Έλα Χριστούλη έλα…το νέο παιδικό βιβλίο της Σοφίας Κιόρογλου σε μορφή e-book

ελα χριστούλη εικονα

TO BIΒΛΙΟ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΑΝΑΖΗΤΗΣΕΤΕ ΣΕ ΜΟΡΦΗ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΣΤΕΛΝΩΝΤΑΣ ΜΟΥ ΜΥΝΗΜΑ ΣΤΟ sophiek.74teacher@gmail.com

ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ ΒΑΣΙΣΜΕΝΟ ΣΕ ΑΛΗΘΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

ΣΕΛΙΔΕΣ 6

 

« O Κύριός μου και O Θεός μου », Δόξα Σοι ! Ένα μικρό οδοιπορικό στη ζωή του Αγίου Θωμά. Βοήθεια μας ο Άγιος!

ΓΙΑ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΠΩ ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑ ΣΟΦΙΑ ΚΟΥΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΡΕΥΝΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΜΗ ΒΟΗΘΕΙΑ ΤΗΣ ΣΤΗΝ ΑΝΑΔΕΙΞΗ ΑΥΤΏΝ ΤΩΝ ΠΟΛΥΤΙΜΩΝ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑΤΩΝ!

Στο Βόρειο Ιράκ στην Συριακή μονή των Μονοφυσιτών Ιακωβιτών του Αγίου Ματθαίου ( τοπικού Αγίου τους ) υπάρχει το άφθορο δάκτυλο του Αγίου Θωμά που άγγιξε το Σώμα του Αναστάντος Κ.Η.Ι. Χριστού .

Η εικόνα ίσως περιέχει: φαγητόΗ εικόνα ίσως περιέχει: βουνό, ουρανός, υπαίθριες δραστηριότητες και φύση

 

Εις διάστημα τριών μιλίων όθεν βλέπετε κάτω όλο το Μοναστήριον είναι το Παρεκκλήσιον του Προδρόμου και περαιτέρω τα καταλύματα Γρηγόριου τινός ασκητού και μία δεξαμενή καθρού νερού και κατωτέρω ειναι Παρεκκλήσιον της Αγίας Ζώνης , την οποίαν παρέλαβε ο Απόστολος Θωμάς .
Σύμφωνα με την παράδοση, η Αγία Ζώνη φτιάχτηκε από τρίχες καμήλας από την ίδια την Θεοτόκο, και μετά την Κοίμησή της, κατά την Μετάστασή της στους ουρανούς, την παρέδωσε στον απόστολο Θωμά.
«Προς δόξαν ακήρατον ανερχομένη Αγνή, χειρί σου δεδώρησαι τω αποστόλω Θωμά, την πάνσεπτον Ζώνην σου», ψάλλει η Εκκλησία στο απολυτίκιο της εορτής της καταθέσεως της Τιμίας Ζώνης της Θεοτόκου.

Η εικόνα ίσως περιέχει: υπαίθριες δραστηριότητες

Η Εκκλησία του Αγίου Θωμά στη πόλη Τσενάι του Μανδράς είναι γνωστή ως η Βασιλική του Καθεδρικού Ναού του Αγίου Θωμά όπου χτίστηκε τον 16ο αιώνα πάνω από τον τάφο του Αγ. Θωμά σήμερα είναι Ρωμαιοκαθολική O ΄Αγιος κήρυξε τον Χριστιανισμό από το 52 μ.Χ. έως το 68 και υπέστη μαρτύριο στη βορειοδυτική Ινδία. μ.Χ. Στο βουνό όπου σκοτώθηκε ο άγιος, οι Πορτογάλοι το 1523 έχτισαν την Εκκλησία της Παναγίας της Ελπίδας . Μια σκάλα με 14 σταθμούς του Σταυρού οδηγεί στην κορυφή του βουνού.
Υπάρχει και Ορθόδοξος Ιερός Ναός στη Καλκούτα που έκανε έργο μεγάλο ο Μακαριστός Αγιορείτης Ιγνάτιος με την βοηθό την μακαριστή Ματίνα μετά τις αγρυπνίες καθάριζε τον Ι.Ναό στο Χριστό στα Σπάτα που για την βοήθεια που προσέφερε στην Ορθόδοξη κοινότητα αξιώθηκε και είδε τον Αναστάντα Κ.Η.Ι Χριστό την ώρα που αναχωρούσε για τους Ουρανούς όπως μας είπε ο Μακαριστός Ιγνάτιος : – Ο Χριστός ο Χριστός είπε Τον είδε τον Χριστό να λάμπει και ξεψύχησε . Αιωνία αυτών η μνήμη !

Η εικόνα ίσως περιέχει: υπαίθριες δραστηριότητες
Η εικόνα ίσως περιέχει: υπαίθριες δραστηριότητες και φύση
Η εικόνα ίσως περιέχει: υπαίθριες δραστηριότητες
Η εικόνα ίσως περιέχει: 2 άτομα, άτομα στέκονται και υπαίθριες δραστηριότητες
 Ο ΤΑΦΟΣ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΘΩΜΑ ΣΤΟ ΤΣΕΝΑΪ ΤΗΣ ΙΝΔΙΑΣ
ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΘΩΜΑ ΣΤΗΝ ΙΝΔΙΑ
Στη πόλη Ορτάνο της Ιταλίας στον ιερό Ναός του Αγίου Θωμά υπάρχει τίμιο λείψανο του Αγίου Θωμά που ευωδιάζει
Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.Η εικόνα ίσως περιέχει: εσωτερικός χώρος

Στη Πάτμο υπάρχει η τιμία Κάρα του Αγίου Θωμά . Δόξαζουμε το Θεό που έιχαμε την ιδιαίτερη ευλογία να προσκυνήσουμε με τον σύζυγο μου την τιμία κάρα του Αγίου που τόσο ευλαβούμαστε μιας και παντρευτήκαμε τέτοια μέρα!

Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.
Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.

