An article by Sofia Kioroglou

Και το όνομα αυτού: “Χαράλαμπος”- Αφιέρωμα στον Γέροντα Μάρκο Μανώλη- Της Σοφίας Κιόρογλου

Αρχιμανδρίτης π. Μάρκος Μανώλης, ο παππούλης των φυλακισμένων, των φτωχών και  των κατατρεγμένων- Μικρό Αφιέρωμα σε μια σπουδαία πατερική μορφή- Σοφία Κιόρογλου

img_3547

Όσα και να γράψουμε για το έργο του δικού μας φίλου, αδελφού και πατέρα θα είναι ολίγα. Ο  μακαριστὸς π. Μάρκος Μανώλης γεννήθηκε στὴν Αθήνα το 1937, απὸ ευλαβεὶς γονείς και  στο ιερὸ μυστήριο τῆς βαπτίσεως του έλαβε τὸ όνομα Χαράλαμπος.

Από μικρή ηλικία υπήρξε σκεύος εύχρηστο του Θεού , με σπάνιες φυσικὲς καταβολές: δυνατὴ σωματικὴ κράση, αρχοντικὴ παρουσία, και φυσικὴ πραότητα.

Ο Κύριος μας τον προίκισε  με θεία Χαρίσματα: ευφυία, μνήμη ἀπέραντη, καλοσύνη, ευρύτητα σκέψης, ελεημοσύνη, μακροθυμία, υπομονή, ακατακρισία, αυτομεμψία και θυσιαστικό πνεύμα.

Το 1955 έπειτα  από εισαγωγικές  εξετάσεις γράφτηκε στην Θεολογικὴ Σχολὴ του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Ο πρωτοπρεσβύτερος π. Γεώργιος Μεταλληνός, ομ. καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, σημειώνει τα εξής:

«Ο αείμνηστος π. Μάρκος είχε τη σφραγίδα τῆς χάριτος τοῦ Θεού απὸ τὰ νεανικά του χρόνια. Τον ἐγνώρισα τὸ 1958, ως πρωτοετὴς φοιτητής, εις το Φοιτητικὸ Οἰκοτροφείον «Απ. Παύλος» της Αδελφότητος «Ζωή». Απὸ τις πρώτες εντυπώσεις μου ήταν ότι ήταν κατὰ θείαν εὐδοκίαν –για αν ομιλήσω με την γλώσσα τοῦ Απ. Παύλου, «ἀφωρισμένος ἐκ κοιλίας μητρός» του (Γαλ. 1, 15) να γίνει ποιμὴν λογικῶν προβάτων, ὁδηγῶν αὐτὰ εἰς νομὰς σωτηρίους.Εξέπλητε  όλους μας από τότε η πνευματικὴ ωριμότητά του, η ταπείνωση, η πραότητα, η αγάπη και η μόνιμη διάθεση διακονίας καὶ προσφοράς. Ευγνωμονῶ τον Θεόν, που γνώρισα από τα πρώτα φοιτητικά μου χρόνια τὸν π. Μάρκο, διότι λειτουργούσε ανάμεσά μας ὡς «κανὼν ἀληθείας» και πρότυπο χριστιανικού ήθους».

Από τὸ 1961, με ευλογία τοῦ πνευματικού του, π. Χαραλάμπους Βασιλοπούλου, ανέλαβε την ευθύνη εκδόσεως της εκκλησιαστικής εφημερίδας «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ».

