Το “CUBICLE COMA”στο 69ο τεύχος του Βooks’journal Σεπτέμβρης 2016

ΤΟ ΜΙΚΡΟΔΙΗΓΗΜΑ ΤΗΣ ΣΟΦΙΑΣ “CUBICLE COMA” ΣΤΟ 69o ΤΕΥΧΟΣ ΤΟΥ ΒΟΟΚS’JOURNAL

 Τεύχος 69

 

 

Πεζογραφία

Σημείο Μηδέν

25 διηγήματα για την 11η Σεπτεμβρίου

Γράφουν: ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΓΑΘΟΚΛΗΣ, ΙΩΑΝΝΑ ΑΜΠΑΤΖΗ, ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΒΑΝΑΡΓΙΩΤΗΣ, ΜΑΝΩΛΗΣ ΒΕΝΙΕΡΗΣ, ΑΝΝΑ ΒΕΡΡΟΙΟΠΟΥΛΟΥ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΟΡΑΝΙΤΗΣ, ΑΡΤΕΜΙΣ ΓΡΙΒΑ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΟΥΑΤΖΗΣ, ΣΟΦΙΑ ΚΙΟΡΟΓΛΟΥ, ΜΑΡΙΑ-ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΚΡΟΚΙΔΟΥ, ΜΕΡΗ ΛΙΟΝΤΗ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΥΚΟΤΡΑΦΙΤΗΣ, ΕΥΑ ΜΑΘΙΟΥΔΑΚΗ, ΦΩΤΗΣ Κ. ΜΗΚΕΡΟΖΗΣ, ΖΕΤΤΑ ΜΠΑΡΜΠΑΡΕΣΣΟΥ, ΣΠΥΡΟΣ ΜΠΡΙΚΟΣ, ΕΛΕΝΗ ΝΑΝΟΠΟΥΛΟΥ, ΜΑΡΙΑ ΝΤΑΝΑΛΑΚΗ, ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΓΩΝΗΣ, ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ, ΧΡΥΣΟΞΕΝΗ ΠΡΟΚΟΠΑΚΗ, ΝΑΤΑΣΑ ΣΤΕΦΑΝΟΥ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΟΥΛΙΟΣ, ΝΙΚΗ ΤΡΟΥΛΛΙΝΟΥ

“Cubicle coma” ΣΟΦΙΑ ΚΙΟΡΟΓΛΟΥ

Μανχάταν, Νέα Υόρκη, 11 Σεπτεμβρίου 2001 και ώρα 7.30. Άλλη μια κουραστική μέρα ξεκινάει με το ξυπνητήρι ανελέητα να κουδουνίζει… Πόσο απεχθάνομαι το πρωινό ξύπνημα και όσο σκέφτομαι ότι άλλο ένα κουραστικό οκτάωρο θα το περάσω στο παγκόσμιο κέντρο εμπορίου 3 με πιάνει ζαλάδα. Πολλοί λένε ότι το φαινόμενο του cubicle coma που αισθάνονται οι εργαζόμενοι είναι μια έντονη ψυχολογική κατάσταση που μπορεί να προκαλέσει κρίσεις πανικού, έντονη εφίδρωση και ακόμη και χρόνια κατάθλιψη. Ο ψυχολόγος μου συνέστησε να βρω αλλού δουλειά αλλά κάτι τέτοιο είναι αδύνατον. Χρειάζομαι οπωσδήποτε κάποιο εισόδημα και δεν θέλω να χάσω τη βίζα μου. Όμως σήμερα νιώθω μια έντονη δύσπνοια. Μήπως να ειδοποιήσω την Σάρον ότι δεν θα πάω στη δουλειά να με καλύψει; Άλλωστε είναι η καλύτερη μου φίλη.

Ώρα 11.30! Το κινητό μου τρελάθηκε. Νόμιζα ότι το είχα κλείσει. Μα ποιος είναι τελοσπάντων; Στο πάτημα του κουμπιού ακούω μια κραυγή που μου σπάει τα τύμπανα.
– Έλα παιδί μου είσαι καλά; Σε παίρνω από το πρωί. Κόντεψα να πεθάνω από την αγωνία.
– Παλάβωσες; Γιατί στριγκλίζεις ρε μαμά;
– Παιδί μου, οι Δίδυμοι πύργοι καταστράφηκαν. Ακόμη κοιμάσαι;
Εκείνη τη στιγμή ήταν που σκέφτηκα την Σάρον. Ο κόσμος γύρω μου σκοτείνιασε. Στην κηδεία της Σάρον δεν πήγα. Δεν άντεχα. Όλοι μου λένε πόσο τυχερή στάθηκα κείνη τη μέρα. Μέσα μου όμως δεν νιώθω καθόλου έτσι. Ούτε πια μπορώ να χαμογελάσω.
Αφιερωμένο στην μνήμη της Σάρον που έφυγε τόσο ξαφνικά.

*Το μικροδιήγημα δημοσιεύτηκε στο 69ο τεύχος του Βooks’ Journal Σεπτεμβρίου 2016 στο σχετικό αφιέρωμα για το Σημείο Μηδέν
Advertisements

4 Comments

  1. I have just tried again to get the translation function going on my computer and had no luck. So i can only read the poems you post in English, but I am enjoying those which you do post in English.

    Like

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s