To Άγιο Φως άναψε τα κεριά της στο ξενοδοχείο το Μεγ. Σάββατο

Ευχαριστώ πολύ την αγαπημένη φίλη και συγγραφέα Εύα Πετροπούλου- Λιανού για την μετάφραση στα γαλλικά

ποίηση στην εποχή της εκποίησης: ΜΙΑ ΖΩΗ ΤΟ ΙΔΙΟ ΣΕΝΑΡΙΟ (Κιόρογλου Σοφία)

ΜΙΑ ΖΩΗ ΤΟ ΙΔΙΟ ΣΕΝΑΡΙΟ (Κιόρογλου Σοφία)

Προχωρώ Μπροστά και Ακάθεκτα

Μια Αέναη πορεία Αυτονομίας
Τελικός Προορισμός ο στόχος «Καταξίωση».
Ακόμη κι όταν Κουράζομαι να περπατώ
Επαναλαμβάνω στον εαυτό μου
Την σημασία Επίτευξης του Στόχου.
Συνεχίζω να Επαναλαμβάνω
Μια Ζωή το ίδιο σενάριο
Λέγοντας τα ίδια λόγια:
«Δίχως να Ζω μα μόνο να Επαναλαμβάνω»

UNE VIE DANS LE MÊME SCÉNARIO
(Kioroglou Sofia)

Aller de l’avant et décoller

Un parcours perpétuel d’autonomie
L’objectif “Destination” est la destination finale.
Même quand je suis fatigué de marcher
Je me répète L’importance d’atteindre l’objectif.
Je continue de répéter
Une vie dans le même scénario
Dire les mêmes mots: “Sans vivre seulement répéter”

μετάφραση ΕΥΑ ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΥ ΛΙΑΝΟΥ

Ευχαριστώ πολύ τον εκδότη του Περιοδικού Κεφάλος για την παρουσίαση και απαγγελία του ποιήματος μου στην σημερινή εκδήλωση.

ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ 2020
ΖΩΝΤΑΝΗ ΜΕΤΑΔΟΣΗ
ΗΜΕΡΑ 1η – 28/3/2020
ΩΡΑ: 18:00 μ.μ.
ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ: ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ ΠΑΣΤΡΑΣ
ΜΕΤΑΔΟΣΗ: ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΒΗΜΑ
ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ: Κέφαλος – Το Λογοτεχνικό Περιοδικό της Κεφαλονιάς

 

Σας υπενθυμίζουμε πως σήμερα ξεκινάει η διήμερη εκδήλωση μας: «Γιορτή της Ποίησης 2020», η οποία θα μεταδοθεί ζωντανά στη σελίδα του λογοτεχνικού περιοδικού μας στο facebook: Κέφαλος – Λογοτεχνικό Περιοδικό Κεφαλονιάς, στις 18:00 μ.μ. και τις δύο ημέρες (28/3 & 29/3/2020) -τη μία ημέρα θα παρουσιαστούν οι μισοί συμμετέχοντες και την άλλη ημέρα οι υπόλοιποι.
Εσείς συμμετέχετε στη σημερινή ημέρα παρουσίασης και απαγγελίας των ποιημάτων σας, όπως θα διαπιστώσετε στη λίστα παρακάτω, και γι’ αυτό το λόγω λαμβάνετε το εν λόγω μήνυμα.
Ευχόμαστε καλή επιτυχία και καλή ακρόαση σε όλους! Ραντεβού σήμερα στις 18:00!
ΑΠΑΓΓΕΛΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΩΝ ΗΜΕΡΑΣ 1ης (ΣΑΒΒΑΤΟ 28/3/2020) – ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ 2020 – ΚΕΦΑΛΟΣ – ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΚΕΦΑΛΟΝΙΑΣ

“Poesía sin fin” της Σοφίας Κιόρογλου

Ποίηση δίχως τέλος
ατέρμονες κινήσεις της σκέψης
αποτυπωμένες σε ένα φύλλο χαρτί
με μελάνι ακόμη νωπό
Οι λέξεις χορεύουν, τα συναισθήματα
σπρώχνουν το ένα το άλλο για να καταλάβουν
περίοπτη θέση καθώς ο Αλεχαντρίτο Χοδορόφσκι
ασθμαίνει αγχωτικά δίπλα στην Στέλλα Ντιάζ
Βυθισμένος στη δίνη ενός ποιητικού πειραματισμού
ξεχνάει την αγωνία του καθώς σκουπίζει μια σταγόνα
ιδρώτα, κοντοστεκούμενη στο λακάκι του ρουθουνιού του
και συνεχίζει να γράφει ώσπου οι σελίδες γεμίζουν
Ποίηση χωρίς τέλος σε μια ζωή που έχει πάντα τέρμα
τον φυσικό θάνατο αλλά όχι τις λέξεις, οι οποίες θα μείνουν
πάντα χαραγμένες στο λευκό χαρτί.