Στις  12 Αυγούστου του 1965 και σε ἡλικία 28 χρονών , εκάρη μεγαλόσχημος μοναχὸς στὴν Ιερὰ Μονὴ Ασωμάτων Πετράκη απὸ τον μακαριστὸ πνευματικό του, Αρχιμανδρίτη π. Χαράλαμπο Βασιλόπουλο, που ήταν τότε ηγούμενος της Ιεράς Μονής. Έλαβε τὸ όνομα τοῦ Αγίου Μάρκου του Εὐγενικού του προμάχου της Ὀρθοδοξίας και σαν άλλος Μάρκος Ευγενικός μαχόταν για την προάσπιση της αλήθειας. Μας λείπει το μαχητικό του φρόνημα, η ακατακρισία του, η υπομονή αλλά και η ομολογιακή του στάση όταν διακυδεύονταν δογματικές αλήθειες. Ένας χαρισματικός γέροντας που στις 22α Αυγούστου 1965 χειροτονείται διάκονος στὴν Ιερὰ Μονὴ Ασωμάτων Πετράκη και μετά από 19 έτη, στις 6η Αυγούστου 1984 χειροτονείτσι  πρεσβύτερος από τον μακαριστὸ Μητροπολίτη Αττικής Δωρόθεο στον  Ιερὸ Ναὸ Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Κηφισιάς. Έλαβε το ὀφφίκιο του Ἀρχιμανδρίτη καὶ διορίσθηκε εφημέριος καὶ πνευματικὸς – εξομολόγος στὸν Ιερὸ Ναὸ Αγίου Γεωργίου Διονύσου όπου υπάρχει και ο Τάφος του στον οποίο συρρέουν εκαντοντάδες πνευματικά του παιδιά αλλά και άνθρωποι τους οποίους βοήθησε με τις νουθεσίες του αλλά και το φιλανθρωπικό του έργο.

Γνωστός για την μαχητική του στάση και τον αντιαιρετικό του  αγώνα μέσω του «ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΥΠΟΥ» και την καθαρότητα της ζωής  του υπέστη πολλὲς διώξεις, όπως συνήθως συμβαίνει με πολλούς καθαρούς ποιμένες στην εποχή μας.

Πιο συγκεκριμένα, το 1967 “Εξορίζεται” στο μετόχι τῆς Ι.Μ. Πετράκη, στον Άγιο Παντελεήμονα Βουλιαγμένης , καὶ στην Ι.Μ. Αγ. Παντελεήμονος Πεντέλης το 1970. Ενώ το 1983 καλείται να μεταβεί στο μετόχι της Αγίας Τριάδος στην Πάρνηθα καὶ πάλι στην Ι. Μ. Αγ. Παντελεήμονος Πεντέλης το 1984. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι ηεντολὴ συνοδεύτηκε από  διακοπὴ μισθοδοσίας καὶ διαγραφὴ ἀπὸ τὸ μοναχολόγιο της Μονής και αργότερα στο εξομολογητήριον της Ι. Μονής Πετράκη όπου εξομολογούσε εκατοντάδες πιστούς.

Είναι ενδεικτικὴ η επιστολὴ προς τον  Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Σεραφεὶμ τὸ 1983 του μακαριστού Μητροπολίτου Ελευθερουπόλεως Αμβροσίου.

«Μακαριώτατε, ο Διάκονος Μάρκος Μανώλης δὲν εἶναι ἐκ τῶν Κληρικῶν τῆς σειράς. Εἶναι θεολόγος, πιστὸς καὶ ἄριστα κατηρτισμένος· εἶναι συνετός, πρᾶος, ἀγωνιζόμενος ἀνιδιοτελῶς καὶ μετ᾽ ἱεροῦ πείσματος ὑπὲρ τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ κατὰ τῶν συμφερόντων του. Εἶναι τὸ ἐγκαλλώπισμα τοῦ Κλήρου καὶ ὁ Πολυεδρικὸς Ἀδάμας, ποὺ ἀπαστράπτει καὶ κοσμεῖ τὸ Ἱερατεῖο τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς σας. Ὁ διωκόμενος Διάκονος οὐ μόνον ἀγογγύστως ὑπομένει διωγμόν, ἀλλὰ μὲ ὑπέρμετρον ζῆλον ὑπηρετεῖ τὴν Ἁγίαν Ἐκκλησίαν.

