to Suez and Cairo.

El Tur has a milder climate than Sharm el Sheikh and often a refreshening breeze is blowing. It is a city that hardly knows tourism and travellers looking for a quiet alternative to Sharm el Sheikh, can here discover the simple rustic life in the Sinai.

The history of the city of El Tur dates back to the time of the pharaohs but little people know about it, as El Tur is not located in an area destinated for tourism, but is has a longer history than most other places in Sinai. The first inhabitants called it Raitho, the land of fruit, because there were so many palm trees with dates to be found.
In the Bible El Tur is called Elim. El Tur later was named after the nearby mountain, Gebel El Tur.

The old city was built of coral and fossil and you can still find such houses. The set up of the city is spacious so at first glance it does not give the impression to be a big city. Every district lives as a small community with it’s own shops. The micro buses, taxi’s and Bedouin taxi’s drive the people from one district to the next.

El Tur is a city where ordinary Egyptians live and where life is affordable for them, unlike other more touristic places. Traditionally mainly Bedouins and a small group of Greek orthodox christian Egyptians lived here but as the Nile Delta (Cairo and surroundings) gets overpopulated and polluted, more people migrate from that region to the Sinai and to El Tur. This migration is supported by the Egyptian government and the city is developing at a rapid pace. The indigenous people see this all happen with great disquiet. They fear that by this migration and the rapid growth of the city, the peaceful character of El Tur will be affected.

El Tur is the only large city in the Sinai with a natural underground water reservoir. This water flows directly from the mountains of Sinai to El Tur, making it good and fresh water. This also makes El Tur a good place to be. A substantial part of the water from El Tur is transported by to Sharm el Sheikh and other places, where there is no fresh water available.

The city is important for the fish, oil and gas industries and also the dry-dock at El Tur offers employment. Oilrigs and ships for diving and snorkelling are expertly maintained and ships are also built here.

Nowadays we see more and more farming around El Tur and it is remarkable what they can grow here in the fertile sandy soil. Besides olive trees and lemon trees, you can find guava, mango, grapes, strawberries, tomatoes, peppers, eggplants, apricots, figs, peaches, onion, cucumber, potatoes, cauliflower, cabbage, mollogeya (a spinach-like vegetable), zucchini, lettuce, rucula, basil, parsley, coriander, dill and mint. The indoor market (souk) is open daily until late in the evening.

Hope you have found this information helpful and interesting. Here comes my poem RAITHO which was published in Winamop by my Editor Dave last month at http://winamop.com/sk1605.htm

“Raitho” in Winamop

Raitho

the Land of Fruits

the biblical Elim

a stopping place for travellers

El-Tur