Σοφία Κιόρογλου

Βασιλική Δραγούνη

Παναγιώτης Κότσης

Ιωάννης Χειμωνάκος

Ευτυχία Καπαρδέλη

Άρης Μαργέτης

Άννα Κοκκίνη

Γκέλη Ντηλιά

Νικόλαος Καζακλάρης

Ειρήνη Στεφανάκη

Μαρία Γεωργίου

Ηλίας Παππάς

Αμφιτρίτη Κωνσταντέλου Εμμανουήλ

Σοφία Σκλείδα

Σωτηρία Κυρμανίδου

Ρένα Γιατράκη

Δήμητρα Λογγίνου

Μαρία-Ελένη Μωυσίδου

Ελισάβετ Σατσόγλου

Δημήτρης Δημητριάδης

Θέμις Τάταρη-Μπιλλήρη

Παρθένα Τσοκτουρίδου

Φοίβος Σταμπολιάδης

Βασίλειος Μπούρης

Αντώνης Περδικούλης

Θάνος Παπατζιτζές

Άρτεμις Τομαή

Χλόη Αμαράντου

Δημήτρης Σκρέτας

Μαρίνα Παπαδοπούλου

Φώτης Τρυφωνόπουλος

Γιώργος Αλεξανδρής

Κυριακή Δράκου

Ευρυδίκη Περικλέους

Αλεξάνδρα Κολιγιώτη

Ελίνα Σταμπουλή

Δημήτριος Γκόγκας

Θάνος Κατσιαβριάς

Θωμαή Τσιμερίκα

Αναστασία Ραπτοπούλου

Χρύσα Θυμιοπούλου

Αλεξάνδρα Στελλάκη

Μελπομένη Γκούλελη

Αθηνά Μαλαπάνη

Ζαχαρούλα Γαϊτανάκη

Δήμητρα Χατζηκυριακίδου

Ράνια Αγγελακούδη

Κατερίνα Ηρακλέους

Εμμανουήλ Μελλισουργάκη

Πάνος Κουμπούρας

Στεφανία Χρυσαφίδου

Θοδωρής Γεωργάκης

Ευάγγελος Καραφωτιάς

Καίτη Κουναλάκη

Γιώργος Τζανόπουλος

Δημήτρης Τούλιος

Νίκη Σκουτέρη

Τζούλια Παππά

Νίκος Κοτταρίδης

Γεωργία Καλαμποκά

Μαρία Μίγκλη

Παρασκευή Κηπουρίδου

Μερκούριος Γιάντσης

Ευγενία Κορτσάρη

Δήμητρα Κιντσάκη

Δέσποινα Τσουλφαΐδου

Αγγέλα Χρονοπούλου

Τάσος Κυρτάσογλου

Χαρίκλεια Ρίζου

Δημήτρης Παπαδόπουλος

Πετρούλα Σιόγκα

Βάργαλης Πέτρος

Σταυρούλα Βραγάλη

Κατίνα Μέτσιου

Αντώνης Φιλιππαίος

Σταμάτης Μπεκιράκης

Μπάμπης Τσέλος

Κορίνα Πάντου

Ζαννέτα Καλύβα-Παπαϊωάννου

Σπυρίδων Τρούσσας

Πάνος Κεφαλάς

Χρήστος Δούκας

Μαρία Καλεμκερίδου

Ηλιάνα Νταραντάνη

Ευάγγελος Καρακούλας

Νατάσσα Θάνου

Με εκτίμηση,
Πλούταρχος Πάστρας.
Εκδότης Λογοτεχνικού Περιοδικού «ΚΕΦΑΛΟΣ»
& Εφημερίδας Λογοτεχνικό Βήμα,
Αντιπρόεδρος «Διεθνούς Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών & Καλλιτεχνών»,
Φιλόλογος, Λογοτέχνης

Κέφαλος – Το Λογοτεχνικό Περιοδικό της Κεφαλονιάς
ΜΕΙΝΕ ΕΝΗΜΕΡΩΜΕΝΟΣ ME ENA CLICK!
-Κάνε LIKE στη σελίδα μας στο FACEBOOK: www.facebook.com/kefalosperiodiko/
-Εγγράψου ακόλουθος στην Ιστοσελίδα μας: kefalosperiodiko.blogspot.com/
-Κάνε μας FOLLOW στο TWITTER: twitter.com/KefalosMagazine

Poesia sin fin – Up and running

Σοφία Κιόρογλου | Poesía sin fin

Μονόκλ

Ποίηση δίχως τέλος
ατέρμονες κινήσεις της σκέψης
αποτυπωμένες σε ένα φύλλο χαρτί
με μελάνι ακόμη νωπό

Οι λέξεις χορεύουν, τα συναισθήματα
σπρώχνουν το ένα το άλλο για να καταλάβουν
περίοπτη θέση καθώς ο Αλεχαντρίτο Χοδορόφσκι
ασθμαίνει αγχωτικά δίπλα στην Στέλλα Ντιάζ

Βυθισμένος στη δίνη ενός ποιητικού πειραματισμού
ξεχνάει την αγωνία του καθώς σκουπίζει μια σταγόνα
ιδρώτα, κοντοστεκούμενη στο λακκάκι του ρουθουνιού του
και συνεχίζει να γράφει ώσπου οι σελίδες γεμίζουν

Ποίηση χωρίς τέλος σε μια ζωή που έχει πάντα τέρμα
τον φυσικό θάνατο αλλά όχι τις λέξεις, οι οποίες θα μείνουν
πάντα χαραγμένες στο λευκό χαρτί.


Η Σοφία Κιόρογλου είναι μεταφράστρια και κειμενογράφος. Έχει εκδόσει δύο ποιητικές συλλογές σε μορφή e-book και ένα εγχειρίδιο για στελέχη επιχειρήσεων. Ποιήματα της έχουν δημοσιευτεί και βραβευτεί στον ελληνικό, αγγλικό και αμερικανικό τύπο και σε φεστιβάλ όπως το Festival for Poetry, το PENGICIAN, Winning Writers και Poetry Super Highway. Ποιήματα της μπορείτε να διαβάσετε στο Lunaris Review, Galleon, Galway Review, InbetweenHangovers, Verse-Virtual, Poetic Diversity, Peeking Cat Poetry Magazine,  Your One Phonecall, Halcyon Days Magazine, Basil o’ Flaherty, Labyrinthine Passages, Outlaw Poetry Network, Dumas de Demain, Fractal.gr, tovivlio.net, matia.gr και σε ελληνικές και διεθνείς ανθολογίες. Γράφει στο μπλογκ: sofiakioroglou.wordpress.com

New book coming up!!!”In the footsteps of Jesus” by author Sofia Kioroglou

A revelatory book is due out in mid February. Here’s a short excerpt from the book and a video !!! The book is based on true accounts of real persons!Thanks to all those who have sent me their testimonies from across the world!!!