Καταπαύσατε, Μακαριώτατε, τον  διωγμὸν καὶ προσευχηθείτε, διότι ὁ Ἅγιος Θεὸς αναδεικνύει κατὰ τοὺς χαλεποὺς αυτοὺς καιροὺς καὶ άλλους κληρικοὺς πεπροικισμένους διὰ προσόντων καὶ ἀρετῶν δι᾽ ὧν ὁ Κύριος ἔχει προικίσει τὸν συμπαθέστατον καὶ ἀγαπητὸν Διάκονον π. Μᾶρκον Μανώλην».

Από τότε που χειροτονήθηκε ως πρεσβύτερος έως την κοίμηση του λειτουργούσε κάθε μέρα ακατάπαυστα στον Ιερὸ Ναὸ Ἁγίου Γεωργίου Διονύσου καὶ σε άλλους Ι. Ναούς. Η Θεία λειτουργία ήταν όλη η ζωή του. Κατά την Θεία Λειτουργία πολλά πνευματοπαίδια του τον έβλεπαν να μην πατάει στο πάτωμα και να λάμπει. Είναι ο κτήτωρ του Ἱερού Ναού Ἁγίου Διονυσίου Διονύσου, με την  συνδρομὴ όλων των πνευματικών  του παιδιών.

Εργάστηκε  ως εξομολόγος – πνευματικός, φίλος, αδελφός μιμούμενος τον Ιησού Χριστό μας. .Ήταν ο μόνος πνευματικὸς «που αναζητούσε το ἀπολωλὸς πρόβατον» και πήγαινε σε διαφόρους Ι. Ναοὺς κάθε μέρα για εξομολόγηση, όλο το χρόνο, αδιάκοπα. Ήταν εκεί για όλα τα πνευματικά του παιδιά!

Στὸ Νοσοκομεῖο ΚΑΤ κάθε Πέμπτη εξομολογοῦσε τοὺς ασθενείς. Εγώ προσωπικά τον εγνώρισα εκεί μια Πέμπτη χωρίς να γνωρίζω τίποτα γι’αυτόν. Με το που μπήκα για εξομολόγηση, χωρίς να με κοιτάξει με χαιρέτησε λέγοντας το όνομα μου. ” Καλώς την Σοφία μας” μου είπε. Δεν το πίστευα. Ανατρίχιασα. Από κείνο το σημείο και μετά, κάθε Πέμπτη ραντεβού στο Κατ. Όλα τα ήξερε πριν ακόμη του τα πω. Πόσο μου λείπει η μορφή του…
Για 26 χρόνια κάθε Τετάρτη και Σάββατο πήγαινε στὶς φυλακές. Στον Κορυδαλλό, στον Αυλώνα και σε ἄλλες περιοχὲς τῆς Ελλάδας  έδινε παρηγοριά, ἐλπίδα, υλική και πνευματικὴ βοήθεια, με την ομάδα των  πνευματικών του παιδιών, που τον συνόδευαν, στους δικαίως ή αδίκως φυλακισμένους αδελφούς μας. Ήταν δίπλα τους και τους στήριζε πνευματικά και υλικά.

Είχε δημιουργήσει στην Ἐνορία που διακονούσε, επιτροπές μέριμνας για τα Κατηχητικὰ Σχολεία,  παιδικὴ χορωδία, επιτροπὴ επικοινωνίας μὲ Σχολεῖα γιὰ τον σχολικὸ εκκλησιασμό, τμήματα εκμάθησης βυζαντινῆς μουσικής, ελληνικών παραδοσιακών χορών, αγιογραφίας, παιδικής ζωγραφικής και εξωτερικής ιεραποστολής, με δυνατότητα φιλοξενίας παιδιών από την Σερβία, Ρουμανία, Πολωνία, Ρωσία. Με την προτροπή του δημουργήθηκε επιτροπὴ προγραμματισμού ὁμιλιών, κύκλου μελέτης Αγίας Γραφής και καθιέρωσε γεύματα ἀγάπης κατὰ το πρότυπο των πρώτων χριστιανῶν.

Υπήρξε άξιος ποιμένας της ορθής  πίστεως, τηςμεγάλης ταπεινώσεως καὶ της ανεξάντλητης αγάπης.

Έζησε αγωνιζόμενος,  τον αγώνα τον καλό υπέρ της Ορθοδόξου Πίστεως και κατά των αιρέσεων. Εκοιμήθη ἐν Κυρίῳ στις 16 Ἀπριλίου 2010, μετὰ από ολιγοήμερη ασθένεια. Πριν 40 χρόνια, τὴν ίδια μέρα, δηλ. τὴν 16ην Ἀπριλίου 1970 εκοιμήθη ὁ Άγιος Γέροντας π. Αμφιλόχιος Μακρής της Πάτμου , που υπεραγαπούσε τον π. Μᾶρκο και τον  εκτιμούσε πολὺ για τους ἀγώνες του.

Υπήρξε φωτεινὸ ορόσημο στην εποχή μας. Πιστεύουμε  ότι το άγιο παράδειγμα του, θα εμπνεύσει και άλλα  πρόσωπα να ἀγωνισθούν τον καλὸν ἀγώνα τῆς Ορθοδόξου πίστεώς.

Ἐλπίζουμε ότι ἀπὸ τον ουρανό, παρακαλεί τον Κύριόν μας να αναδείξει καὶ άλλους εργάτες στον αγρὸν Του, με τὸν ίδιο  ζήλο.

Η  κ. Ἑλένη Παναγιωτοπούλου – Κουρτίδου λέει τα εξής:

«Γράφω λέξεις, φράσεις. Κι ὅλες τὶς βρίσκω μικρὲς καὶ ἀσήμαντες. Πῶς νὰ ἐκφράσεις μὲ λόγια τὴν ἄρρητη πραότητα στὴ μορφή, τὴν παιδικὴ ἀθωότητα στὰ μάτια, τὸ ἄκακο χαμόγελο, τὴν ἀφοπλιστικὴ ἁπλότητα στοὺς τρόπους, τὴν ἐλαφρὰ γυρτὴ κορμοστασιὰ ἀπὸ τὴν ταπείνωση καὶ ἀπὸ τὸ ὁλοκληρωτικὸ δόσιμο στὸ Θεὸ καὶ τοὺς ἀνθρώπους, τὴν εἰκοσιτετράωρη καθημερινὴ θυσία, γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία ποὺ σὰν λιβανωτὸς ἀνέβαινε στὸ θρόνο τῆς Χάριτος; Ὅσο κι ἂν προσπαθήσω, δὲ βρίσκω τὶς κατάλληλες φράσεις. Μόνο ἡ ψυχὴ ἔχει ἕνα ἄλλο κώδικα, γιὰ νὰ ἀποτυπώνει τὰ μυστήρια τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἀποκαλύπτονται στοὺς ἀνθρώπους μέσῳ ἑνὸς ἐκλεκτοῦ, ποὺ ἔρχεται πάντα, σὲ ὅλες τὶς ἐποχές, ἀκόμα καὶ στὶς ζοφερὲς μέρες μας. Γιατὶ τὸν εἴδαμε, τὸν ζήσαμε, τὸν νιώσαμε καὶ χρωστᾶμε εὐγνωμοσύνη στὸ Θεό, γιατὶ μᾶς τὸν χάρισε αὐτὰ τὰ χρόνια. Τώρα πῆγε ἐκεῖ ποὺ πάντα ἀνῆκε, στὸν Οὐρανό. Νιώθουμε ὀρφανεμένοι ἀπὸ τὴν αἰσθητὴ παρουσία του. Χάσαμε τὸν πατέρα ποὺ κοιμήθηκε μέχρι τὴν κοινὴ ἀνάσταση. Κερδίσαμε ὅμως ἕνα ἱκέτη, ποὺ θὰ πρεσβεύει ἀκοίμητος ἐκεῖ ψηλὰ γιὰ τὴ σωτηρία μας».

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s