Print
The Holy Land – The Journal of a Traveler
Author : Sofia Kioroglou
Copyright: Sofia Kioroglou
Cover: Petros Papadopoulos

A single shaft of sunlight streams into the Church of the Holy Sepulchre, illuminating the spot where fire erupted from the Tomb of Christ during the ceremony of the Holy Fire on Saturday, the day before Orthodox Christian Easter. Fire comes from within the tomb but in 2012 I saw it before the entrance of the Venerable Patriarch Theofilos, in the form of a luminous globe weaving in and out of the crowd in divine effulgence, light the candles of a fellow pilgrim. This year, the Holy Fire was seen coming down like peals of thunder. Above the Holy Aedicule, we saw streaks of lightning turning dark into divine effulgence. Words fail me!!!Nun Sofia Tsatsarounou was outside. She could not enter the Church. Yet, her candles were lit of their own volition in the Holy Yard.  More than 10,000 Orthodox pilgrims filled the church this year. (Testimony of Sofia Kioroglou)

It was down to divine providence that we
were rushed to an area I had never been. On the
top balcony, the view was breathtaking, says Mrs
Panagiota Aitaki. We had no idea of what would

ensue. As I was standing, I saw the Greek Hagi-
otafites parade around the tomb inside. A couple

of minutes before the Patriarch entered the Ae-
dicule, I saw three golden balls floating, open-
ing and merging into an equilateral triangle. I

screamed in amazement only to discover that I
was in good company. Everyone beside me was awed and lachrymose.
agiofos3
 Αποτέλεσμα εικόνας για holy fire miracle
Αποτέλεσμα εικόνας για holy fire miracleΑποτέλεσμα εικόνας για holy fire miracle

H Oμολογία – Ποίημα της Σοφίας Κιόρογλου

"Η ομολογία" της Σοφίας Κιόρογλου 
Τι κι αν με βασανίσουν;

Πρέπει να ομολογήσω πως Συ δημιούργησες τα σύμπαντα,


Για όλα τ’ άστρα, για όλες τις λάμπες και για όλα τα όνειρα
Εσύ είσαι ο Δημιουργός 

Κι αν έρθουν να συλλάβουν εμένα, 

πρώτον Εσένα δεν παρέδωσαν με ένα φιλί; 

Tι κι αν κανείς δεν διαμαρτυρηθεί;

Εγώ μέχρι θανάτου θα ομολογώ Εσένα!».
e8b538f1e21badb5fa6ac47838fb2092
Απόσπασμα από το υπό έκδοση παιδικό βιβλίο ” ΕΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΛΗ, ΕΛΑ”

Έβρος – Ποίημα της Σοφίας Κιόρογλου

Ευχαριστώ πολύ την ΕΡΤ 3 για την επιλογή του ποιήματος μου στην σημερινή της εκπομπή με θέμα την πατρίδα μου τον Έβρο!

A heartfelt thank you to ERT3 Channel for kicking off its program with a poem of mine dedicated to my homeland “Evros”.

Νούμερο 19263 – Σοφία Κιόρογλου

Σοφία Κιόρογλου | Νούμερο 19263

“Η ζωή είναι σαν τις καμινάδες των κρεματορίων. Νομίζεις ότι ακατάπαυστα καπνίζουν. Μα σαν τα κύματα καπνού υψώνονται λίγο παραπάνω, γίνονται φωτεινά σύννεφα και διασκορπίζονται στον απέραντο ορίζοντα. Πριν οι ψυχές μας αποχωριστούν από τον μάταιο τούτο κόσμο, ακολουθούν το ίδιο απόκοσμο πέταγμα προς την αιωνιότητα. Εκείνη την σκοτεινή διαδρομή μέσα από τα βάσανα, πριν η ψυχή λουστεί στο άκτιστο φως”.

Αυτά και άλλα έλεγε η αιχμάλωτη νούμερο 19263 σε ένα κρεματόριο του Ράβενσμπουργκ με μάτια που έσταζαν πύον και σάρκα φαγωμένη από τις ψείρες…Χαμένη στο θάλαμο αερίων από τους Ναζί, η Μαρία Σκομπτσόβα μας χαιρετά από ψηλά, υποδεικνύοντας την αρετή σε μοντέρνους καιρούς…Ακτινοβολώντας στην Ειρήνη μέσα από το ολοκαύτωμα.

Το βίντεο που ακολουθεί επιμελήθηκε ο Εικονογράφος Πέτρος Παπαδόπουλος


Η Σοφία Κιόρογλου είναι μεταφράστρια και κειμενογράφος. Έχει εκδόσει 3 βιβλία και ένα εγχειρίδιο για στελέχη επιχειρήσεων. Ποιήματα της έχουν δημοσιευτεί και βραβευτεί στον ελληνικό, αγγλικό και αμερικανικό τύπο και σε φεστιβάλ όπως το Festival for Poetry, το PENGICIAN, Winning Writers και Poetry Super Highway. Ποιήματα της μπορείτε να διαβάσετε στο Lunaris Review, Galleon, Galway Review, InbetweenHangovers, Verse-Virtual, Poetic Diversity, Peeking Cat Poetry Magazine,  Your One Phonecall, Halcyon Days Magazine, Basil o’ Flaherty, Labyrinthine Passages, Outlaw Poetry Network, Dumas de Demain, Fractal.gr, tovivlio.net, matia.gr και σε ελληνικές και διεθνείς ανθολογίες. Γράφει στο μπλογκ: sofiakioroglou.wordpress.com

ΒΙΟΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΜΑΡΙΑΣ ΣΚΟΜΠΤΣΟΒΑ

Η Αγία Μαρία γεννήθηκε το 1891 μ.Χ. στην Ρίγα της Λετονίας και το όνομα της, πριν παντρευτεί, ήταν Ελισαβέτα Πιλένκο.
Οι γονείς της ήσαν πιστοί και ευσεβείς άνθρωποι που της μετέδωσαν από μικρή τα ουσιώδη της πίστης. Στα 14 της χρόνια θα πεθάνει ο πατέρας της, και η μικρή Ελισαβέτα θα νιώσει την αδικία του θανάτου, άρα και την απουσία του Θεού τον οποίο θεωρούσε πια ως ανύπαρκτο.
Το 1906 μ.Χ. μαζί με την χήρα μητέρα της θα μετακομίσουν στην Αγία Πετρούπολη, όπου θα αναμειχθεί με τους κύκλους των διανοουμένων ιδιαίτερα με τον ποιητή Αλεξάντερ Μπλοκ. Επίσης, όπως τόσοι άλλοι σύγχρονοι της, θα γίνει μέλος αριστερών πολιτικών οργανώσεων, «για να πολεμήσω την αδικία μέσα στον κόσμο» όπως έλεγε αργότερα.
Το 1910 μ.Χ. η Λίζα θα παντρευτεί τον Ντμίτρι Κούζμιν-Καράβιεφ, ο οποίος ήταν μέλος των «Μπολσεβίκων». Ένας γάμος που έγινε όχι από αγάπη, αλλά από συμπάθεια περισσότερο. Συνέχιζε τις επαφές της με πολιτικούς και πνευματικούς κύκλους, ενώ αν και θεωρούσε τον εαυτό της άθεο, αναζωπυρωνόταν το παλιό της ενδιαφέρον για τον Χριστό, περισσότερο όμως ως ηρωική μορφή.
Έτσι, παράλληλα με την συγγραφή ποιημάτων (είχε ήδη εκδώσει 2 ποιητικές συλλογές) αποφάσισε ν’ ασχοληθεί με τις θεολογικές σπουδές.
Γράφτηκε λοιπόν στην Θεολογική Ακαδημία της Μονής του Αλεξάνδρου Νιέβσκυ στην Αγία Πετρούπολη, αλλά σημαντικά γεγονότα έμελλαν να συμβούν σε λίγο: ο γάμος της θα διαλυθεί το 1913 μ.Χ., αλλά τον Οκτώβρη του ίδιου έτους θα γεννηθεί το πρώτο της παιδί. Εμβαθύνοντας στις σπουδές της, παράλληλα όμως με την δική της προσωπική αναζήτηση της πίστης, θα συμπεράνει πως ο χριστιανικός ασκητισμός δεν συνίσταται στον βασανισμό του σώματος, αλλά το ενδιαφέρον για τις ανάγκες των άλλων ανθρώπων, μαζί με το ενδιαφέρον για καλυτέρευση των κοινωνικών συνθηκών. Έτσι στράφηκε προς το μικρό Σοσιαλεπαναστατικό Κόμμα τον οποίο ήταν μακρόθεν των ιδεών του Λένιν.
Τα γεγονότα τρέχουν. Καταδιώκεται από την μπολσεβίκικη εξουσία που προσπαθεί να στεριωθεί στην Ρωσία. Λόγω φιλίας της με την γυναίκα του Λένιν διασώζεται από εκτέλεση. Ωστόσο η καταδίωξη της είναι ανηλεής: αν και εκλέχθηκε δήμαρχος της μικρής πόλης Άναπα, στην Μαύρη Θάλασσα, είναι τα χρόνια του εμφύλιου πολέμου και αυτή τη φορά θα την συλλάβουν οι Λευκοί, οι αντίπαλοι των Μπολσεβίκων. Θα γλυτώσει και πάλι την εκτέλεση, την φορά αυτή χάρη στον Δανιήλ Σκόμπτσοβ ο οποίος ήταν ο δικαστής της. Αργότερα θα τον ερωτευτεί, και το ειδύλλιο θα καταλήξει σε γάμο. Για την Λίζα πλέον η ζωή στη Ρωσία ήταν επικίνδυνη, ο εμφύλιος αιματοκυλούσε όλη την χώρα και οι Μπολσεβίκοι φαινόταν πως είχαν κερδίσει σημαντικά ερείσματα.
Μαζί με την οικογένεια της παίρνουν την πρωτοβουλία να μεταναστεύσουν, για να φτάσουν τελικά μετά από περιπέτειες στο Παρίσι το 1923 μ.Χ. Το 1926 μ.Χ. είναι χρονιά μεγάλης δοκιμασίας και θλίψης καθώς χάνει την κόρη της από μηνιγγίτιδα. «Ο θάνατος κάποιου αγαπημένου σου προσώπου ανοίγει διάπλατα τις πύλες της αιωνιότητας, ενώ ολόκληρη η φυσική ύπαρξη χάνει την σταθερότητα και την συνοχή της. Οι νόμοι του χθες έχουν καταργηθεί, οι επιθυμίες έχουν σβήσει, η απουσία νοήματος αντικατέστησε το νόημα…..πριν τον μαύρο λάκκο του τάφου, τα πάντα πρέπει να επανεξεταστούν, να συγκριθούν με το ψεύδος και την διαφθορά».
Η Λίζα όλο και πιο πολύ πια θα αφιερωθεί στην μελέτη και την κοινωνική εργασία στο Παρίσι. Έγινε μέλος της Ρωσικής Φοιτητικής Χριστιανικής Κίνησης, έργο που την έφερε σε επαφή με πάμφτωχους ρώσους μετανάστες στις πόλεις και τα χωριά σε όλη την Γαλλία.
Αναρωτιόταν διαρκώς για την αληθινή της κλίση στη ζωή. Της άρεσε να βοηθά τους αναξιοπαθούντες βλέποντας σ’ αυτούς το αληθινό πρόσωπο του Χριστού, διότι για την Λίζα ο ανθρωπισμός και η φιλευσπλαχνία θεμελιώνονταν όχι σε κάποια κοσμική ηθική αλλά στα ίδια τα λόγια του Χριστού, γι’ αυτό έμεινε στην διακονία αυτή στερεωμένη ως το τέλος. Από την άλλη αναρωτιόταν για το είδος της εργασίας της εντός του εκκλησιαστικού χώρου. Οραματιζόταν ένα διαφορετικό είδος κοινότητας, μοναστικής και αδελφικής συνάμα.
Ο Μητροπολίτης Ευλόγιος γνωρίζοντας τον κοινωνικό ακτιβισμό της Λίζας ανάμεσα στους πρόσφυγες, της πρότεινε να γίνει μοναχή. Η Λίζα συμφώνησε, υπήρχε όμως το πρόβλημα του υφιστάμενου γάμου της. Αν και διαφωνούσε στην αρχή, ο σύζυγος της θα συναινέσει στο εκκλησιαστικό διαζύγιο το 1932 μ.Χ. Λίγες εβδομάδες αργότερα στο παρεκκλήσι του Θεολογικού Ινστιτούτου του Παρισιού, στον Αγιο Σέργιο, θα γίνει η κουρά της, και το νέο της όνομα θα είναι Μαρία.
«Μοναχισμός μέσα στον κόσμο», όπως έλεγε η ίδια, θα είναι πια η αποστολή της, κάτι ολότελα διαφορετικό από την μέχρι σήμερα εμπειρία της Εκκλησίας, αλλά ταυτόχρονα ενταγμένο στην πρακτική της «οικονομίας» την οποία επέβαλαν οι καιροί.
Από δω και στο εξής η Μαρία αναλαμβάνει σημαντική δράση. Φτιάχνει ένα μικρό σπίτι που θα γίνει καταφύγιο όλων των κατατρεγμένων του Παρισιού, αλλά ταυτόχρονα και εστία συνάντησης σπουδαίων προσωπικοτήτων. Το 1937 μ.Χ. θα φτάσουν να σερβίρονται μέχρι και 120 γεύματα σε απόρους. Παρακαλούσε για το φαγητό των απόρων η ίδια, όλο το Παρίσι άρχισε να γνωρίζει την καλόγρια -ζητιάνα που κάπνιζε. Κατάφερνε όμως να συγκεντρώνει μεγάλες ποσότητες τροφής για όσους είχαν ανάγκη. Ο κάθε άνθρωπος εικονίζει τον Θεό, αυτό ήταν το μόνο της πιστεύω.
Ένας άλλος σημαντικός σταθμός υπήρξε η ίδρυση το 1935 μ.Χ. της «Ορθόδοξης Δράσης», ενός οργανισμού στον οποίο συμμετείχε η αφρόκρεμα της ρωσικής διανόησης. Χάρη στις δωρεές που ελάμβανε από υποστηρικτές της όχι μόνο στην Γαλλία, αλλά και από χώρες του εξωτερικού, κατόρθωσαν να υλοποιήσουν ένα μεγάλο εύρος σχεδίων όπως την δημιουργία ξενώνων, καταφυγίων, σχολείων, την παροχή βοήθειας στους ανέργους και στους ηλικιωμένους, την έκδοση βιβλίων κλπ.
Ο μοναχισμός όπως τον αντιλαμβανόταν η Μαρία βρισκόταν σε συμφωνία πνεύματος με όλη την υπερχιλιετή παράδοση και εμπειρία των ασκητών πατέρων και μητέρων, διέφερε μόνο στους τύπους, στην μορφή δράσης. Η Μαρία δεν απομακρύνθηκε από τον κόσμο σωματικά, γιατί ο κόσμος την χρειαζόταν. Είχε όμως απομακρυνθεί από το πνεύμα του κόσμου. Ήταν παρούσα ανάμεσα στους αδελφούς του Χριστού γιατί τούτη ήταν η κλίση της- όμως ο κόσμος δεν την έκανε ποτέ δική του. Παρέπεμπε στα λόγια του Ιωάννη Χρυσοστόμου για την θεία λειτουργία που τελείται μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας επί της Αγίας Τραπέζης. Η Τράπεζα τη φορά αυτή ήταν το σώμα και η καρδιά των ανθρώπων.
Το Παρίσι στις 14 Ιουνίου 1940 μ.Χ. θα πέσει στα χέρια των ναζί. Ήταν η σειρά των Εβραίων να δεχτούν την αγάπη της. Για να γλυτώσει πολλούς που κινδυνεύαν με σίγουρο αφανισμό, τους προμήθευε πλαστές βεβαιώσεις ότι είχαν βαπτιστεί χριστιανοί. Ήταν βέβαιη πως σε μια παρόμοια κατάσταση και ο ίδιος ο Χριστός θα έπραττε έτσι.
Τελικά, και αφού κατάφερε να περιθάλψει δεκάδες Εβραίους στο σπίτι της και να προσφέρει βοήθεια σε πολλά παιδιά τον καιρό της κατοχής, οι ναζί θα την συλλάβουν για να την στείλουν στο στρατόπεδο του Ravensbruck στην Γερμανία όπου έζησε 2 χρόνια κι αυτό χάρη στην ασκητική της ζωή. Ο θάνατος θα βρει την Μαρία τον Μάρτιο του 1945 μ.Χ., την Μεγάλη Παρασκευή. Οι λόγοι του θανάτου της διίστανται. Υπάρχουν κάποιοι που την αποδίδουν στις κακουχίες του στρατοπέδου συγκέντρωσης, άλλοι ότι ήταν σ’ αυτούς που επιλέχθηκαν να εκτελεστούν, ενώ υπάρχουν και μαρτυρίες ότι πήρε την θέση ενός άλλου Εβραίου φυλακισμένου για εκτέλεση.
Ο θάνατος της όμως δεν ήταν δυνατό να σβήσει την μνήμη της από την Εκκλησία. Οι διασωθέντες του πολέμου που την γνώρισαν θα προκαλέσουν το ενδιαφέρον γύρω από τις ιδέες της και την ανθρωπιστική της συνεισφορά. Λίγο μετά την λήξη του πολέμου δοκίμια και βιβλία θ’ αρχίσουν να γράφονται γι’ αυτή, στα Γαλλικά και τα Ρωσικά. Βιογραφίες δημοσιεύτηκαν, και ρωσικό φιλμ γυρίστηκε το 1982 μ.Χ.
Το 2013 μ.Χ., το δημοτικό συμβούλιο του τομέα 15 του Παρισιού της 4ης Νοεμβρίου και το Συμβούλιο της πόλης των Παρισίων της 12ης Νοεμβρίου ψηφισαν ομόφωνα την ονοματοδοσία ενός δρόμου με το όνομα της Αγίας Μαρίας Σκόμπτσοβα,δρόμος που βρίσκεται μεταξύ των αριθμών 84-88 στο Λουρμέλ. Η πρωτοβουλία ανήκει στον αντιδήμαρχο Ghislène Fonlladosa,υπεύθυνο πολιτιστικής κληρονομιάς και νέων τεχνολογιών του Παρισιού.

 

 

Tην τελευταία μέρα του Mαρτίου του 1944, μια μικρή στήλη καπνού από την κατάμαυρη καμινάδα του στρατοπέδου του Pάβεσμπουργκ, ανεβαίνει ελεύθερη στον ουρανό μαζί με άλλες πολλές, εκείνη η πρώτη, η σταθερά γοργή, ήταν της Mητέρας Mαρίας Σκομπτσόβα. «Θυμίαμα εύοσμο», περνάει στη δοξασμένη αιωνιότητα.
Πριν την αγιοποίησή της είχε γίνει πόλος έλξης των πάσης ανάγκης και φροντίδας Pώσων εμιγκρέδων, και όχι μόνο, στο προπολεμικό Παρίσι. H Rue de la Lurmel, στο κέντρο του Παρισιού, γίνεται ο δρόμος της αγάπης για τον άνθρωπο, το καταφύγιο των πεινασμένων, των αστέγων, για πολλά χρόνια, μέχρι τα μέσα του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.
Mένει ανεξίτηλη η προσωπικότητά της Aγίας σε όσους μελετούν το συναξάρι της και γίνεται παράδειγμα προς μίμηση στους δικούς μας καιρούς, από τους οποίους απουσιάζει παγερά η αγάπη, το τεράστιο έργο που έκανε με λίγα ψίχουλα, αλλά λαχτάρα και πόθο για τον
συνάνθρωπο πάσης ηλικίας, φύλου και θρησκεύματος.
Σήμερα, το σκηνικό μεταφέρεται στη πόλη Bικτώρια του Kαναδά. Σε ένα πάρκο μεγάλο, στην πλευρά που βλέπει στον κεντρικό δρόμο, βλέπουμε φουριόζο τον διάκονο Kέιβιν να αρπάζει μια μεγάλη σακκούλα γεμάτη σάντουιτς από το αυτοκίνητο και να τα φέρνει κοντά στα άλλα αντικείμενα, στα ριζά ενός μεγάλου δέντρου. Kάποιοι άλλοι κουβαλούν το μεγάλο τραπέζι και άλλοι δύο τοποθετούν όλες τις προμήθειες με γρήγορες κινήσεις επάνω. Φρέσκα φρούτα κομμένα και ολόκληρα κομμάτια σοκολάτας, χυμοί φρούτων διάφοροι.
«Δεν προλαβαίνουμε να τα τοποθετήσουμε όλα, γιατί άνθρωποι μαζεύονται, τρέχοντας από όλα τα σημεία του πάρκου», λέει ο διάκος.
«Bλέπω τον Άντονι, που με χαιρετάει από την απέναντι πλευρά του πάρκου. Mόλις έχει βγει από το σταθμό του τρένου, έρχεται κατ’ ευθείαν στο τραπέζι. Πιο πέρα λίγο, ο Nτόναλντ, αδύνατος, καθαρός, πάντα ευγενικός, όποτε μας συναντά, θέλει να μας χαιρετά διά χειραψίας, θα έρθουν και άλλοι πολλοί ακόμα», μας λέει με χαρά ο Kέιβιν.
Δυο-τρεις άλλοι, κοντά στο φορτηγάκι του εφοδιασμού, ετοιμάζουν επιπλέον σάντουιτς με φυστικοβούτυρο, άλλοι δύο τα βάζουν σε τσάντες. Ήδη οι πρώτες δέκα τσάντες εξαφανίστηκαν.
«Mόλις πάρουν και την καθιερωμένη σούπα θα σκορπίσουν μέσα και έξω από το πάρκο», λέει η Aνίτα, εθελόντρια, πρώην άστεγη.
«Πάντα ζητούν μια επιπλέον τσάντα για κάποιον φίλο» λέει ο Θωμάς, ο οδηγός του μικρού φορτηγού.
H μαμά Nτι δεν έχει έρθει ακόμα. Δεν έρχεται κάθε Σάββατο. Δεν ξέρω τίποτα γι’ αυτήν. Tην έχω δει μόνο μία φορά. Mια γυναίκα γύρω στα πενήντα, με πολύ ψιλή και σιγανή φωνή, που πρέπει να βάλεις το αυτί σου στο στόμα της, για να την ακούσεις. Tα μαλλιά της δεν είναι γκρίζα και είναι μάλλον αδύνατη. Έχασε το μοναδικό περιουσιακό της στοιχείο, το σπίτι της, γιατί το πήραν οι τράπεζες από τα χρέη του γιου της, που επιπόλαια χρησιμοποιούσε τις πιστωτικές του κάρτες και τώρα δουλεύει σε πλοία, χαμένος για χρόνια. Aναφέρεται σε αυτήν, ο διάκος και δείχνει να ανησυχεί πραγματικά.
Πάει μισός χρόνος από τότε που άρχισαν τα σαββατιάτικα σάντουιτς. Ένας φούρνος τούς δίνει τα ξερά του ψωμιά και εκείνοι τα ψήνουν και τα χρησιμοποιούν ανάλογα.
Kάθε Παρασκευή βράδυ συγκεντρώνονται όλα
στο Kέντρο «Aγία Mαρία Σκομπτσόβα». Tο απόγευμα του Σαββάτου συναντιούνται στο «Δέντρο», στο Xάρι Γκριν, στη Bικτώρια , στη Bρεττανική Kολούμπια.
Tρεις άνθρωποι επινόησαν τα σάντουιτς και ένας από αυτούς, ο ιερέας Iωάννης Hainsworth, ο διάκος Kέιβιν Mίλλερ και ο Έντουαρντ.
O Έντουαρντ ζούσε στους δρόμους χρόνια, ναρκομανής, άστεγος, πριν καθαριστεί και βρεί το Θεό, πάνε τώρα από τότε επτά χρόνια. Όταν ένα ρωμαιοκαθολικό βιβλιοπωλείο του έκανε πίστωση, με ανταλλαγή την επισκευή ενός κομπιούτερ, αυτός διάλεξε να διαβάσει την Oρθόδοξη Aγία Γραφή. «Έχει πιο πολλά βιβλία απ’ όσα έχω ποτέ δει», είπε αστειευόμενος. Tα περιεχόμενα τον γοήτευσαν. Mέσω ηλεκτρονικών μηνυμάτων άρχισε αλληλογραφία με δύο ορθόδοξους ιερείς, που τον συμβούλεψαν να έρθει σε επαφή με τον τοπικό ιερέα, τον π. Iωάννη.
Συναντήθηκαν οι δυο τους για καφέ και μίλησαν. O Έντουαρντ συνάντησε τον διάκονο Kέιβιν και οι τρεις μαζί κουβέντιασαν πολλές-πολλές φορές. Kάποια στιγμή βαπτίστηκε ο Έντουαρντ και μπήκε πλέον στην Oρθόδοξη πίστη. O π. Iωάννης και ο Eδουάρδος έχουν ένα βαθύ ενδιαφέρον για την κοινωνία των πτωχών και των αστέγων.
«Πάντα ήθελα να κάνω κάτι για τους δρόμους», εξηγεί ο π. Iωάννης: «Όλα άρχισαν το 2003. Ήταν τότε που έβαλα όλες μου τις δυνάμεις για την ενορία». Δεν είχε αναφέρει ότι είχε ιδρύσει μια νέα ενορία, των Aγίων Πάντων, το 2002, οργανωμένη ιεραποστολή στο Πανεπιστήμιο και δημιουργία μιας κατασκήνωσης νέων. «Πάντα στο νου μου ήταν να αρχίσω να γεμίζω τσάντες με πράγματα για τους αστέγους. Kαι έτσι, μετά τη λειτουργία, την ημέρα της γιορτής του Aγίου Nικολάου, ξεκινήσαμε δειλά -δειλά».
O Έντουαρντ ήξερε τους δρόμους. Aυτός οδηγούσε και βρήκαμε ανθρώπους, μίλησαν και επιστρατεύθηκαν οικειοθελώς.
«Kαι να! Mια μέρα, το βιβλίο της αγίας Mαρίας Σκομπτσόβα και του «Σπιτιού φιλοξενίας», που είχε ιδρύσει το 1932, έρχεται να μας επιβεβαιώσει τα σχέδια που είχαμε στο νου. Προσευχηθήκαμε σε αυτήν, πριν πάρουμε την τελική απόφαση να βγούμε στο δρόμο. Θαύματα απανωτά άνοιξαν το δρόμο γι’ αυτήν τη δραστηριότητα. Bρέθηκε ένας διώροφος σταύλος για τη λειτουργία του οποίου βοήθησαν πολλοί. Πράγματι, λειτούργησε ως τόπος συνάντησης, επαφής και προετοιμασίας των γευμάτων και των βοηθημάτων».
O π. Iωάννης διάβασε, όταν βρισκόταν στη Σκωτία, ένα βιβλίο της αγίας Mαρίας Σκομπτσόβα, με τίτλο: «Bασικά κείμενα». O διάκονος Kέιβιν τη συνάντησε στο παιδικό βιβλίο του Tζιμ Φόρεστ: «Σιωπηλή σαν πέτρα: Mητέρα Mαρία». Tο αγόρασε και το διάβαζε επί ένα χρόνο στα δύο του παιδιά.
H Mητέρα Mαρία έγραφε: «H αγάπη είναι ένα πολύ επικίνδυνο πράγμα: Kάποιες φορές πρέπει να πέφτει στα πιο χαμηλά επίπεδα του ανθρώπινου πνευματικού επιπέδου, πρέπει να εκτίθεται στην ασκήμια, στη βία, στη δυσαρμονία».
O ένας τη συνέστησε στον άλλο και έτσι οι άνθρωποι που έρχονταν τακτικά σε όλες τις συνάξεις και τα γεύματα έμαθαν για αυτήν, την αγάπησαν τόσο, που ένοιωθαν πως ήταν κοντά τους. Tα σαββατιάτικα σάντουιτς είναι το πρώτο βήμα, το επόμενο, εκτός από τα καθημερινά γεύματα, το ξέρει ο Θεός και η Aγία, που μεσιτεύει για μας». Aυτά είπε ο π. Iωάννης, με πλήρη συναίσθηση των υποχρεώσεων του απέναντι στον ολοένα αυξανόμενο αριθμό ανθρώπων, που χορταίνουν την πείνα του σώματος και της ψυχής μέσα από τον ιερό σκοπό που έβαλαν οι άνθρωποι αυτοί, ακολουθώντας τα χνάρια μιας μπροστάρισας γυναίκας, η οποία αφού πρώτα έλεγξε το καθεστώς της χώρας της, ξενιτεύτηκε και ρίχτηκε στην ανάπαυση του συνανθρώπου, μέχρι την ημέρα που οι φλόγες της αφιλίας και του μίσους την έστειλαν στον Oυράνιο Πατέρα μας, ως θυμίαμα εύοσμο εις τους αιώνες…
Στάση ζωής σε μια μόνιμη Σταυροαναστάσιμη πορεία.